Trump’s Latijns-Amerikaanse hitlijst: wie ligt er als volgende onder vuur?
Weinig mensen hadden zo’n spectaculaur begin van 2026 zien aankomen: Amerikaanse boots aan de kust van Venezuela, Maduro plotseling ‘uitgeleverd’ en Cuba al zonder olie. De boodschap van Trump is helder: Latijns-Amerika is zijn turf, en hij schuwt geen middelen om dat te bewijzen. Na de Venezolaanse stunt fluistert men in Washington alweer over de volgende klappen. Wie krijgt straks de hoogste prioriteit op Trump’s continentale wishlist?
1. Cuba – de oude vijand klopt aan de deur
Marco Rubio, de Cubaans-Amerikaanse buitenlandminister, ademt haast onzichtbare wraak. Hij profileert zichzelf als de man die zijn geboorteland terug wil geven aan “het volk” en ziet de Venezolaanse oliekraan die nu dicht is als een genadeslag voor Havana. Geen olie van Caracas betekent: dag ladingen benzine, dag toeristische dollars, dag communisme – als het aan Rubio ligt. Washington hoeft Cuba niet eens binnen te vallen; de VS gokken op een economische implosie waarna de klap vanzelf komt. Of de Cubanen daar blij mee zijn, is een tweede.
2. Nicaragua – goud in plaats van olie
Nicaragua heeft geen supertankers, wel bergen edelmetaal. Ortega en zijn vrouw-co-president Murillo zijn sinds 2007 onverzettelijk in het zadel en beschouwen de VS als publieke vijand nummer één. Trump ziet een regime dat zich graaf-afhankelijk maakt van goud- en zilverexport, maar tegelijk drugslijnen via eigen grondgebied zou faciliteren. Een klassiek recept voor sancties, of erger: “We houden opties open,” klonk het al uit het Witte Huis.
3. Mexico – de kartel-aanpak light!
Volgens Trump is Mexico “gede facto in handen van kartels”. In een Fox-debatje van gisteravond liet hij al doorschemeren dat “grondaanvallen” waarschijnlijk de volgende fase zijn. Toch duurt het nog even: het gezamenlijke WK 2026 met straks miljoenen fans én handelsroutes die de VS niet zomaar dichtgooien, houden het huidige geweld voorlopig op martelende achtergrondradio. De hamvraag: hoe lang blijft de kalender Trump meer waard dan militaire fireworks?
4. Colombia – een giftige liefde
De relatie tussen links-leunend president Petro en rechts-radicaal Trump is al een soap op zich. De VS beschuldigen Colombia van coke-overvloed en achterkamertjes met de FARC, Petro beschuldigt de VS van imperialisme. Na de Venezolaanse escalatie stond het Colombiaanse leger op scherp aan de grens; een opmerking van Trump (“binnenvallen klinkt goed”) stuwde de spanning nog verder de lucht in. Inmiddels is er een telefoontje en een Witte-Huis-uitnodiging geweest, maar ideologisch staan beide heren nog steeds met de tanden op elkaar. En met record-cocaoogsten in Colombia’s jungle is een excuus snel gevonden.
5. Panama – kanaal, kaarten, China
Trump heeft het Panamakanaal nog niet vergeten. Volgens hem betalen Amerikaanse schepen “veel te veel” en is China “veel te aanwezig” in de waterweg. De rechtse president Mulino heeft Chinese investeringen al wat teruggeschroefd, maar het kanaal blijft een geopolitiek heet hangijzer. De kans dat Trump militair ingrijpt is vooralsnog klein; het dreigement is z’n belangrijkste kaart, zolang Amerikaanse containers gewoon doorvaarden.
6. Verkiezingskoorts 2026 – influencers gezocht
Naast etentjes met dictators en dreigementen aan grenzen, heeft Trump ook een zachtere kant: het beïnvloeden van stembusgangen. Costa Rica kiest al op 1 februari; koploper Laura Fernández klinkt precies zo veilig-en-rechtserig als Trump het wil. Daarna volgen dit jaar nog Peru, Colombia én grootmacht Brazilië. Ideale momenten om “vrienden” te maken en “vijanden” te ontmaskeren, aldus insiders. De VS heeft haar Lessen Lijstje klaarliggen.
Kortom: Venezuela was waarschijnlijk slechts de openingsdans. Van gouden Nicaraguaanse bergen tot Colombiaanse coca-velden, van Cubaanse olie-loze straten tot Mexicaanse kartel-valleien – in Washington draait de vinylplaat al door naar de volgende track. De vraag is niet óf, maar wanneer en waar de volgende thunderclap valt.
Lange rijen op A58 vanwege smerige verrassing in het asfalt
Zojuist nog een beetje extra reistijd ingepland? Check even je route als je richting Tilburg of Breda moet. Vrijdagmiddag ligt de A58 namelijk tussen beide steden flink vast door twee plotselinge, kleine sloopacties op het wegdek. Totaal schuift er zo’n acht tot elf kilometer file in elkaar, wat betekent dat je makkelijk een half uur extra kunt toevoegen aan je rit.
Wat speelt er precies?
- Richting Tilburg: vanaf Bavel tot Tilburg-Centrum West is het prijs; het verkeer wordt over de vluchtstrook geleid. De ANWB tikt dertig minuten extra aan op je bordje.
- Richting Breda: tussen Tilburg-Reeshof en knooppunt Sint Annabosch ligt de rechterrijstrook dicht. Ook hier wacht je dertig minuten extra filegeur.
Wanneer is het weer voorbij?
Rijkswaterstaat hoopt omstreeks kwart voor zes vanmiddag de laatste reparaties te hebben afgerond, maar tot die tijd is het even doorbijten op de snelweg. Slim om alvast een podcast of extra koffie mee te nemen dus!
“Gewoon komen lopen, 35 km door de gladheid” – verhalen van mensen die níet thuis mochten werken
“Ik viel niet onder een cao, dus elke minuut dat ik te laat was, werd van m’n vakantiedagen afgetrokken. De tip: loop maar, een kleine 35 kilometer.” Dit is slechts één van de ruim veertig verhalen die vakbond CNV deze week binnenkreeg. IJzel, sneeuw en gladheid? Voor veel bazen is dat geen excuus om niet fysiek op kantoor of in de fabriek te verschijnen, terwijl het kantoorpersoneel lekker thuis blijft.
“Wij moesten wel, zij konden lekker loggen”
Rijkswaterstaat smeekte vrijwel iedereen om – als het even kon – thuis te werken deze week. Maar helaas ligt dat niet voor iedereen. Wie in de zorg, het onderwijs of op de fabrieksvloer staat, kan niet zomaar een laptop openklappen. En dus vertrekken ze in donkere, gladde ochtenden richting werk. “Er is simpelweg geen luisterend oor. Of je komt, of je vakantiedagen gaan eraan.”
Een ander CNV-lid reageerde nijdig: “Directie en teamleiders doen hun laptop open vanuit de warme huiskamer. Wij mogen dan wel drie ploegendiensten blijven draaien – want proberen om thuis een machine te bedienen…”
Zelfs mét thuiswerkmogelijkheid kom je niet weg
Ironisch genoeg krijgen sommige mensen die wél vanuit huis kunnen werken toch de wind van voren. Zo kreeg een werknemer een officiële waarschuwing omdat hij “vóór de gladheid uit” koos voor thuiswerken. Bij een ander bedrijf hoorde iemand: “Je laat je collega’s toch niet in de steek, hè?” Terwijl thuiswerken geen enkele richtlijn schond.
De vakbonden zien hetzelfde beeld bij FNV: “Exacte aantallen hebben we niet, maar de meldingen stromen binnen”, vertelt beleidsadviseur Khalid Azougagh. Zijn tip is simpel: “Als het werk óók op de bank kan, verwachten we dat werkgevers rekening houden. Gewoon, goed overleg.”
Wat zegt de wet?
Tja, wettelijk gezien ligt de bal bij jou: jij bent verantwoordelijk om op tijd op je werkplek te zijn. Er bestaat geen “het vriest, dus ik blijf wel thuis”-artikel in het arbeidsrecht. Daarom pleit arbeidsrechtadvocaat Pascal Besselink van DAS voor overleg. “Is er echt geen enkel vervoer mogelijk? Bespreek dan samen alternatieven. Eén uitvaldag of flexibele uren – het kan allemaal als beide kanten bereid blijven om te praten.”
Tot die tijd blijft de onvrede groeien. Met één duidelijk geluid uit de fabriek, het ziekenhuis en het distributiecentrum: “Kan de baas thuiswerken, maar jij niet? Dan voelt dat als het zoveelste bewijs dat wij altijd de sjaak zijn.”
D66, VVD én CDA gaan het zonder meerderheid proberen: “We denken dat we het kunnen”
“Een minderheidskabinet is het plan.” Dat zeggen de onderhandelaars van D66, VVD en CDA na hun overleg met informateur Kim Putters op landgoed De Zwaluwenberg. De drie partijleiden hebben meteen alle oppositiebazen uitgenodigd om te kijken hoe vaak ze op onderwerpen als klimaat, migratie en economie kunnen samenwerken. Want één ding is zeker: 66 zetels in de Tweede Kamer zijn 10 te weinig, en in de Eerste Kamer zelfs 16. Toch kiezen ze bewust voor deze “nieuwe politieke realiteit”, zegt CDA-voorman Henri Bontenbal.
Waarom geen brede meerderheid?
De VVD had het liefst JA21 erbij gehaald. Met negen extra zetels zou de coalitie op 75 komen – dan is één oppositiestem genoeg. Maar D66 zag dat echt niet zitten. “We verschillen te veel van mening over stikstof, asiel en Europa,” verklaart Rob Jetten. Daarmee sneuvelde de laatste hoop op een comfortabele meerderheid.
Historische keuze
In Nederland gebeurt het zelden dat partijen bewust zonder meerderheid starten. Vorige minderheidskabinetten, zoals Rutte-I, hadden alsnog gedoogsteun (van de PVV). De Scandinavische landen kennen wel een traditie van minority governments, maar hier is het uniek. “We moeten elke wet los gaan verkopen,” weet Jetten. “Hard werken, maar we gaan ervoor.”
Volgende stap: geld vinden
Demissionair minister van Financiën Heinen noemde het financiële plaatje “een flinke kluif”. De partijen liggen al dwars over de begroting en er moet nog veel geld worden vrijgemaakt voor hun plannen. De inhoudelijke onderhandelingen gaan daarom nog even door – zonder feestdagenpauze dit keer.
Kou heeft de Brabantse wegen hard geraakt: daarom ligt de A58 nu grotendeels stil
Nu de sneeuw wegsmelt, duiken er overal klappen in het asfalt op. Zaterdag moest de A59 bij Oosterhout even dicht, de A58 bij Tilburg-Reeshof is nog steeds voor een groot deel afgesloten, en wie van Waalwijk richting Tilburg rijdt, wordt via de N261 met lichtborden gewaarschuwd: pas op, hier komen grote gaten in de weg. Door een week vol sneeuw en ijs zijn er zoveel barstjes ontstaan dat het wegdek op meerdere plekken gaat ‘brokkelen’. Een snelle pleister volstaat voorlopig: tijdelijk asfalt moet de boel dichten, legt Eric van Beerendonk van Rijkswaterstaat uit. Pas bij grootschalig onderhoud in de toekomst krijgt de A59 een definitieve opknapbeurt.
Wat nou precies die gaten veroorzaakt? Simpel: kou maakt het asfalt bros. Er ontstaan haarscherpe scheurtjes. Zodra het daarna wat warmer wordt, kruipen waterdruppeltjes in die kiertjes, bevriezen ze, zetten ze uit en duwen de steentjes er letterlijk uit. Vries-dooi, vries-dooi… en hop, er zit een flink gat. Weginspecteurs rijden rond om schade te spotten, en jij als weggebruiker kunt gaten en scheuren ook melden via de Landelijke Informatielijn van Rijkswaterstaat. De definitieve rekening voor alle winterellende moet nog opgemaakt worden.
Iraniërs in Nederland: ‘Gek van onzekerheid’ over familie thuis
De nieuwe protestgolf in Iran heeft al tientallen doden en meer dan duizend arrestaties opgeleverd. Het is de grootste opstand sinds 2022, toen na de dood van Mahsa Jina Amini meer dan 500 mensen omkwamen. Deze keer begon het allemaal op 28 december 2025 – aanvankelijk vanwege de enorme inflatie. Inflatie die momenteel op 42,4 procent zit. De substantiële waardevermindering van de Iraanse rial in 2024 (meer dan een derder minder ten opzichte van de dollar) maakt dat basisartikelen voor veel mensen simpelweg onbetaalbaar zijn.
“Ik kan ze niet bereiken, ik weet niet of ze veilig zijn”
Fateme (31) woont al vier jaar in Nederland, maar haar hoofd staat nog steeds in Teheran. Haar ouders, jongste broertje en vrienden zitten allemaal daar.
“Het laatste contact was gisteravond, na 19.00 uur viel de verbinding weg. Daarna niks, geen internet, geen telefoon. Ik kon niet slapen en werken zat er niet in. Ik maak me echt zorgen om hun leven.”
Ze hoopt op een snel einde aan het geweld.
“Al decennia lang kunnen mensen niet vrijuit spreken. Nu ze opkomen, worden ze vermoord. Hopelijk is dit snel afgelopen.”
Fatemes partner vult aan dat de internet-blackout ervoor zorgt dat burgers geen hulp kunnen inroepen of bewijsmateriaal kunnen delen.
“Een pak yoghurt betaal ik zelfs in termijnen”
Has (26) verdween uit Teheran in 2017 en is nu Utrechtse.
“Zelfs met een diploma vind je haast geen fatsoenlijke baan in Iran. Dárom vluchten zoveel mensen.”
Haar vader, ooms, tantes en neven wonen nog in Iran. Normaal appen ze elke dag, maar nu is dat onmogelijk.
“Vooral mijn oma baart me zorgen. Ik weet dat mijn familie de straat op is gegaan.”
Volgens haar zijn dit de grootste demonstraties sinds 1979.
“Het gaat niet meer om yoghurt of brood – al koop je dat nu soms op afbetaling. De mensen willen af van het regime.”
“Negentig miljoen Iraniërs voelen als familie”
Shermin (43), publicist en senior adviseur bij RadarAdvics, zit zonder enig contact met zijn naasten.
“Ik maak me niet alleen zorgen om mijn eigen mensen, maar om alle negentig miljoen Iraniërs. Ze voelen als familie.”
Uit de stad Kermanshah zou zijn gemeld dat er met automatische wapens op demonstranten is geschoten.
Ondanks alles blijft hij positief.
“Moreel hebben de Iraniërs al gewonnen. Ze laten zien wie de echte eigenaar van de samenleving is. Ik hoop snel weer ‘thuis’ te kunnen zijn – een vrij Iran waarin mensen hun waardigheid herwinnen.”
