NAC klimt uit het keldergat na punt in Groningen
NAC Breda heeft zaterdag in Groningen het nieuwe jaar afgetrapt met een gelijkspel tegen FC Groningen. In een matige wedstrijd in de koude Euroborg bleef het 0-0. Dankzij dat ene punt is NAC niet langer de absolute hekkensluiter van de competitie. Die twijfelachtige eer gaat nu naar FC Volendam, dat zaterdag verloor van AZ.
NAC en Volendam staan allebei op 14 punten, maar de Bredanaars hebben een beter doelsaldo. Voor FC Groningen, dat voor de tweede wedstrijd op rij niet verder kwam dan een punt, betekent dit een dipje naar de zesde plek.
De eerste helft was om snel te vergeten. Groningen, thuis, kreeg amper iets voor elkaar tegen het defensief sterke NAC. Ook de bezoekers, die begonnen zonder de nieuwe aanwinst André Ayew in de basis, brachten weinig gevaar.
Na rust kwam er gelukkig wat meer leven in de brouwerij. NAC-speler Cherrion Valerius liet een grote kans liggen na een mooie actie met Lewis Holtby. Aan de andere kant waren Marvin Peersman (Groningen), Thom van Bergen en Stije Resink dicht bij de openingstreffer. De allerbeste kans van de avond was toch voor invaller André Ayew, maar de sterspeler van Ghana kopte de bal jammer genoeg over het doel.
Weer een zware blessure voor PSV-spits Ricardo Pepi
PSV moet voorlopig een belangrijke spits missen. Ricardo Pepi liep zaterdag tijdens de wedstrijd tegen Excelsior een breuk in zijn onderarm op en moet daarvoor zondag onder het mes. Trainer Peter Bosz bevestigde dit slechte nieuws na de wedstrijd.
Hoe de blessure ontstond
Het ongeluk gebeurde in de 23e minuut. Pepi scoorde weliswaar de 2-0, maar kwam bij het maken van die goal ongelukkig terecht. Hij verliet het veld met duidelijk veel pijn. Bosz deelde de harde diagnose: “Ricardo Pepi heeft zijn onderarm gebroken en zal zondagavond geopereerd worden.”
Hoe lang is Pepi weg?
Hoelang de Amerikaan uit de roulatie is, is nog onduidelijk. Bosz gaf wel aan: “Het feit dat hij geopereerd wordt, betekent dat we hem voorlopig kwijt zijn.” Voor een gebroken arm geldt vaak een hersteltijd van ongeveer twee maanden. Voor Pepi is het een bittere tegenslag, zeker omdat hij vorig seizoen ook al langdurig uitgeschakeld was met een knieblessure.
Bosz moet opnieuw puzzelen
De blessure komt op een slecht moment voor PSV. Ook andere spitsen, Myron Boadu en Allasane Pléa, zijn nog langere tijd niet inzetbaar. Bosz moet dus weer creatief worden: “We zullen het nu moeten oplossen binnen onze groep en dat is de vorige keer ook aardig gelukt. Alleen is Ismael Saibari er nu ook niet.” Saibari is nog actief op het Afrikaans Kampioenschap.
Een andere mogelijkheid is de transfermarkt. “Daar zullen we wel over na moeten denken. Het is net gebeurd en ik zal de mensen van de club morgen of maandag spreken,” zei Bosz. De club heeft tot en met 2 februari de tijd om eventueel een nieuwe aanvaller aan te trekken.
Trainer baalt vooral voor Pepi zelf
Bosz’ eerste gedachten gaan naar de speler: “Ik zit in mijn hoofd met Pepi zelf. Een jongen die zo positief ingesteld is en zo hard aan het werk was. Dat het hem juist op dit moment tegenzit. Ik baal voor hem.” De trainer zag een duidelijke vooruitgang: “Ik vond dat hij nu weer goed bezig was. Hij was weer helemaal fit en werd vaster in zijn afwerken. Alle lichten stonden op groen om er een mooie tweede seizoenshelft van te maken.”
Dakar-coureur die bijna stopte, maar terugkwam dankzij een boekje
Michiel Becx (50) uit Vessem is een bekende naam in de Dakar Rally. Dat hij nu weer in Saoedi-Arabië staat, had hij zes jaar geleden niet zien aankomen. Sterker nog, hij was helemaal klaar met de rally. Maar een simpel boekje bracht hem op andere gedachten.
Zijn eerste deelname in 2019 eindigde voortijdig. Een jaar later, nu in een truck, haalde hij wel de finish. Toch voelde hij vooral frustratie. Hij was er zeker van: nooit meer. Hij belde zelfs zijn vrouw om te zeggen dat ze volgend jaar maar een vakantie moest boeken.
Om zijn gevoelens kwijt te kunnen, schreef hij alles op in een boekje. Over hoe zwaar het was, de lange dagen en de eentonigheid. “Het was te veel van het goede”, zegt hij. Zijn vrouw geloofde zijn stopwoorden niet zo. “Dat zeg je wel vaker”, was haar reactie.
Een paar weken later, thuis, bladerde hij nog eens in dat boekje. Tot zijn eigen verbazing dacht hij: het viel eigenlijk best mee. “Ik voelde dat ik een beetje aan het zeiken was”, geeft hij grinnikend toe. Hij besefte dat hij van tevoren al wist dat het zwaar zou zijn. Het zogenaamde ‘Dakar-virus’ had hem opnieuw te pakken. Al snel was hij weer aan het sleutelen aan een rallywagen.
Die passie voor snelheid begon al vroeg, toen hij als 8-jarig jochie crossde op een brommer. “We vonden het leuk om te sleutelen en altijd beter te worden”, herinnert hij zich. Zijn vader probeerde het een beetje tegen te houden, uit bezorgdheid. “Dat snap ik nu wel. Als mijn eigen dochters hetzelfde zouden willen, zou ik er ook moeite mee hebben.”
Die hobby groeide uit tot een serieuze passie, met als hoogtepunt de Dakar Rally. “Dit is de Tour de France van de rallysport. Als rallyrijder wil je hier gewoon bij zijn”, zegt hij vol overtuiging.
Dit jaar rijdt hij voor de vijfde keer mee, nu in een eigen team met Veldhovenaar Janus van Kasteren en Limburger Roger Grouwels. “Dit zijn dé raceauto’s van de offroad rallysport. Het maximale qua snelheid en comfort”, legt hij uit. Ze zijn realistisch: een hoge klassering is dit jaar nog niet aan de orde. “De auto is nog vers, we moeten ervaring opdoen.”
Een boekje om zijn frustraties in op te schrijven heeft hij dit jaar niet nodig. De komende jaren is hij er gewoon weer bij. “Dit project ga je niet aan voor maar één jaartje”, zegt hij vastberaden. “Er staat een professioneel team klaar en we zijn vastbesloten alles uit deze auto te halen.”
Geen twee wedstrijden op rij met dezelfde startelf: Van Persie snakt naar stabiliteit bij Feyenoord
De cijfers laten zien dat Feyenoord op weg is naar de Champions League, maar de sfeer rond de club vertelt een ander verhaal. De Rotterdammers wonnen geen van hun laatste vier wedstrijden voor de winterstop en hielden al dertien duels op rij niet meer de nul. Vanmiddag tegen sc Heerenveen hopen ze op een frisse start, want van de laatste twaalf competitieduels voor de pauze werden er maar twee gewonnen.
Trainer Robin van Persie gaf deze week vanuit het trainingskamp in Spanje aan dat hij de “accenten wil verleggen”. Zijn boodschap was duidelijk: “We kunnen nu wel heel veel gaan roepen, maar wij moeten nu gewoon beginnen met wedstrijden winnen.” Uit een analyse blijkt dat Feyenoord één ding bovenal nodig heeft: vastigheid. Die ontbrak in de eerste seizoenshelft volledig.
De meest sprekende statistiek? Feyenoord is, samen met Ajax, het enige team dat nog geen twee competitiewedstrijden op rij met exact dezelfde basiself speelde. Door blessures en keuzes van Van Persie veranderde de opstelling elke speelronde. Ter vergelijking: PSV-trainer Peter Bosz stelde dit seizoen zes keer precies hetzelfde elftal op als de week ervoor, ondanks dat ook hij met blessures te maken kreeg.
Door al dat gewissel stonden er dit seizoen al 23 verschillende spelers in de basis bij Feyenoord. Tel je de invallers mee, dan gebruikte Van Persie zelfs 27 spelers. “Blessures hebben daar natuurlijk wel invloed op gehad”, zegt analyticus en oud-Feyenoorder Pierre van Hooijdonk. “Maar ik denk ook dat er aan de voorkant, voordat er zoveel blessures waren, al veel gewisseld is.”
Vooral op het middenveld is de selectie ruim bezet. Met spelers als Sem Steijn, Quinten Timber en Hwang In-beom heeft Van Persie zeker zes opties voor drie plekken. Toch waren ze door blessures nog nooit allemaal tegelijk fit. Van Hooijdonk: “Het zal in de tweede seizoenshelft dringen worden. In de eerste helft kregen ze allemaal een stukje van de taart. Toen kwamen de blessures en moest die taart weer verdeeld worden onder anderen.” Zo speelde spits Cyle Larin zelfs eens noodgedwongen op het middenveld.
Het is duidelijk: Feyenoord heeft behoefte aan rust en een vaste opstelling. Die conclusie trekt niet alleen Van Persie – die deze week Timon Wellenreuther tot nieuwe aanvoerder benoemde – maar ook Van Hooijdonk deelt die mening. “Als ik nu trainer zou zijn, zou ik niet zoveel meer wisselen. Sterker nog, als iedereen fit is, zou ik met een vaste ploeg werken. Dan creëer je automatismen. Als je veel wisselt, kun je niet verwachten dat je een ingespeeld team krijgt.”
Sommige spelers lijken hun plek wel veilig te hebben. Spits Ueda, met 18 goals in 17 duels, is topscorer van de competitie. Rechtsbuiten Anis Hadj Moussa is een zekerheidje, mede door gebrek aan concurrentie. Doelman Wellenreuther en verdedigers zoals Watanabe en Ahmedhodzic staan ook stevig als ze fit zijn.
De grote puzzel ligt op het middenveld. Van Hooijdonk: “Als je Van Persie voor het seizoen had gevraagd hoe zijn ideale middenveld eruit zag, dan had hij denk ik een ander antwoord gegeven dan nu.” Zelf vindt ook hij het lastig om de juiste balans te bepalen. “Je zoekt ernaar, maar wat dat precies is? Dat vind ik persoonlijk ook vrij lastig.”
Tranen na olympisch ticket met geleende bobslee: ‘Iedereen zag mijn jankende kop’
Het is een ongelooflijk verhaal: je kwalificeert voor het belangrijkste sportevenement ter wereld met materiaal dat je van een concurrent hebt geleend. Voor het eerst sinds 2014 heeft een Nederlandse bobslee zich weten te plaatsen voor de Olympische Winterspelen. Of eigenlijk een Australische, want Dave Wesselink en Jelen Franjic voldeden zaterdag in een gehuurde bob eindelijk aan de kwalificatie-eis.
“We mogen de Australische bob niet houden, maar nog wel gebruiken”, vertelt Franjic. “Zondag sleet Australië er zelf weer mee. Volgende week in Altenberg bij de laatste World Cup van het seizoen kunnen we hem weer gebruiken.” En op de Spelen? “Dat is nog even afwachten.”
Een gelukkige leenovereenkomst
De Australische pilote Sarah Blizzard stelde haar slee in het Zwitserse Sankt Moritz ter beschikking en dat pakte goed uit voor het Nederlandse duo. “We hebben deze week de slee van Sarah geleend, omdat we over onze eigen slee niet tevreden waren. Dat is een heel goede keuze geweest”, aldus Wesselink. “Ik heb niet genoeg technische expertise om te zeggen wat het verschil is, maar deze is heel snel. Als het kan, zullen we deze blijven gebruiken.”
Het blijft een ongelooflijk verhaal. Maar, lacht Franjic: “Bobsleeën is een beetje een ongelofelijke sport. Nederland heeft als bobsleeland niet het budget van de Duitsers of de Amerikanen.”
De financiële uitdaging van een kleine sport
Een professionele bobslee kost algauw ongeveer een ton. Veel geld, voor een in Nederland piepkleine sport. Franjic legt uit: “Dankzij de hoofdsponsor hebben we de mogelijkheid gekregen om te investeren in een nieuwe slee. Maar we hebben natuurlijk twee disciplines: viermans en tweemans. In de viermans zagen we meer kansen, dus er is geïnvesteerd in de nieuwste en beste viermansslee.”
Voor de tweemansbob was nauwelijks geld meer. “Met hulp van een bedrijf hebben we geprobeerd de slee door te ontwikkelen. We hoopten dat die slee dit jaar wel sneller zou zijn, maar dat is helaas niet zo gebleken.” In die trage tweemansbob bivakkeerden Wesselink en Franjic in de achterhoede, ze grossierden dit seizoen in zeventiende en twintigste plaatsen. Kwalificatie voor de Spelen leek ver weg; het moest in de viermansbob gebeuren. Tot nota bene Australië – geen typisch wintersportland – zaterdag uitkomst bood.
De hechte bobsleecommunity
“De bobsleecommunity is heel hecht. Veel teams helpen elkaar en kennen elkaar goed”, legt Franjic uit. Ook met het Australische team hadden ze goed contact. “We weten dat hun slee heel snel is. Dan is het gewoon een beetje rondbellen, rondvragen: is dit mogelijk? Kunnen we jullie betalen om jullie slee een keer te gebruiken?”
In de Australische bob zoefden Wesselink en Franjic naar de achtste plaats, veruit hun beste prestatie deze winter. “We zijn Blizzard heel erg dankbaar.”
Een emotionele ontlading
De kwalificatie leidde tot hevige emoties bij de twee bobsleeërs. “Het was een enorme ontlading”, beaamt Franjic. “Ik denk dat iedereen inmiddels mijn jankende kop wel heeft gezien, het staat overal…”
“Het is een lang seizoen geweest. We wisten dat de potentie er dik in zat en wilden graag eerder in het seizoen al geplaatst zijn, om zonder stress te kunnen presteren. Helaas lukte dat niet, maar vandaag wel.”
Dat het toch nog zou lukken, daar zag het eerder deze week niet naar uit. “Donderdag hadden we een heftige crash, het was een zware week”, zegt Franjic. “We hadden niet gedacht dat dit nog de beste week van het seizoen kon worden.”
De volgende uitdaging: de viermansbob
Zondag bestuurt Wesselink de viermansbob en ook daar heeft hij een goede kans op plaatsing voor de Spelen. Als de Nederlanders op 18 januari geschoond (twee teams per land) bij de eerste twaalf staan op de wereldranglijst van IBSF, is dat in de ogen van NOC*NSF goed genoeg om af te reizen naar Italië. De Nederlandse viermansslee staat op de wereldranglijst van de IBSF momenteel dertiende en in het aparte wereldbekerklassement op de twaalfde plaats. Vanmiddag vanaf 13.00 uur gaan zij in Sankt Moritz naar beneden.
Atlete Brinkman pakt derde plek in comeback op halve marathon van Egmond
Atlete Kim Brinkman (32) heeft afgelopen jaar zowel fysiek als mentaal een zware periode doorgemaakt. Dat deelde ze eind december in een openhartige Instagram-post. “Ik begin eindelijk weer wat vertrouwen in mijn lichaam te krijgen. Geen grote doelen of voornemens voor het nieuwe jaar, alleen maar elke dag een glimlach”, schreef ze destijds.
Afgelopen zondag boekte Brinkman onder koude omstandigheden haar beste prestatie in Egmond sinds haar zege in 2023. In de eerste kilometers over het strand ontstond een kopgroep van zeven vrouwen. Na een afvalrace in de duinen, op de terugweg naar Egmond, bleven er drie over. Daarvan was de uiteindelijke winnares, Niyonkuru, duidelijk de sterkste.
Ook Nederlandse podiumplek bij de mannen
Bij de mannen ging de overwinning naar de Ethiopiër Haymanot Alew, die finishte in 1.03.00. Ook bij de mannen ging een podiumplek naar Nederland. Stan Niesten behaalde met een derde plaats zijn beste resultaat ooit in Egmond. Hij bleef lang in de strijd voor de winst. Op het strand bleef een grote groep lopers bij elkaar, pas in de duinen vormde zich een kleinere kopgroep. In de slotkilometers moest Niesten de latere winnaar Alew en de Zweed Suldan Hassan (nummer twee) laten gaan.
