Slechts winterjasjes tegen PSV: Eindhovenaren lopen warm met 5-1 slijtageslag
Zoenen met een bevroren lantaarnpaal is niets vergeleken bij wat Excelsior in het Philips Stadion overkwam: een pijnlijke 5-1 tik terwijl het buiten -6 voelde. PSV trapte de tweede seizoenshelft af alsof de winterstop nooit heeft bestaan.
Paal, goal: Man wil meteen scoren
Al binnen vier minuten sneed Dennis Man naar binnen en schampte de paal. Hij leek geen last te hebben van een Spaans stuiter-stage-vakantie, want even later bediende hij panklaar Paul Wanner: 1-0 en nog geen tien minuten gespeeld.
Beauty & the Beast: Pepi scoort en gil het uit
Op minuut 23 tikte Ricardo Pepi knullig de 2-0 binnen, maar viel daarna ongelukkig op zijn arm. Met een vies gezicht krulde hij zich op als een soort grote, blije ravioli en moest worden afgevoerd. Couhaib Driouch kwam erin, maar van toen af aan liep Pepi alleen nog rond als super supporter met zijn arm in een mitella.
Tuinstoel-fase voor Excelsior (nou ja, bijna)
Yarek Gasiorowski kopte er na een half uur een hagelwit 3-0 voor de rust vanaf en Ryan Flamingo tikte uit een Joey Veerman-hoek er zowaar 4-0 in. De notificatie dat nieuwe specialist Kevin Balvers net was aangesteld voor de setpieces kon niet bevestigd – of ontkracht – worden, maar leuk was het wel.
Excelsior krijgt er in klap keer nog 1-1 van
Inn de blessuretijd van het eerste bedrijf zorgde Ilias Bronkhort toch nog voor wat zuurstof: hij knalde uit het not zowaar 4-1, maar dat leek meer symbolisch dan reëel.
Tweede helft = appelflappen kant
Er werd nog prachtig gevoetbald, zei niemand tijdens de tweede helft. PSV wilde waarschijnlijk liever in een warme douche en Excelsior wilde heel graag maar kreeg nul voor iederigs moeite. Dennis Man zat er nog even licht doorheen en maakte er moeiteloos 5-1 van in de 65e minuut.
Volgende stop: Vliert
Woensdag al is het tijd voor de bekerrommel; PSV trekt dan naar Den Bosch om het lot te ontdekken van een kwartfinaleplaats. Zou dat bij nul-graden worden of schuift het de ijsbeer weer aan?
Verhuurde slee brengt Nederlandse bobbelofte naar Italiaanse droom
Stel je voor: je traint maandenlang in eigen touwtjes-koloriet en draait tenslotte om goud te grijpen… in een gehuurde slee! Dave Wesselink en Jelen Franjic maakten precies dat scenario waar op het prachtige ijs van Sankt Moritz. Hun achtste plek in de wereldbeker was precies wat NOC*NSF wilde zien, dus mogen ze komende maand koers zetten naar Cortina d’Ampezzo.
Nooit eerder zo dichtbij
Dit seizoen was keihard. In Innsbruck, eind november, sleurden ze hun bob nog naar plaats vijftien, hun beste uitslag tot dan. Maar zondag lieten ze alles uit de kast én de huurbedrijven rollen om die acht te bemachtigen. Er moest nog geknipt en geplakt in de ranking, maar ja: na schifting staan ze netjes 25ste op de IBSF-lijst, met max twee teams per land.
Extra glans: zesde in Europa
Omdat het WK in feite ook het EK was, mochten ze er nog een mooi plakje bij: een zesde klassering op Europees niveau. Goed, slechts een paar seconden maakten het verschil, maar die paar seconden zijn in het bobsleeën eeuwig.
Nu rest de laatste hobbel: definitief in dat internationale top-30-lijstje blijven zodra de rankings aangepast zijn. Na hun stunt in Sankt Moritz zakt dat vast niemand meer ter positie 32.
PSV-aanvaller Pepi breekt onderarm en ligt zondag direct onder het mes
“Dit is een smet op de avond. We zijn hem wel even kwijt”, baalt coach Bosz. Pepi viel halverwege de eerste helft hard op de grond, maar kroeg zijn pijn nog even met de 2-0 op aangeven van Guus Til.
Paps in tranen: 20-jarige Brabander jongste deelnemer ooit aan zware Dakar-tocht
Je kent het wel: vader die stiekem meegeniet als zoon (20) ineens meedoet aan één van ’s werelds allergrootste races. Marnix Leeuw uit Eindhoven zit dit jaar als jongste rechtstreekse deelnemer achter het stuur van een truck in de Dakar Rally. Dé heldencursus die zijn pa Marc in het verleden zelf viermaal voltooide. Trotse buiken? You bet.
Van blunderdebuut tot vader-droom
Marc vertelt nuchter: “Alles wat Marnix aan karakter heeft, komt van z’n moeder. Wat ik hem heb meegegeven is eigenlijk alleen de drang om álles te willen racen – of het nou slim is of niet.” Daarmee sneed hij bizar direct naar zijn eigen debacle van 2007. 17 jaar geleden stapte hij als groentje zonder écht rally-ijzer in de cabine. Vol goede moed, nog geen idee wat die gekleurde vlaggetjes betekenen en met slechts een paar rondjes parcours voor z’n licentie. Resultaat: rechtstreeks halverwege de rit met kapotte truck en dent in z’n ego.
Doodsbang dat het Marnix net zo zou vergaan is Marc niet. Stap voor stap staat hij als eeuwige supporter klaar in het bivak: groet vooraf, begeleidt achteraf. De live-tracking op z’n telefoon? Pavlovtrillen teisteren hem iedere etappe. “Het gaat vooral over de truck: blijft die heel? Marnix zelf? Die jongen maakt me níet gek. Puur gezonde spanning en loodzware concentratie.”
Eigen broek aantrekken én eigen sponsoren scoren
Vorig jaar werkte Marnix nog als navigator naast Sander Derikx. Nu switcht hij naar de zware bak én regelt zelf z’n rugzak met budgetviernullen. Geen dikke vadersponsoring, gewoon pitchjes en gesprekken. Keihard vakmanschap, want Marc betoogt dat talent in de familie zit: “Mitchel van den Brink noemde hem letterlijk ‘serieus groot talent’. Voor een snotaap van amper 20 is dat niet mis.”
Wat wil Marnix? Gewoon áfleveren
Doel is eenvoudig: uitrijden – hoe hoger de klassering, hoe beter. Marc ziet in hem de potentie om hogerop te komen als grote spelers structureel investeren. “Als hij doorheeft dat-ie het leuk vindt én een keer knap kan scoren, dan kan hij ver komen.” Tot die tijd: truck heel, zoon blij, papa apetrots. Mooiere bel-afsluiter kun je bijna niet bedenken.
Bekijk origineel artikel
Natuurlijk! Het artikel begon met een samenvatting van de wedstrijd van snowboardster Michelle Dekker in Scuol. Ze had de tweede tijd in de kwalificatie en won haar achtste finale, maar viel in de kwartfinale en verloor daardoor haar voorsprong. Uiteindelijk werd ze zesde. Duitse Ramona Hofmeister won het toernooi.
Poolse sprintkanon laat concurrentie kansloos, Oranje-brons voor Grevelt
Kaja Ziomek-Nogal liet in Tomaszów horen dat zij de onbetwiste koningin van de halve kilometer is. De Poolse reed in haar eentje in de sub-38 zone: 37,79 – geen enkele tegenstandster kwam daar ook maar in de buurt. Achter haar was het plek voor een Pools-Zilveren zonnestraaltje (Andzelika Wojcik) én voor het Nederlandse goedmaakmoment van Isabel Grevelt, die na haar val in de teamsprint nu wél op het podium mocht staan met brons (38,37).
Grevelt zelf kon haar geluk niet op: “Ik was kapot van die val vrijdag, maar dit maakt het toch weer helemaal goed.” Het is meteen haar eerste EK-plak ooit – best knap voor een schaatsster die dit seizoen op de 500 meter meestal in de B-groep moest aantreden.
Boersma mist boot, Daleman mist bocht
Medaille-aspirant Anna Boersma – één van de weinige Nederlandse Olympiërs die wél naar Polen kwam – kreeg de hoge verwachtingen niet waar. Met 38,57 werd het uiteindelijk een zesde plek, ruim onder het podiumniveau dat ontstond toen vrijwel de hele wereldbeker-top-5 thuisbleef. Angel Daleman ging nóg harder onderuit: letterlijk. Ze gleed direct uit na de start, klopte zichzelf even af, reed wel uit maar eindigde als laatste. Voor haar geen EK-medaille en dus ook geen olympisch ticket – een dag om snel te vergeten.
Veld zonder toppers, kansen voor de rest
Door het ontbreken van de grote namen – Jutta, Femke & co zitten liever in een trainingskamp – kregen outsiders plots een podiumkans. Grevelt pakte die met beide handen, Boersma en Daleman kregen een realitycheck.
