Kleine Mirne (11) lacht: “Bijna nergens meer plek voor m’n derde NK-medaille!”
Zaterdag krioelde het weer van de mini-crossers in Volkel, waar zo’n 370 kids meedongen voor hetNKveldrijden voor de jeugd. Meisje uit Schaijk, Mirne Kling, tikte wederom keurig brons aan. Haar reactie? “Supervet natuurlijk, maar thuis past ’ie echt nergens meer in de prijzenkast!” Druk met supporters leerde ze dit keer om in kracht om te zetten: “Ineens stond de hele baan voor mij te zwaaien, dat gaf me instant turbo.”
Het grote voorbeeld: Inge van der Heijden
Mirne zweert bij haar dorpse heldin Inge van der Heijden – je weet wel, de Brabantse die dit jaar Europees kampioen werd. “Voordat ik zelf begon, keek ik haar al vol bewondering op tv. Als ik later ook zo goed word, laat ik m’n mama vast een extra kast bouwen.” Weg of veld is nog niet beslist: “Mama’s wasmachine krijgt sowieso nog veel werk!”
“Dames zetten koers, mannelijke top smaller”
Tjerry van Schijndel van Wielervereniging Uden koos zaterdag als organisator een nieuw steekwoord: “De dameslijn blijft maar doorzetten. Kijk naar Marianne Vos én Inge – pure ambassadeurs. De jongens kunnen nog even leunen op Van der Poel, maar een brede top zie ik (nog) niet.”
Kleine Ties (10) over de missie van Mathieu
Ties Wijdeven uit Uden staat al even stevig op de pedalen: “Van der Poel wint alles, simpelweg omdat-ie nooit bang is en bijna nooit remt. Zo wil ik het ook ooit doen – al laat ik de was graag aan mama over.”
Clarke racet in de slipstream van Hoey naar Nederlands record op 800 meter indoor
Wereldrecord sneuvelt in Boston, Oranje-toptijd mee
In Boston is het aloude 800 meter indoor-wereldrecord eindelijk begraven. De 26-jarige Amerikaan Josh Hoey trapte met 1.42.50 op indrukwekkende wijze het 29 jaar oude record van de Keniaan Wilson Kipketer (1.42.67) aan gort. En wat bleek? Hoey was niet de enige die scherpe ijzeren zolen had aangetrokken.
Ryan Clarke vist in buitenland achter tweede plaats en toch Oranje-historie
Ondanks dat hij ‘maar’ derde werd, had Ryan Clarke het beste weekend van zijn carrière. Hij strandde ruim twee tellen achter winnaar Hoey, maar tikte wel af op een dik Nederlands record: 1.44.72. Daarmee klokte hij bijna een seconde sneller dan het oude record (1.44.88) dat Samuel Chapple eerder op de tabellen had staan. Bovenal heeft Clarke nu in zijn zak wat hij nodig heeft: een startbewijs voor de WK indoor van komend maart in Torún, Polen.
Pieterse levert pre-wk statement af: Brand valt door de mand
Puck Pieterse reed in het zonovergoten Maasmechelen eindelijk dat ene nummer eraf. Na een seizoen azen op die eerste wereldbekerzege, trok de 23-jarige de langste piek in de elfde wereldbeker van het jaar. Ze knalde over die zandkoers, met een tiental seconden voorsprong op de rest. Perfect getimed natuurlijk, want volgend weekend ligt in Hulst al het grote doek voor het WK.
Lucinda Brand? Die leek gewoon haar draai kwijt. Deze winter pakte ze acht van de tien World Cups en was eigenlijk al niet meer te achterhalen in het klassement, maar vandaag schoof ze bruusk naar de tiende stek – 56 tellen langzamer dan Pieterse. Geen goed voorteken voor haar gehoopte wereldtitel.
Ook Ceylin Alvarado toonde lef. De Nederlandse kampioene maakte er met nog wat gas in de laatste rechte stuk een sprintduel van met de Française Amandine Fouquenet, en zette die uiteindelijk op tien seconden van Pieterse af aan de meet. Fouquenet zat Pieterse nog even op de huid na een snelle demarrage in het zand, maar toen kampte ze met een fietswissel en was het pleit snel beslecht. Pieterse was ervandoor, het peloton kon alleen nog maar toekijken.
Een kop thee en een podiumplek: Stijn van de Bunt’s wereldbekerplof
Stijn van de Bunt heeft zijn internationale debuut precies zo afgesloten als een goede Netflix-serie: verrassend, spannend en met een derde plek in de B-groep op de 5.000 meter in Inzell. Hij klokte 6 minuten 11 seconden en 96 honderdsten, ruwweg tweeëneenhalf seconden boven zijn PR. Snelste van de dag was de Italiaan Riccardo Lorello (6.09,33), met een tiertje van Marcel Bosker (6.11,67) ertussen.
Voor de 21-jarige lange-afstandsmotor kwam dit wedstrijdje precies één maand na zijn onverwachte stunt op het olympisch Kwalificatietoernooi. Daar pakte hij pardoes tickets voor de 5.000 én 10.000 m, zonder ooit eerder een wereldbeker te hebben gereden. Vandaag toonde hij: “ik ben het gewoon waardie van die startbewijzen”.
“Ik klaag niet, maar het voelde rommelig”
Zelf is hij nog niet helemaal tevreden. “Qua tijd mag ik niet klagen, maar het voelde een beetje slordig en gehaast.” En deze debutant lijkt echt geen zenuwbal. Van de Bunt keek rond bij het banencomplex in Beieren en vond het allemaal wel meevallen. “Uiteindelijk is het gewoon een wedstrijd. Hier zit nu bijna geen kip op de tribune, vergeleken met Thialf kom je hier wel even op adem.”
Nattevingers vooraf? Vergeet het. “Dat gebeurt niet zo vaak. Sommigen hebben wedstrijdspanning nodig om scherp te zijn, maar ik slaap voor de start altijd gewoon lekker.” Heel down-to-earth, maar dat is misschien juist de kracht van de Brabander.
Verderop op de zaterdag komen de kopmannen van de A-groep nog in actie op de 5.000 m én de 1.000 m. Het is voor hen dus nog even aftellen, maar Stijn kan met een gerust hart én een derde plek zijn tas alvast inpakken.
Mathieu maakt er weer een feestje van in Maasmechelen
De cross in Maasmechelen werd op vrijdag wéér een demonstratie van Mathieu van der Poel. De Alpecin-renner pakte zijn elfde zege van het seizoen én zijn vijftigste overwinning in de wereldbeker ooit. Daarmee staat hij nu gelijk met pronk-figuur Sven Nys in het lijstje absolute toppers.
Het was geen saai rondje door het park. Al bij de start lag half het veld op de grond na een flinke smak, en toen het stof was neergedaald zaten alleen Van der Poel en tijdelijke ploegmakker Tibor Del Grosso voorin. De twee Nederlandse kampioenen lieten de Belgen Niels Vandeputte, Thibau Nys en co even later letterlijk stil staan.
Pech kwam om de hoek kijken: een lekke band smoorde Matheu’s tempo. Del Grosso profiteerde en reed een tijd op zijn eentje. Niet voor lang: Van der Poel herstelde zich, kwam terug als een komeet, ademde even diep in één zandstrook en trapte binnen enkele rondes iedereen af.
Een tweede klapband verhoogde de spanning tot Erdnuss-niveau, maar een slotoffensief van Del Grosso bleek tevergeefs. Drie tellen bracht het verschil op de streep: 1. Van der Poel, 2. Del Grosso, 3. Vandeputte.
Brobbey houdt zijn doelpuntenreeks één, Sunderland sneuvelt bij West Ham
Zaterdagmiddag stond er een lekker Nederlands tintje op het programma in de Premier League. West Ham United ontving Sunderland, en dat leverde niet één, maar twee Oranje-treffers op. Crysencio Summerville maakte het eerste karwei voor de Hammers, Brian Brobbey dekte later de日本队红军 van aan op – al mocht dat niet baten. Doelman Robin Roefs kreeg er drie om de oren, Lutsharel Geertruida mocht vanaf de bank toekijken hoe het uit elkaar viel.
Blitzstart van West Ham
De thuisploeg, nog steeds in de onderste regionen gekelderd, ging met het mes tussen de tanden van start. Voor Sunderland was er geen houden aan: al na drie kwartier stond er een 3-0 tussenstand op het scorebord. Summerville kopte, Bowen schoot en Fernandes ramde er ook nog eentje tegen aan. Kortom, een ware aanvalsgolf.
Brobbey’s derde in vier potjes
Sunderland mocht nog wel even juichen. Onze landgenoot Brian Brobbey – in vorm als een hoentje – kopte de aansluitingstreffer binnen. Zijn derde goal in vier wedstrijden sinds hij in de Championship-zegeploeg opstoomde naar de Premier League. Helaas bleef zijn treffer slechts een doekje voor het bloeden: meer dan 1-3 kwam er niet uit de koker van de promovendus.
