Chaos, spanning en blijdschap: Marokko houdt de adem in voor Afrika Cup-finale
De sfeer in Marokko is te snijden dik. Fans uit binnen- én buitenland stromen toe, stadions zitten tot de nok toe vol, en iedereen leeft mee met het nationale elftal dat dicht bij een historische finale staat. Voor sommige supporters, zoals een groep vrienden uit Leiden, was er geen twijfel mogelijk: dit moest je live meemaken.
“Een toernooi in eigen land, en dan nog wel als favoriet – daar móést ik bij zijn”, vertelt één van hen. Samen met vijf maatjes vloog hij vorige week richting Marokko, helemaal klaar om hun team te steunen. En dat lukte maar net: kaartjes waren razend snel weg. Toch hebben ze het voor elkaar gekregen om tickets te scoren vanaf de achtste finales tot aan… nou ja, hopelijk de finale. “We zaten al in Rabat toen Marokko Tanzania uitschakelde, en daarna ook Kameroen. De sfeer? Absoluut ongelooflijk. Na zo’n wedstrijd ben je letterlijk kapot. Negentig minuten lang springen, schreeuwen, juichen – het volk staat er compleet achter.”
En dat zie je overal. Wedstrijden zijn al maanden uitverkocht, en op het internet worden kaartjes tegen absurde prijzen verhandeld. Sommige gaan voor 500 euro of meer. Maar deze vriendengroep had geluk: zij haalden hun tickets in de officiële voorverkoop, voor tussen de 15 en 30 euro per wedstrijd. “Elke ronde wordt het duurder, en doordat mensen zoveel kaarten kochten, kunnen ze nu flink winst maken. Dat heeft de Afrikaanse voetbalbond duidelijk niet goed in de hand gehad.”
In Rabat verblijven ze momenteel bij familie, vlakbij het stadion waar morgen de grote halve finale wordt gespeeld. Ondertussen zien ze overal bekenden – en veel Nederlanders. “Ik zie constant Marokkaanse shirts met ‘070’ erop, uit Den Haag. Ook heb ik mensen die nu pas komen, en honderden euro’s neertellen voor een kaartje. Dat zegt genoeg: dit leeft niet alleen in Marokko, maar ook in Nederland.”
Voor hem is het toernooi meer dan alleen voetbal. Het is een visitekaartje van hoeveel Marokko is gegroeid. “Dit is niets meer van het Marokko van tien jaar geleden. Stadions zijn gerenoveerd, de infrastructuur is beter, en de sfeer in het stadion? Die kan de Kuip niet aan. Dit is echt topniveau.”
Toch begon Marokko het toernooi wat wankel. Een gelijkspel tegen Mali zorgde voor twijfels. Maar na de 2-0 zege op Kameroen in de kwartfinale is het zelfvertrouwen terug. “Jammer dat het Nederlands elftal vaak zo negatief aanvoelt. Daar helpt niemand iets mee. Hier is het puur positieve energie.”
Hij ziet wel een zwaktepunt: “Onze spelers zijn technisch sterk, want veel ervan spelen in Europa. Maar het Afrikaanse voetbal is fysiek. Daar hebben we soms moeite mee.”
De spanning loopt op. Om de drukte in Rabat te ontlopen, besloten hij en zijn vrienden spontaan een tripje naar Marrakesh te maken. “Morgen worden de zenuwen wel heftig. We hebben helaas kaartjes op verschillende tribunes, maar ik kijk er super naar uit.”
Ilyasse, een andere fervente supporter, kijkt vol vertrouwen uit naar de halve finale tegen Nigeria. Het is de eerste keer sinds 2004 dat Marokko zo ver komt. “Ik denk dat we 2-0 winnen.” Wint Marokko, dan speelt het komende zondag de finale tegen Senegal of Egypte. Verliest het, dan is er zaterdag nog een troostfinale voor de derde plaats.
Een titel zou pas de tweede in de geschiedenis zijn – de laatste keer was in 1976. “Dat we zover zijn gekomen, is al uniek”, zegt Ilyasse. “Maar als we winnen? Dan blijven we hier. Dan wordt het écht feest.”
De wedstrijd begint woensdagavond om 21.00 uur en is in Nederland te volgen via Ziggo Sport.
Zoon veroordeeld tot 20 jaar cel voor moord op eigen moeder in Oss
Een man uit Veghel, 62 jaar oud, heeft tijdens een proces in Oss een vonnis van 20 jaar gevangenisstraf gekregen voor de dood van zijn 84-jarige moeder. De rechtbank spreekt niet zachtzinnig: het ging hier om een kille, doordachte daad. In augustus 2024 vond de gruwelijke gebeurtenis plaats in de woning van de vrouw in Oss. Ze werd met meerdere messteken vermoord – en dat door haar eigen zoon.
Uit onderzoek blijkt dat de man niet alleen zijn moeder heeft gedood, maar ook nog eens probeerde haar kluis leeg te halen. En dat was niet alles: kort daarvoor had hij al 80.000 euro van haar bankrekening gehaald, zonder toestemming. Een dag na de moord werd hij aangehouden. Hij gaf toe dat hij zijn moeder had vermoord.
Zijn advocaat pleitte dat het nooit de bedoeling was om haar te doden – volgens hen was er sprake van doodslag, geen voorbedachte rade. Maar de rechters dachten daar heel anders over. Volgens hen was dit wel degelijk moord. Hoezo? Omdat de man zich vooraf had voorbereid: rond middernacht stond hij op, pakte hij handschoenen, een pet en een groot mes, en reed hij naar de woning van zijn moeder. Net voordat hij arriveerde, trok hij zijn ‘vermomming’ aan.
Met de huissleutel die zijn moeder hem had gegeven, ging hij naar binnen en liep direct naar de slaapkamer. Daar begon hij zonder iets te zeggen op haar in te steken. De rechtbank benadrukt dat hij op meerdere momenten had kunnen stoppen – maar dat hij dat bewust niet deed. “Hij koos er willens en wetens voor om zijn moeder te doden”, zo staat in het oordeel.
Tijdens de zitting zei de man zelf dat hij de kluis wilde stelen en het mes alleen meenam om haar eventueel mee te bedreigen. Pas toen hij zag dat ze wakker was, zou hij besloten hebben om haar te doden. Maar de rechtbank gelooft dat verhaal niet. Want hoe verklaar je dan dat hij direct begon te steken, zonder woorden? Bovendien past het niet bij zijn andere uitspraak dat hij “in een waas” handelde – volgens hem door het afbouwen van medicatie.
Nee, concludeert de rechtbank: dit was een koele, berekende actie. En het draaide allemaal om geld. De man was immers de enige die toegang had tot haar bankrekening én de enige die haar huissleutel had. “Hij maakte misbruik van dat vertrouwen”, aldus de rechters.
Uiteindelijk vindt de rechtbank een straf van 20 jaar passend – precies wat het Openbaar Ministerie had gevraagd. Naast de celstraf moet hij ook ruim 100.000 euro schadevergoeding betalen aan zijn zus.
Vrees voor duizenden doden in Iran: Trump belooft hulp, maar situatie blijft chaotisch
De protesten in Iran duren nu al een tijdje aan, en hoe langer het gaat, hoe meer er uitkomt over de harde repressie die demonstranten te verduren krijgen. Omdat er bijna geen vrije pers is en buitenlandse journalisten niet naar binnen kunnen, is het lastig om precies te weten wat er speelt. Toch sijpelt er steeds meer informatie door – vaak met vertraging, vanwege de zware internet- en telecomblokkades.
Op geverifieerde filmpjes zijn honderden betogers te zien in verschillende steden. Er branden gebouwen, op straat liggen lijkzakken. Volgens VN-mensenrechtencommissaris Volker Türk zijn er al honderden mensen gedood. Maar Reuters meldt op basis van een Iraanse functionaris dat het cijfer veel hoger zou liggen: zo’n 2000 doden. Daaronder zouden zowel ambtenaren als gewone burgers zitten. Ook een BBC-verslaggever zegt “met zekerheid” te kunnen stellen dat de dodentol in de duizenden moet lopen. Alleen: onafhankelijk verifiëren kan vrijwel niet, omdat de toegang tot informatie zo beperkt is.
Türk laat weten geschokt te zijn door het toenemende geweld van de veiligheidsdiensten tegen betogers. Een woordvoerder namens hem verklaart: “Deze cyclus van afschuwelijk geweld kan niet langer doorgaan.”
Ondertussen blijft Amerikaans president Trump zich hardop uitspreken over de situatie. Op zijn eigen platform Truth Social roept hij op tot doorzetten: “Patriotten moeten blijven demonstreren.” Hij voegt eraan toe dat “de moordenaars een grote prijs zullen betalen”. Trump heeft alle ontmoetingen met Iraanse diplomaten geannuleerd – “tot het moorden stopt” – en beweert dat hulp onderweg is.
De Amerikaanse ambassade waarschuwt burgers: verlaat Iran nú, liefst via het land naar buurlanden zoals Armenië of Turkije. Wie niet weg kan, wordt aangeraden om een veilige plek te zoeken, proviand in te slaan (medicijnen, water, eten) en absoluut de demonstraties te mijden. Gisteren kondigde Trump ook aan dat hij heffingen van 25 procent instelt op landen die nog handel drijven met Iran.
Een Iraanse arts die in Londen werkt probeert contact te houden met collega’s in Iran. Normaal lukt dat goed, maar nu is communicatie bijna onmogelijk. Het laatste bericht dat hij kreeg? “In de meeste ziekenhuizen is het net een oorlogsgebied. We hebben een tekort aan bloed en andere benodigdheden.”
Al een paar dagen geleden werd duidelijk dat ziekenhuizen overstroomd worden met dode en zwaargewonde patiënten. Kayvan Mirhadi, een Iraanse arts in de VS, zag beelden van gerichte schoten – recht in het hoofd, hart of ogen, vaak bij jonge mensen. “Sinds dit weekend gaat het er heftiger aan toe,” zegt hij. “Ik denk dat ze groen licht hebben gekregen om mensen gewoon neer te schieten. Vanuit meerdere bronnen hoor ik dat er met AK-47’s en pistolen op demonstranten is gevuurd.”
Beelden die ergens tussen 9 en 11 januari zijn gemaakt tonen lijkzakken op straat – een grimmige aanwijzing voor de hoge prijs die wordt betaald voor het verzet.
Geen Rijksmusea in het zuiden: Brabant, Limburg en Zeeland zeggen genoeg is genoeg
Als je kijkt naar waar de grote culturele geldtassen in Nederland vandaan komen, dan ligt de meeste loot in de Randstad. Van de 31 Rijksmusea die we hebben, zijn maar liefst 24 gevestigd in dat gebied. En wat zit er onder de rivieren? Nada. Geen enkel Rijksmuseum in Brabant, Limburg of Zeeland. En dat zit de lokale cultuurpolitici niet lekker.
De cultuurgedeputeerden van deze drie provincies hebben daarom gezamenlijk een stap genomen – letterlijk en figuurlijk – tijdens een bijeenkomst in Het Noordbrabants Museum in Den Bosch. Hun boodschap is helder: musea in het zuiden verzorgen collecties die echt belangrijk zijn voor heel Nederland, dus waarom krijgen ze dan geen eerlijke portie steun van het Rijk?
Denk aan de Van Gogh-collectie, de moderne kunst in het Van Abbe Museum of het Oorlogsmuseum Overloon. Dat zijn toch geen knikkers uit de middenveld? Toch blijft het geld van het Rijk op mysterieuze wijze steken boven de rivier. Van de ruim 260 miljoen euro die jaarlijks naar Rijksmusea gaat, belandt er nul komma nul in Brabant, Limburg of Zeeland.
“Elke keer als er wordt gesproken over geld voor cultuur, lijken wij aan de kant geschoven te worden,” zegt Bas Maes (SP), de Brabantse gedeputeerde voor Cultuur. “We zien het terug bij de cultuurfondsen, en nu weer bij de benoeming van Rijksmusea. Terwijl onze regio net zo rijk is aan erfgoed.”
En neem nou juist die recente benoeming van Panorama Mesdag in Den Haag tot Rijksmuseum. Mooi nieuws, zeker, maar wéér in de Randstad. Alsof de culturele kaart van Nederland alleen maar telt vanaf Utrecht en richting Den Haag. “Het is fijn dat erfgoed wordt beschermd,” stellen de provincies, “maar dit toont precies het probleem: de spreiding beweegt niet mee.”
Ze roepen nu op om echt structureel rekening te houden met regionale musea die nationaal belangrijke collecties beheren. Niet telkens weer dezelfde ‘culturele gordel’ bedienen, maar écht delen. Want een pop-up of afdeling van het Rijksmuseum in Eindhoven – betaald mede door ASML – is nog altijd niet hetzelfde als een volwaardig, zelfstandig Rijksmuseum in het zuiden.
En dat is precies wat Brabant, Limburg en Zeeland blijven eisen: gelijke kansen, ook als het om cultuur en erfgood gaat.
Van Weel blij met Trumps Iran-heffingen, maar Brussel twijfelt nog
Trump heeft gisteren weer eens flink wat stof doen opwaaien – dit keer met een harde boodschap over Iran. Op zijn sociale platform Truth Social liet hij weten dat elk land dat zaken doet met Iran vanaf nu 25 procent heffing moet betalen over al zijn handel met de Verenigde Staten. De mededeling kwam kort en krachtig: “Met onmiddellijke ingang zal elk land dat zaken doet met de Islamitische Republiek Iran een heffing van 25 procent betalen op alle handel en alle andere zakelijke activiteiten met de Verenigde Staten. Dit besluit is bindend.”
Klinkt duidelijk? Misschien op papier. Maar wie Trump kent, weet dat zijn aankondigingen op sociale media vaak later anders uitpakken dan beloofd. Vorig jaar kondigde hij massale importheffingen aan die uiteindelijk of werden ingetrokken, uitgesteld of helemaal aangepast. Dus ook nu blijft het afwachten of dit dreigement daadwerkelijk wordt doorgezet.
Voor de Europese Commissie is dat nog een groot vraagteken. Zal de EU ook in de vuurlinie komen te staan? Nederland exporteert namelijk jaarlijks goederen ter waarde van zo’n half miljard euro naar Iran – denk aan voedsel, dieren en machines. Technisch gezien is dat niet verboden, ook al gelden er strenge sancties tegen Iran. Er is geen volledig handelsembargo, dus kleine hoeveelheden mogen nog steeds.
Toch lijkt demissionair minister van Buitenlandse Zaken David van Weel er niet wakker van te liggen. Integendeel: hij is zelfs blij met de aankondiging. Volgens hem raakt de maatregel vooral landen die het olie-embargo tegen Iran omzeilen – en daar valt Europa gelukkig niet onder. “Nee, want Europa heeft al heel zware sancties op Iran”, stelt Van Weel gerust. Hij denkt dat de VS hiermee juist landen wil raken die buiten het westers blok opereren.
Maar in Brussel kijken ze toch wat sceptischer toe. De Europese Commissie laat weten dat ze “kennis nemen” van de boodschap van Trump, maar wacht rustig af of er ook daadwerkelijk actie komt. “Mocht dit opgevolgd worden door concrete actie van de regering, zullen we dit zorgvuldig analyseren”, aldus een woordvoerder tegen RTL Z.
Er hangt wel wat op het spel. Als de VS echt een heffing van 25 procent invoert voor de EU, kan dat de handelsdeal van vorige zomer flink onder druk zetten. Destijds spraken de VS en de EU af dat Amerikaanse importheffingen op Europese producten ‘maar’ 15 procent zouden worden in plaats van de geplande 25 procent. In ruil daarvoor verlaagde de EU haar eigen tarieven op industriële goederen naar nul en maakte de deuren opener voor Amerikaanse landbouw- en visproducten.
Voor nu wil de Commissie niet speculeren. “We speculeren niet. Onze prioriteit blijft om ons werk voort te zetten en ervoor te zorgen dat beide partijen de gezamenlijke verklaring naleven.”
Het Witte Huis en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken hebben tot nu toe nog niet gereageerd op vragen van RTL Z.
Gemeente verkoopt huis, onthult daarna dat dorp misschien verdwijnt: jong stel in shock
Elf dagen nadat Terrence (30) en Lindsey (31) hun nieuwe huis kochten van de gemeente Moerdijk, kwam het grote nieuws: het dorp zou mogelijk worden opgeheven. Het koppel had hier totaal geen weet van – en voelde zich compleet in de steek gelaten.
Ze hadden geen flauw idee dat er al plannen waren om het gebied te ontwikkelen voor industrie, en dus ook dat hun nieuwe thuis écht een onzekere toekomst tegemoet gaat. Geen telefoontje, geen mail, geen gesprek. Alleen stilte. Ze stuurden zelfs een brief naar de gemeente, maar kregen wekenlang geen reactie. “We voelden ons behoorlijk genaaid”, zegt Terrence eerlijk.
Pas nadat Omroep Brabant aandacht gaf aan hun situatie, ging er blijkbaar een belletje rinkelen bij de gemeente. Afgelopen maandag vond er eindelijk een overleg plaats met twee ambtenaren. “Ik probeer optimistisch te blijven”, vertelt Terrence. “Maar het is wel een emotionele achtbaan.” Volgens hem begrepen de ambtenaren goed hoe zwaar dit voor hen is. “Ze vonden het echt vervelend wat er gebeurd is. En nu hebben ze ons drie tot vier weken gegeven om samen met de gemeente tot een oplossing te komen.”
Hoe kon dit nou gebeuren?
De vraag die Terrence en Lindsey zichzelf blijven stellen: hoe kan een gemeente elf dagen voor zo’n groot besluit nog gewoon huizen verkopen? Uit onderzoek van Omroep Brabant blijkt dat dat precies is wat er gebeurde. De ambtenaren schuiven de verantwoordelijkheid door naar ‘gemeenteland’ – een term die verwijst naar verschillende interne processen die blijkbaar naast elkaar lopen, zonder dat er goed wordt gecommuniceerd.
Het huis van het stel aan de Grintweg kwam oorspronkelijk in bezit van de gemeente via de zogeheten Moerdijkregeling. Een regeling waarbij huiseigenaren hun woning gegarandeerd kunnen verkopen aan de gemeente, tegen een vastgesteld percentage van de marktwaarde. Soms besluit de gemeente die huizen daarna weer verder te verkopen – en dat gebeurde dus ook bij Terrence en Lindsey.
Maar dat het college kort daarna zou besluiten om het hele dorp op de helling te zetten? Dat werd er niet bij verteld. En trouwens: ook een ander huis aan de Steenweg is rond dezelfde tijd verkocht. Op 31 oktober werden de koopovereenkomsten getekend – voor één huis ruim 500.000 euro, voor het andere bijna 700.000 euro.
Klussen doorgaan, ondanks alles
Ondanks de stress en onzekerheid: klussen doen ze gewoon. De keuken is net pas geïnstalleerd. Ze willen graag snel gaan wonen, want in april moeten ze uit hun huidige huis. “Soms ben je superblij met hoe de keuken eruitziet”, zegt Terrence. “En dan denk je de volgende dag: hoe lang mag ik dit eigenlijk nog beleven? Het is echt een rollercoaster van emoties.”
De gemeente bevestigt dat er contact is en dat men in gesprek is met het koppel. Maar of en wat er concreet gaat gebeuren met Moerdijk, daar wil men vooralsnog niets over zeggen. “Zodra er meer duidelijkheid is, bespreken we dat natuurlijk eerst met de betrokken kopers.”
Inmiddels heeft het artikel van Omroep Brabant blijkbaar wel degelijk impact gehad. “Door jullie zijn ze wakker geworden”, denkt Terrence. “Anders hadden ze dit nooit gedaan.”
