Milou’s keuze: een documentaire die de wereld moet horen
De zware, emotionele documentaire over het leven én de euthanasie van de 17-jarige Milou is door Nederland aangemeld als kandidaat voor de prestigieuze Emmy Awards. Deze prijzen zijn echt dé grootste in de Amerikaanse tv-wereld, dus het zegt genoeg dat Milou’s strijd gaat door hier nu tussen staat.
De film, gemaakt door filmmaker Bart Hölscher, volgt het intense levensverhaal van Milou, een meisje dat jarenlang worstelde met ernstig psychisch lijden. Wat begon als een vrolijk kind van elf veranderde geleidelijk in een tiener die volledig gebroken raakte onder wat Hölscher zelf “kantelmomenten” noemt – zoals de ziekenhuisopname van haar broer en een traumatische ervaring met seksueel misbruik.
In de documentaire komt duidelijk naar voren hoe Milou uiteindelijk koos voor euthanasie op 2 oktober 2023. Niet uit een wens om te sterven, maar omdat ze simpelweg niet meer wilde lijden. Zoals Hölscher het verwoordde in een gesprek met L1 Nieuws: “Milou zei altijd: ‘ik wil niet dood, maar ik wil niet meer lijden.’” Voor haar was euthanasie geen opgave, maar juist een waardige uitweg – een einde aan een hel die al jaren duurde.
Hölscher benadrukt dat het vertellen van Milou’s verhaal ook een belofte was aan haarzelf. “Haar grootste wens was gehoord te worden,” aldus de regisseur. En hij denkt dat hem dat is gelukt. Door middel van persoonlijke dagboekfragmenten, tekeningen, video-opnames en interviews met haar ouders, vriendinnen en artsen, krijg je een intiem beeld van wie Milou werkelijk was.
Maar na haar dood kwam er een wrange wending. Echt wrang. Veertien psychiaters en artsen – veelal anoniem – stuurden een brief naar het Openbaar Ministerie waarin ze een strafrechtelijk onderzoek eisten naar de euthanasie. Milou’s ouders waren geschokt. Ze voelden zich verraden: medici die hun dochter nooit ontmoet hadden, grepen via haar dood in om het euthanasiebeleid ter discussie te stellen.
Die brief zorgde voor een storm van reacties, ook in Den Haag. In juni 2025 diende Kamerlid Ria de Korte (NSC) een initiatiefnota in voor een moratorium van drie jaar op euthanasie bij jongeren met psychische problemen. Dat idee liep niet door, maar het zorgde wel voor heftige debatten – waarbij, volgens Hölscher, het echte verhaal van Milou ondergesneeuwd raakte.
Daarom focuste hij zich juist op háár stem. Op haar gevoelens, haar pijn, haar moed. De documentaire ging vorig jaar oktober voor het eerst de lucht in en werd direct de best bekeken docu op NPO Doc. Sinds 1 januari is hij ook te zien bij regionale omroep L1.
Nu is de film ingezonden voor de Emmy’s, specifiek in de categorie documentaires. De prijzen worden in september uitgereikt – wie weet tilt dit Milou’s verhaal nog verder de wereld over.
Tom de Wal weer thuis na arrestatie in Tilburg: ‘Wij laten ons niet stoppen’
De controverse rond gebedsgenezer Tom de Wal heeft opnieuw een dramatische wending genomen. Volgens eigen zeggen is hij vrijdagavond gearresteerd in Tilburg, maar is hij inmiddels weer vrij en terug bij zijn familie. De Wal plaatste vrij laat een video op Instagram waarin hij vertelt dat hij weer thuis is – maar dat de juridische afwikkeling nog lang niet voorbij is.
Het begon allemaal met een verboden genezingsdienst. De Wal had namelijk van plan om een bijeenkomst te houden in het Van der Valk-hotel in Eindhoven, maar daar kreeg zijn organisatie geen toegang. Daarna probeerde hij uit te wijken naar kerk Praise Tilburg – maar ook dat mocht niet van burgemeester Hoes. Geen vergunning, luidde het oordeel van de gemeente. Dus besloot De Wal om gewoon op straat verder te gaan.
“Ik heb voor mensen gebeden, zoals altijd,” vertelt hij in zijn video. “Maar toen kwam de politie en zei: als je hiermee doorgaat, arresteren we je.” En jawel, dat gebeurde uiteindelijk ook. Tijdens een interview met Omroep Brabant werd hij onderbroken – en kort daarna afgevoerd en in hechtenis genomen.
Hij noemt het “een bizarre gebeurtenis” dat dit in Nederland kan gebeuren. Toch blijft hij standvastig: “Wij gaan door. We laten ons niet stoppen. Dat is mijn boodschap.”
Wat er nu precies gaat gebeuren op juridisch vlak, is nog onduidelijk. De Wal laat weten dat er persoonlijke boetes kunnen volgen. De politie reageert tot nu toe niet. Zij zijn vrijdagavond niet bereikbaar en geven geen commentaar op of hij daadwerkelijk is vrijgelaten of of er vervolging komt.
Eén ding is duidelijk: de discussie over religieuze vrijheid, vergunningen en publieke orde in Brabant staat weer volop in de schijnwerpers.
Overstroming veroorzaakt chaos in Brabant, maar wordt door de overheid geweigerd als ‘ramp’
Stel je voor: het regent wekenlang zonder ophouden, de weilanden staan onder water en het waterpeil van de Maas stijgt met de minuut. Dat was de harde realiteit aan het einde van 1925 in Brabant en omstreken. Inwoners langs de rivier kijken nerveus toe hoe het water hoger en hoger komt. Toegangswegen zijn al blank, dorpen zijn moeilijk te bereiken. En dan is er ook nog eens sneeuw die in het buitenland smelt – extra water dat de Maas binnenstroomt. Dijkbewakers rennen zich een slag in de rondte om zwakke plekken te versterken. Zandzakken worden massaal aangevoerd. Iedereen hoopt dat de dijken standhouden.
Maar wie dacht dat het veilig zou zijn, had het mis. Al in 1920 was er een knap zwaar incident bij Cuijk geweest. De burgemeester van Cuijk twijfelde destijds of er genoeg was gedaan om herhaling te voorkomen. Hij schreef zelfs een brochure waarin hij waarschuwde: “Men moet niet denken dat de gevaren voor doorbraken thans geweken zijn. Zolang er niet flink wordt gewerkt aan de verbetering van de Maas, blijft het gevaar groot.” Zijn woorden klinken nu als een voorspelling.
Op 2 januari 1926 slaat het noodlot weer toe. Op precies dezelfde plek als zes jaar eerder – tussen de zuivelfabriek Lacto en melkfabriek Sint Maarten in Cuijk – breekt de dijk. Een verslaggever van de Gelderlander is net aan het bellen met de burgemeester, die geruststellend verklaart dat alles onder controle is. Totdat opeens geschreeuw uit de hoorn klinkt: “Vlucht, vlucht, de dijk is door!” Daarna volgt gekraak, gebulder – en de verbinding valt weg.
Het gaat niet alleen in Cuijk fout. Ook in Boxmeer en omliggende dorpen zoals Haps, Oeffelt en Sint Agatha stijgt het water razendsnel. Mensen pakken wat ze kunnen en vluchten – vaak samen met hun vee – naar kerken, die iets hoger liggen. Maar de verwoesting is gigantisch. Huizen storten in, duizenden dieren verdrinken, spoorrails worden weggeslagen en een brug ligt in puin. De schade? Veel miljoenen gulden. Gelukkig overlijdt tijdens de overstroming zelf niemand – wonder boven wonder.
Maar het ergste komt nog. Het water zakt traag weg, en dan begint het hard te vriezen. Er ontstaat een ijslaag die té dik is om met boten doorheen te breken, maar té dun om eroverheen te lopen. Dorpen zitten vast, eten raakt op. En uiteindelijk sterven mensen – niet direct door het water, maar door de kou en honger die volgen.
En dan komt de klap van de overheid. Premier Hendrikus Colijn, die toevallig óók minister van Financiën is, weigert het een nationale ramp te noemen. Alsof het normaal is dat mensen hun huizen, dieren en levenswijze kwijtraken. Zijn redenering? “Ze wonen nou eenmaal in een gebied dat kan overstroomen. Risico van het vak.” Nog erger: hij beweert dat er zelfs voordelen zijn. Zo brengt het overstromingswater een laagje vruchtbaar slib mee. Alsof dat troost biedt aan mensen die alles zijn kwijtgeraakt.
Geen cent van het Rijk dus voor de slachtoffers. Waarschijnlijk omdat Colijn liever bezuinigt dan geld uitgeeft. Maar gelukkig springt de bevolking bij. Koningin Wilhelmina doneert 10.000 gulden, de paus geeft er 20.000, en gewone Nederlanders zijn enorm vrijgevig: samen wordt ruim vier miljoen gulden (bijna 1,8 miljoen euro) opgehaald.
Uiteindelijk leidt de ramp tot actie. Er wordt hard gewerkt aan betere kanaalisatie van de Maas en hogere dijken. Maar pas in 1942 is het grote project helemaal af.
Resale van lege zitplaatsen: een gouden tip voor voetbalclubs?
Het klinkt als win-win: de club verdient er geld aan, de trouwe fan die niet kan komen is blij dat iemand anders van zijn plekje geniet, en de toevallige supporter mag alsnog naar het stadion. En daar komt nog bij: de tribunes zien er voller uit – wat weer goed is voor het imago én de inkomsten. Het draait allemaal om resale: het doorverkopen van lege stoeltjes van seizoenkaarthouders.
Inmiddels doen twaalf van de achttien eredivisieclubs mee aan zo’n officieel kaartenplatform. Andere clubs kijken er serieus naar. De reden? Eenvoudig: het werkt. Zo was bij FC Twente de Grolsch Veste al vaak uitverkocht, maar zagen ze toch regelmatig lege plekken. Supporters die simpelweg niet opdoken. Sinds de invoering van resale? Veel minder ‘no-shows’. De kaartenmarkt is een groot succes geworden.
PSV zag soortgelijke uitdagingen en introduceerde resale al in 2018. Maar sinds vorig seizoen doen ze er nog een schepje bovenop: lichte dwang. Als je als seizoenkaarthouder je plaats vaker dan drie keer niet verstrekt via resale (of laat overnemen door familie of vrienden), loop je het risico dat je kaart niet wordt verlengd. Klinkt streng? Ja, maar er zit ook compensatie achter. PSV vergoedt de eerste drie keer sowieso het bedrag – ook al wordt de kaart niet verkocht. Geen andere club neemt dat risico op zich.
En ja, het is wel slim aangepakt: fans krijgen geen geld op hun bankrekening, maar een tegoed voor de PSV-fanshop. Bovendien wordt slechts 1/20e van de seizoenkaartprijs per wedstrijd uitgekeerd – terwijl veel clubs uitgaan van 1/17e (vanwege de 17 thuisduels). Dat scheelt voor de club, en zorgt voor extra binding bij de supporter.
Andere clubs volgen verschillende modellen. Bij AZ, Heracles en NAC krijg je bijvoorbeeld geen volledig bedrag terug, maar een tegoed dat alleen gebruikt kan worden bij het verlengen van je seizoenkaart. NEC gaat nog verder: daar krijg je maar 70 procent van 1/17e deel. Ajax betaalt iets meer: 85 procent van 1/17e.
Neem een rekenvoorbeeld bij Ajax: een seizoenkaart kost 383 euro. Per wedstrijd is dat ongeveer 22,50 euro. De houder krijgt daar 85 procent van: 19,15 euro. Maar Ajax kan diezelfde zitplaats tegen topclubs soms voor 34 euro of meer doorverkopen. Vorig seizoen verkocht Ajax dankzij resale bijna 47.000 extra tickets. Reken je dat door met een bescheiden winstmarge, dan praat je over ruim 700.000 euro extra.
Een woordvoerder van Ajax legt uit: “We vullen gemiddeld één hele Johan Cruijff Arena extra per jaar.” Dat betekent een stijging van zo’n 15 procent op de normale loskaart-inkomsten. Hoewel de exacte cijfers niet bekend zijn, staat in het jaarverslag wel dat de totale recettes uit ticketverkoop met 15 procent stegen – naar 9,5 miljoen euro.
Kleinere clubs scoren ook. Bij FC Twente worden per wedstrijd zo’n 500 tickets opnieuw verkocht, bij AZ zo’n 200. PEC Zwolle noemt het “vanaf minuut één een groot succes”. Marketingmanager Rick Schrijver: “Bij ons zijn wedstrijden weken van tevoren uitverkocht. Het is zonde om daar niets mee te doen.” Ruim 99 procent van de aangeboden kaartjes wordt verkocht – soms zelfs binnen een uur op de speeldag.
Resale schiet harder aan bij minder populaire duels. Tijdens topwedstrijden is het aanbod kleiner, want dan willen de meeste seizoenkaarthouders zelf komen. Ook vakanties spelen een rol: bij PSV zien ze meer activiteit in de zomer. Sportieve tegenslagen? Die hebben volgens de clubs nauwelijks invloed. “Toen ging het nog niet om resale,” grapt een woordvoerder van PSV.
Zes clubs doen nog niet mee, maar de meeste zijn wel bezig. Volendam wil snel starten, Go Ahead Eagles is aan het oriënteren en Telstar onderzoekt de mogelijkheden. Excelsior, Heerenveen en Fortuna Sittard gaven geen reactie. En clubs als Feyenoord, Sparta, NEC en FC Groningen wilden niet uitleg geven over hun beleid.
Duidelijk is: resale is meer dan alleen een manier om lege plekken te vullen. Het is een slimme businessmove – een echte melkkoe, die jaarlijks net zo veel oplevert als een extra volle Arena.
Bosbranden zorgen voor noodtoestand in Australië
De Australische premier Anthony Albanese laat weten dat het land te maken heeft met extreem gevaarlijk weer, met bosbranden die op dit moment in meerdere staten woeden. Het land kampt al dagenlang met heftige natuurbranden, aangewakkerd door een zware mix van extreme hitte en harde windvlagen.
In de zuidelijke deelstaat Victoria is officieel een noodtoestand afgekondigd. Tot nu toe is er al zo’n 300.000 hectare bos en grasland verwoest, en zijn ongeveer 130 gebouwen totaal vernietigd. De meeste brandhaarden liggen nog steeds in Victoria, maar ook in het buurland New South Wales nemen de problemen toe door de hoge temperaturen en uit de hand lopende vuurpartijen.
Gelukkig zijn er vooralsnog geen doden gemeld. Gisteren werd wel kort bericht dat drie mensen vermist waren nadat hun huis volledig was verzwolgen door de vlammen. Gelukkig zijn ze later ongedeerd teruggevonden – een opluchting voor iedereen.
Jacinta Allan, de leider van Victoria, roept bewoners in getroffen gebieden op om goed te luisteren naar evacuatieadviezen. Ze benadrukt dat de hulpdiensten verwachten dat de grootste branden “niet dagen, maar wekenlang” zullen blijven oplaaien. Dat betekent dat de situatie nog lang niet onder controle is.
Ondertussen zitten zo’n 40.000 huishoudens verspreid over het land zonder stroom. In Sydney, in New South Wales, wordt zaterdagmiddag een piektemperatuur van maar liefst 43 graden verwacht. En om half acht ’s ochtends was het daar al 28 graden – dus de hitte komt snel op gang.
Een indrukwekkend detail: de rookwolken van de bosbranden waren zaterdagochtend zelfs zichtbaar in Nieuw-Zeeland, op zo’n tweeduizend kilometer afstand. Dat laat goed zien hoe ernstig de situatie is geworden.
Als het begint te dooien, gaan de daken lekken – en de telefoons van dakdekkers rinkelen
Het sneeuwseizoen is nog maar net bezig, maar al zit er een flinke nasleep aan vast: lekkende daken. En die klappen pas echt toe als de temperaturen stijgen en de dooi inzet. Verzekeraars en dakdekkers waarschuwen nu al: hou je gereed voor wat eraan komt.
Joris Plugge van DSP Dakdekkers, vaak ingeschakeld bij spoedgevallen, zegt dat zijn telefoon al roodgloeiend staat. “Mensen bellen massaal met klachten over lekkages. Denk aan dakkapellen, platte daken, dakgoten of gewoon onder de pannen. Dat gebeurt vrijwel altijd bij sneeuw, vooral als het gaat dooien. Wanneer er een dik pak sneeuw heeft gelegen en dat begint te glijden, kan het gemakkelijk fout gaan. Als de dakgoot het begeeft, is het raar als het niet naar binnen loopt.”
Zijn collega Sander Hermans verwacht dat het na het weekend pas echt losbarst. “We houden ons hart vast,” zegt hij. “Door alle sneeuw staat het water nu hoger op randen dan normaal. Zodra het gaat smelten, kun je de klok erop gelijkzetten: de telefoons gaan overlopen. Sneeuw betekent altijd problemen met lekkages.”
En ja hoor: volgens meteoroloog Thijs Smink van Buienradar is de dooi onderweg. “In de nacht naar maandag begint het te dooien. Nederland wordt maandagochtend wakker met zo’n 3 graden. Tot donderdag blijft het boven nul. Hier en daar valt er nog wat regen.”
Waarom lekt het ineens?
Een groot deel van de Nederlandse huizen heeft oude dakpannen, legt Hermans uit. Bij harde wind – zoals de afgelopen dagen – dringt stuifsneeuw makkelijk onder of tussen die pannen. “Zolang het vriest, blijft alles op z’n plek. Maar zodra het warmer wordt, smelt het ijs en zoekt het water zich een weg naar binnen. Vooral bij platte daken en dakkapellen zie je dat vaak: water dringt in kiertjes, bevriest, zet uit, en knalt uiteindelijk een opening open.”
Joris Plugge laat in een video zien hoe hij daken inspecteert met een drone – een veilige manier om schade te monitoren zonder meteen het dak op te moeten.
Hulp? Daar moet je nu al om vragen
Wie de komende dagen hulp nodig heeft, moet snel zijn, waarschuwt Hermans. “Het wordt razend druk. We kunnen niet iedereen tegelijk helpen. En eerlijk gezegd: ik durf mensen nu ook niet zomaar hun dak op te sturen. Niet met al die sneeuw erop én met vorst. Pas als het sneeuwvrij is, kun je fatsoenlijk beginnen.”
En nee, zelf het dak op kruipen is geen goed idee, benadrukt hij. “Wij werken met dakleer, maar als je dak van kunststof of pvc is, kan het spiegelglad zijn. Eén misstap, en je ligt beneden.”
Verzekeringen zien de storm aankomen
Ook de verzekeraars weten wat eraan komt. Wouter Meijering van Univé zegt tegen RTL Nieuws dat ze nu al meldingen krijgen, maar verwacht een piek na het weekend. “De echte toeloop begint altijd als het gaat dooien.” ASR verwacht hetzelfde: “Nu nog geen grote stijging, maar straks wel.” Soortgelijke berichten komen ook van Nationale Nederlanden, Allianz Direct en Achmea (met merken als Interpolis, Centraal Beheer en FBTO). Achmea bereidt zich al voor door de klantenservice op te schalen.
Hoe voorkom je schade – en blijft je verzekering geld geven?
Lekkages ontstaan sneller als je dak al achterstallig onderhoud heeft, legt Meijering uit. “Probeer gerust wat sneeuw van het dak te halen, als het veilig kan. En sluit kranen af in onverwarmde ruimtes – dat voorkomt barstende leidingen als het gaat dooien.” Of je dak nu nog ‘schoon’ maken? “Een beetje laat, ja. Maar ik snap best dat mensen hun schuur of bijgebouw alvast extra stevig hebben gestut.”
Of je schade vergoed krijgt, hangt af van je polis. Allianz Direct benadrukt dat je wel redelijke maatregelen moet nemen. “We verwachten natuurlijk niet dat je met gevaar voor eigen leven het dak op klimt. Maar wel dat je in de herfst bijvoorbeeld de dakgoten hebt schoongemaakt. Dan heb je je best gedaan.”
Wat doe je als het al lekt?
-
Zorg voor tijdelijke oplossingen
Leg zeil neer, zet emmers klaar, dweil het water op. Deze kosten noemen ze ‘bereddingskosten’, en die worden meestal vergoed door je verzekering. -
Meld het bij je verzekering
Maak goede foto’s van de schade. Of je verzekering vergoedt, hangt af van de oorzaak. Plotselinge lekkage door sneeuw of regen is vaak gedekt. Maar als er sprake is van bouwfouten of nalatigheid, kan het tegenvallen. -
Zoek de echte oorzaak
Water sijpelt niet altijd recht naar beneden. De plek waar je natte plek ziet, is vaak niet de plek waar het lekt. Kapotte pannen, los lood of verstopte goten kun je zelf misschien vinden. Maar bij platte daken is het vaak lastig. Dan is een dakdekker of aannemer dé man of vrouw.
En trouwens: sneeuw speelt niet alleen gek op daken, maar ook op de weg. Onze verslaggever Laura Veneman zocht uit wat je moet doen als je auto begint te glijden – maar dat is een ander verhaal.
