Avondje Europa League escaleert volledig: Genk-fans laten Utrechtse politie geen keus
Goh, wat had het een mooi voetbalfeestje moeten worden… FC Utrecht versus KRC Genk in die spannende Europa League. Maar helaas, we kregen iets heel anders.
Geen bal over de middenstip, wel een kapot vak
De wedstrijd begon maar liefst een uur later dan gepland. Waarom? Nou, zo’n zestig Genk-supporters besloten dat een kaartje niet nodig was en klommen gewoon naar binnen. De gemeente zei: “Niet beginnen voor dat uitvak helemaal geruimd is.” En dat gebeurde dus.
Je kon het geloven of niet: omstreeks 23.00 uur kreeg de gemeente Utrecht te horen dat het hele uitvak zwaar beschadigd was. Gordijnen kapot, stoelen vernield… kortom, niks meer bruikbaar. Zelfs de supporters mét kaartje mochten er niet meer in. Veiligheid voorop!
Busje komt, busje gaat, niks meegekregen
Kaartje of niet, iedereen werd de bus in gezet. Die buscombi was vanuit Genk naar Utrecht gekomen – dus alle supporters zaten verplicht al in de lokale “schoolbus”. En zo werd de hele club Belgische fans gewoon terug naar België vervoerd… zonder ook maar één minuut voetbal gezien te hebben.
De burgemeester wilde daarmee dit soort ellende waarschijnlijk voorkomen; na eerdere duels tegen Lyon en Porto waren in het Utrechtse centrum bussen vernield, mensen thuisbezorgd en vier agenten gewond geraakt. Tegen Nottingham Forest had men daarom een veiligheidszone ingesteld, en dat was rustig gebleven.
Helaas, ook op het veld ging het fout
En dan het voetbalverloop: Utrecht verloor met 0-2. Daarmee is de ploeg van Ron Jans al uitgeschakeld in de groepsfase. Zeven wedstrijden, één mager puntje. Volgende week is er nog een napratertje in Glasgow, bij Celtic.
Van halfpipe naar drugspijp: Olympisch snowboarder Ryan Wedding gepakt
Je kent het cliché van ex-sporters die na hun carrière in een slechte film belanden… Ryan Wedding woont dat voor ons allemaal uit. De Canadees die in 2002 nog strakke sprongen maakte tijden de Winterspelen in Salt Lake City, bleek recent niet onder een gouden, maar onder een cocaplaatje te surfen. Mexico wist hem gisteren op te pikken – en nu zit hij vast voor vanalles tegelijk: drugs runnen, fentanyl shiften én mensen laten liquideren.
Million-dollar-bounty naar gevangenis
Wedding kreeg afgelopen jaar nog een eigen ‘anthaas-status’ van de FBI: stond vijfde in de rij op hun gloednieuwe most-wanted-lijst en kwam met een poster-plus 15 miljoen dollar beloning. Daar hebben ze dus eindelijk iemand mee binnengehaald. De 44-jarige was al een slapende les op wielen – tien jaar lang reed hij onder de radar door het Amerikaanse continent en strooide alsof het pietje precies was met kilo’s coke en fentanyl.
El Chapo 2.0 met snowboardbril
FBI-chef Kash Patel kon het niet laten om na zijn arrestatie op X te roepen dat dit “een topdag is voor een veiligere Noord-Amerika”. Hij noemde Wedding prompt ‘de El Chapo van deze tijd’. El Chapo maar dan met bindings dus: van olympische trucjes naar karteltrucjes.
Bloedspoor in Caledon
Zijn naam duikt ook op in een zwaar bloedbad dat vorig jaar plaatsvond in Caledon, Canada. Een echtpaar werd doodgeschoten; hun 17-jarige dochter kreeg dertien (!) kogels in haar lichaam maar overleefde. Volgens justitie dacht Wedding dat ze een lading z’n drugs hadden gepikt – duidelijk een misverstand met fatale gevolgen.
Einde van een tijdperk: Jurgen Streppel moet per direct vertrekken bij Helmond Sport
Helmond Sport heeft meteen afscheid genomen van technisch directeur Jurgen Streppel. De Brabantse club zit in zwaar financieel weer: de KNVB dreigt met een punt aftrek omdat de begroting niet op orde is. Reden genoeg voor het bestuur om de stekker uit de samenwerking met Streppel te trekken.
Van droomscenario tot nachtmerrie
Streppel keerde in december 2022 terug naar De Braak. Als oud-speler en –trainer leek hij de man die de club moest lanceren: een gloednieuw stadion én promotie naar de eredivisie stonden op het menu. Het stadion kwam er inderdaad, maar de felbegeerde promotie bleef uit. Sterker nog, sinds Streppel’s terugkeer wist Helmond Sport zich geen enkele keer te plaatsen voor de play-offs.
Klap van miljoenen
Ondertussen groeide de begroting als kool. De verhuizing naar het nieuwe stadion, de aanleg van een piekfijn grasveld en de verhuizing van de trainingen naar De Rips sloegen flink op de portemonnee. Het spelersbudget kreeg juist geen extraatje, waardoor er een scheefgroei ontstond tussen ambities en beschikbare centen. Resultaat: een negatief eigen vermogen waar de KNVB geen genoegen mee neemt.
Debeslissing: koerswijziging
De clubleiding kiest nu voor een kleinere, gezonde koers. Promotieplannen gaan op de lange baan; de focus ligt op financiële rust. Daar past Streppel’s droomscenario niet meer bij. De technisch directeur reageert verbijsterd maar sportief: “Met pijn in mijn hart neem ik afscheid. Deze club is mijn thuis. Ik ben oneindig dankbaar voor de kansen en het vertrouwen. Ik gun iedereen het allerbeste en wie weet kruisen onze paden ooit weer.”
Helmond Sport staat momenteel vijftiende in de eerste divisie en boekte dit seizoen slechts zeven overwinningen in 22 duels.
Onderwerp van artikel
Talloze jonge Nederlandse tennissers zwichten voor Amerika: de tennisbond schrikt zich een ongeluk!
Mees Röttgering (18) volgde zijn hart
In Nederland was je als paarsblauw talent al snel klaar met het programma: een uitpuzzelschema, ellenlange reizen voor een paar ballen slaan en weinig echte tegenstand. Mees draaide daarom de telefoon: “Hallo, Wake Forest University? Ik kom eraan.” In North Carolina wachtte een strak geregeld trainingsrooster, coaches die kneiterhard meedraaien én een stel klassegenoten waar hij zich flink tegen kan meten. “Ik train nu met spelers die daar echt voor gaan. In Nederland was dat niet te vinden.” Toch laat hij Nederland niet helemaal schieten: het ABN AMRO-toernooi in Rotterdam hoort gewoon nog bij zijn agenda.
College-tennis: Hollywood voor tennissers
De Verenigde Staten zijn nu eenmaal het walhalla als je droomt van een steengoede pro-carrière. Kijk alleen al naar de Australian Open: uit het hoofdschema stonden maar liefst 34 ex-collegespelers – tien jaar geleden waren dat er nog hooguit 10. Heilige huisjes: Ben Shelton (ATP-8), die twee jaar geleden nog college rondslofte, is daarvan de grote blikvanger. Zijn advies klinkt als een schepper-challenge: “Kleed je maar aan voor meedogenloosheid, want hier speelt geen watje mee!” Oud-speler/-coach Peter Lucassen grinnikt: “Tegenwoordig doorbreken spelers pas op hun 24ste. College-tennis is de perfecte tussenstop – als je niet meteen een Alcaraz of Sinner bent.”
Dekbedverhalen van meer Nederlanders
- Rose Marie Nijkamp (19): verhuisde vorig jaar naar Oklahoma State en wil dolgraag haar droom combineren met een stabiel leven. “In Amerika krijg ik m’n studie, slaapplek én tennisvergoeding. Geen slaapverloren nachten meer.”
- Abel Forger (20), Hidde Schoenmakers (18) en Manvydas Balciunas (19) volgden onlangs: zij pakken ook hun koffers.
De KNLTB kijkt met één wenkbrauw omhoog
Jacco Eltingh, sportbaas van de bond, voelt de buikpijn: “Oei, kan Amerika onze talenten echt beter vormen of schreeuwen ze alleen wat tijdens het spel?” Hij kijkt liever naar Nederlandse topspeler-bij-topspeler-trainingssessies, zoals Griekspoor, Van de Zandschulp en De Jong die ooit deden. En minder leuk: de stipula van 3.000 tot 10.000 euro per maand die Amerikaanse universiteiten babbelen, spreekt ouders natuurlijk aan. Eltingh vat samen: “College blijft een B-route, hoewel Paul Haarhuis en Arianne Hartono ooit klapten van de universiteit naar de pro-tour.” Maar hij droomt stiekem: één Nederlandse toptalententraining-groep op eigen bodem. “Want spelers maken spelers – en dat kan ook hier.”
Breda twist om shirts van ‘Pi-air’: wie zijn Henri en Piet?
In het Bredase feestcafé ’t Stammeneke hingen jarenlang twee kasten van voetbalshirts: de getekende en ingelijste Oranje-tenues van Pierre van Hooijdonk. Het één droeg hij tijdens het WK ’98 in Frankrijk, het ander tijdens het EK ’04 in Portugal. Maar sinds de kroeg op 1 november is verkocht, hangen ze daar niet meer. En dat levert nu – hoe kan het ook anders – een stevige ruzie op.
De nieuwe uitbater, Irene Smans, vindt dat de shirts gewoon bij haar horen. Volgens de inventarislijst die ze kreeg, staan er “vier ingelijste voetbalshirts” op – zonder naam of verdere uitleg. Maar volgens oude eigenaar Atte Maas klopt dat niet. Die vier shirts zijn NAC-hemden, zegt hij, en die bungelen nog gewoon aan de muur. De echte parels – de Van Hooijdonks – waren volgens hem nooit van de zaak.
Hoe zat het dan? Pierre droeg de tenues ooit cadeau aan voormalig kroegbaas Wiljan Rommens, die in 2015 overleed. Daarna bleven ze hangen, omdat de bedrijfsleidster bevriend was met Pierre. Maas: “Zolang zij er werkte, was het geen probleem. Maar na de verkoop veranderde het verhaal.” Pierre wilde zijn shirts terug, en Maas zegt dat ze mondeling keurig zijn teruggeven. “It was een leencontract – als we zouden stoppen, gingen ze terug naar Pierre.” Pierre bevestigt dit.
De nieuwe eigenaar heeft het gevoel dat ze genaaid is en dreigt zelfs met een dagvaarding, maar die is volgens Maas nog nergens op de mat gevallen. Hij zucht: “Juridisch zit het goed. En boek nou niet plotseling hogere omzet omdat er een Van Hooijdonk-shirt aan de muur hangt – kleinzielig. Het is een geinig stukje decoratie, maar kommer en kwel wordt dit niet.”
Voor nu is duidelijk: de shirts zijn terug bij de man die ze ooit droeg. Volgens Irene Smans heeft ze “het liefst geen verdere toelichting”.
Breda in de ban: waar zijn de Van Hooijdonk-shirts gebleven?
De Deal én het Geschil
Toen het populaire café ’t Stammeneke vorig jaar op 1 november van eigenaar wisselde, zou je denken dat alleen de bar en de tapinstallatie grote twijfelgezichten waren. Niets is minder waar: twee handgesigneerde shirts van Pierre van Hooijdonk zitten nu muurvast mét stip op het strafschopgebied. Irene Smans, de nieuwe uitbater, vindt dat die Oranje-outfits rechtens haar kroeg toebehoren. Maar oud eigenaar Atte Maas wuift dat idee weg en heeft beide shirts al veilig bij Pierre zelf teruggebracht.
Van wandversiering tot voetbal-heisa
Een gebruikelijk Bredaas cafébezoek betekende vroeger ook: knipoog naar die twee glimmende Van Hooijdonk-shirts aan de muur. Het ene stond model op tijdens het WK ’98 in Frankrijk, het andere zag de waan van de dag op het EK ’04 in Portugal. Pierre schonk ze ooit aan z’n maatje en kroegbaas Wiljan Rommens. Toen Rommens in 2015 overleed, bleven de shirts gewoon hangen – de bedrijfsleidster was een vriendin van Pierre en alles liep op rolletjes. Maar toen zij de tent verliet, kwam Pierre zijn shirts terughalen. “Altijd in bruikleen”, zegt Atte Maas keurig.
Kleine kruimels, grote boosheid
De nieuwe zaakvoerster blijft erbij: “Bij verkoop hoort alles wat toen nog hing.” Maas antwoordt laconiek: “Op de inventarislijst staan vier NAC-shirts, mét naam én in beeld. Geen Van Hooijdonk in zicht.” Hij heeft geen zin om juridisch gebakken lucht te slikken. “Toch maar even mondeling uitgelegd tijdens de eerste bezichtiging,” verduidelijkt hij. Of dit stiekem tot een rechtszaak leidt, is nog onbekend – er wordt wel gedreigd, maar een officiële dagvaarding is nog niet gepresenteerd.
Een diepe zucht in Breda
Volgens Maas draait het vooral om principe: “Kleinzielig gedoe om twee gesigneerde stukjes textiel.” En Pierre zelf? Die heeft zijn shirts alweer in handen en kijkt waarschijnlijk vooral verbaasd toe hoe een paar oude voetbalshirts een heel café op stelten kunnen zetten. Irene Smans wil verder geen commentaar leveren – wellicht wachtend tot de rust weerkeert en de pils het zoet weer wint van het geschil.
