De verrassing van Delmee: Middendorp pakt koffers voor Zuid-Afrika
Floris is weer terug! De verdediger van Amsterdam stond vorige maand even aan de zijlijn vanwege privé-zaken, maar nu laat hij zijn stok weer in de koffer verdwijnen. Samen met nog 23 ploegmakkers vliegt hij zaterdag naar de zon voor een dikke trainingsstage in Zuid-Afrika.
Middendorp – intussen 62 keer international – was in augustus voor het laatst in het Oranje-shirt te bewonderen, tijdens die knetterspannende EK-finale die na shoot-outs tegen Duitsland helaas de verkeerde kant op viel. Sindsdien was het even stil rond de routinier, maar nu lijkt het alsof hij nooit weg is geweest.
Ook Lucas Veen en Hidde Brink krijgen van bondscoach Jeroen Delmee opnieuw een seintje: jullie horen er weer bij. Samen vormen zij een ploeg van 24 man die er twee oefenduels tegen het gastland op nahoudt: 21 én 23 januari schaatst het Nederlands team de Zuid-Afrikanen genadeloos de hoeken uit (hopelijk).
Helaas moeten we het nog even zonder Jip Janssen, Tjep Hoedemakers en Olivier Hortensius doen; blessures houden hen voorlopig thuis. Over een maand barst het volgende Pro League-blok los in het Spaanse Valencia, maar eerst even Zon, Zee, Hockey en (heel veel) Zand.
Golf van sneeuw leegt betaald-voetbalkalender aan het begin van het weekend
De KNVB heeft vrijdag écht nul op het request gedaan: er wordt geen bal meer getrapt in de eredivisie of de eerste divisie. De wedstrijd NEC – FC Utrecht werd als eerste op de schop genomen, daarna volgden al het andere betaald voetbal. Reden: gladde straten, meters sneeuw en files die langer zijn dan een VAR-check op drie uur slapen.
Ook voor amateurclubs geen ontsnapping
Toevallig of niet: wie zaterdag of zondag normaal met de dorpsclub een potje mee-roeit, treft ook een leeg wedstrijdformulier. De KNVB besloot direct heel het weekend plat te leggen voor amateurs. In de topklasse kun je misschien nog een beetje sneeuw om de schoppers scheren, maar op een doorweekte amateurmat wordt iedere voorzet onmiddellijk een curlingsteen.
Velden wél warm, supporters ijskoud
Groot verschil tussen eredivisie en Keuken Kampioen Divisie is de verplichte veldverwarming onder natuurgras in de topdivisie. Daardoor liggen Johan Cruijff ArenA en co er eigenlijk piekfijn bij – papieren geschiktheid. Probleem: supporters moeten er nog komen. Schipholplaza en kruispunten rond stadions zijn vandaag één grote schaatsbaan; tientallen trams rijden niet, en dus kiest de bond voor de veilige weg: cancelen.
Geen ondergrondse kachel bij FC Emmen
Een opvallende slachtoffer van de winterstop is FC Emmen. De Drenten kregen vrijdagavond SC Cambuur op bezoek, maar blijken géén veldverwarming te bezitten – schijnbaar eerder uit kostenoverweging weggelaten dan een buitenspelval. Resultaat: kunstmatig onder een witte deken en KNVB die zegt: “Start liever later, dan nu een kruimelpietencarrousel.”
Trainen in Turkije, terug in blizzard
De winterstage ging allang niet meer alleen over hoekschoppen en tiki-taka. Veel clubs trokken naar zonnige buitenlandse velden om ‘even weg van de kou’. Ironie: ook daar kregen ze nu te maken met dooi, regenbuien en straten die even glad waren als de Nederlandse A28. Terug in eigen huis wacht donder sneeuw plus het bericht: “Geen wedstrijd, mannen.”
Volgende beslissing: rekenen aan dooivriezers
De bond houdt de sneeuw- en weer-apps nauwlettend in de gaten. De verwachting is dat er morgen een update komt over zaterdag- en zondagwedstrijden. Tot die tijd blijven de schoppen binnen, de verwarming aan en de kans groot dat dit weekend de krant kleiner is dan het aantal opdrukkers in de kuip.
“Ik stop”: Simon Yates (33) legt plots zijn fiets aan de kant
Wat een klap voor de wielerwereld: Simon Yates stopt er per direct mee. De Brit had nog een contract tot het eind van dit jaar bij Visma-Lease a Bike, maar na twaalf jaar profrennen vindt hij het mooi geweest. Het komt met trommels en al binnen: amper vorige week stond hij nog zonder mankeren op de feestelijke fotoshoots voor het nieuwe seizoen.
“Ik heb echt goed nagedacht”
In een persbericht is Yates duidelijk: “Het is niet een beslissing die ik met een natte vinger heb genomen. Ik heb er lang over zitten denken en nu voelt het als dé klik om te stoppen.”
Wat een palmares heeft de man achter zijn naam:
– twee grote rondes (2018: Vuelta a España, 2024: Giro d’Italia)
– 36 profzeges in totaal
– elf etappezege in de Grote Ronden
Een kleine ode aan al die hoogte- en dieptepunten
“Ik ben super-trots op wat ik heb bereikt,” zegt hij, “maar net zo dankbaar voor de moeizame dagen. Zonder die dalen had ik de toppen nooit zo hoog gevoeld.” Dat klinkt eerlijk en erg Simon: altijd nuchter, altijd gefocust.
Eigenlijk begon hij op de baan, waar hij in 2013 al wereldkampioen puntenkoers werd. Samen met broer Adam stapte hij in 2014 over naar Orica-GreenEdge (later BikeExchange en Jayco) en werd daar elf jaar lang vrijwel nooit weg te slaan uit kopmannen-overzichten. In die tijd:
– 3e plaats in de Giro (2021)
– top-tien in de Tour (2017 en 2023)
– overwinning Tirreno Adriatico (2020)
Voor het afgelopen seizoen tekende Yates bij Visma-Lease a Bike als klassementsman én handige helper voor Jonas Vingegaard. Het leverde hem nog een ritzege in de Tour op – een mooi slotakkoord.
Waarom nú wel?
Hij laat weten dat het gevoel van rust uiteindelijk de doorslag gaf. “Ik sluit dit hoofdstuk met iets dat ik nooit had durven dromen: zoveel herinneringen, vriendschappen en natuurlijk die bekerwinsten.” Voor de buitenwereld valt het even stil, maar voor Simon Yates klinkt het gewoon als goed einde.
Kees Koolen (60) uit Bergeijk ziet Dakar als excuus om fit te blijven: “Ik word liever kapot gereden dan kapot gemasseerd”
Maar drie à vier uur slaap per nacht
Waar een doorsnee mens na zeven uur piepend uit bed kruipt, tovert Kees Koolen uit Bergeijk een brede lach terwijl hij alweer na z’n derde uurtje slaap de wekker zet. Vroeger waren het er nog maar een of twee, maar met zijn zestig jaar vindt hij drie, vier uurtjes ruim voldoende. “Ik heb gewoon geen tijd om te slapen – er zijn zoveel dingen die ik wil ondernemen.”
Werken = hobby
Als voormalig baas van onder meer Booking.com vindt hij vooral het bouwen van bedrijven het leukste dat er is. “Het begint met een idee en uiteindelijk heb je een lopende zaak – dat blijft magisch.” Toch merkte hij dat hij soms te veel in cijfers en spreadsheets zit, waardoor zijn hoofd volloopt. “Dan denk ik niet meer helder.” Dus ging hij sporten – niet omdat het moet, maar mét een duidelijk doel: elke januari keihard mee kunnen knallen in de Dakar Rally.
Dakar als stok achter de deur
Koolen zit intussen aan zijn zestiende Dakar, al was de eersteling in 2009 nog een impulsieve aangelegenheid op een motor, zonder enige voorbereiding. Daarna reed hij quad, truck en dit jaar weer een hypermoderne buggy. “Als ik geen inschrijving voor januari in m’n agenda heb staan, dan hanteer ik mijn eigen deadline niet meer. Zonder dat doel blijft de mountainbike staan en lul ik mezelf wijs dat ik later wel ga rijden.”
Resultaat: na ruim twee weken stof, steenslag en slapen-nee-doen komt hij topfit thuis en werkt hij een dag later al gewoon door. “Als ik straks weer land op Schiphol, heb ik nergens last van. De rally schroeit niet in m’n lichaam – ik schaaf alleen het vet eraf.”
Plezier boven podium
Winnaar of niet, Koolen hecht meer aan een potje stuiteren over rotsblokken dan aan pure snelheid. “Ik ben in mijn element als het spitsuur is: honderd stenen per vierkante meter, modder tot aan de tandwielen. Pure topsnelheid vind ik maar saai.” Zijn beste herinnering? “Toen ik met de quad in Bolivia won, werd de etappe halverwege afgelast omdat niemand meer kon rijden. Perfect.”
Team-up met zen-navigator
Opnieuw zit goede vriend Jurgen van den Goorbergh naast hem. “Jurgen leest niet alles voor – hij geeft net die minimale stuurtips waar ik op kan vertrouwen. Er rijden weleens dertig kilometer voorbij zonder dat we één woord zeggen, en dan weet je nog steeds precies waar je moet.” Samen mikken ze op een top-tien klassering in de Challenger-klasse.
Altijd al een plan in z’n hoofd
Tijdens zo’n rondje Saoedi-woestijn borrelen de nieuwe ideeën meteen weer op. “Ik weet nu al dat ik ná de race weer iets heb verzonnen om er vol tegenaan te gaan.” Vrienden en collega’s vragen zich af wat het dit keer wordt. “Nooit verklappen – maar het komt eraan.”
Prevc stunt met tourneezege en geeft olympische knipoog
Domen Prevc heeft gewoon waar hij op uit was: de Vierschansentournee is binnen! De 26-jarige Sloveen deed met een tweede stek in Bischofshofen (Oostenrijk) meer dan genoeg om het gouden kampioenschapspaard mee naar huis te nemen. Hij had de eerste twee vliegende ronden al gewonnen (Obertsdorf én Garmisch-Partenkirchen), en na een tweede plaats achter de Japanse Ren Nikaido in Innsbruck kon hem alleen een klap nog van het podium slaan – of zijn eigen sprongen natuurlijk, maar dat liep prima.
Toen Prevc maandag tijdens de kwalificatiemanche via een monsterlijke 140-meter-sprong al álle huisdieren van de concurrentie de grond in leek te trappen, was de sfeer meteen: dit gaat ‘m worden. Zijn eerste wedstrijdsprong leverde met 138 meter de langste vlucht van de avondsessie op. Voor de tweede ronde hoefde hij niet meer voluit: drie springers kwamen er net wat verder, maar de eindoverwinning zweefde rustig op zijn kompas. De dagprijs ging naar de thuisrijder Daniel Tschofenig (Oostenrijk), een logische opvolger van eigen tourneedominantie uit vorig jaar – terwijl Prevc nu de dans leidt.
Koppositie in wereldbeker én olympisch momentum
Inmiddels is Prevc, na vijftien duels in de wereldbeker, al ruim vooruit op alle rivalen. Deze tornooi-overwinning is z’n officiële kaartje voor de Olympische Winterspelen die vanaf 7 februari op het programma staan. Proficiat is er ook in Sloveenland: Prevc is na Primoz Peterka (tourneeheld van 1997) en broer Peter (winnaar van 2016) pas de derde Sloveen in het illustere vier-skischans-clubje. Piotr deed destijds een eind aan de eindeloze Oostenrijkse kluif en bouwde daarna nog ruim een decennium zijn eigen springrevolutie. De jonge Prevc grijpt nu gewoon de fakkel met zijn eerste tourneetriomf.
Record en stofwolk
Oostenrijker Jan Hörl moest met 42,3 punten achterstand genoegen nemen met het zilver, terwijl Stephan Embacher als derde Sloveense ski-atleet op het podium 45 punten tekort stond. Recordhouder van dienst blijft Janne Ahonen met vijf tournee-titels tussen 1998 en 2008 – ook nu nog een statistiek om respect voor te hebben. Cassanova Kamil Stoch (38) – de Poolse plaatsvervangende koning met inmiddels drie tournee-zegetochten op zak – wist ditmaal geen vuist te maken en verdween sigaar rokend in de stofwolk achter Prevc’s glimmende vleugels.
De vraag mag nu gesteld worden: sprint de Sloveen straks ook het Olympische goud in zijn richting? Dat antwoord komt op 7 februari, maar eentje is duidelijk: het gevoelige glas op de Vierschansentournee blonk dit jaar volledig in Sloveense kleuren!
“Dakar-conditie” op 60: Kees Koolen traint om nóoit lang in zijn bed te liggen
Laat het slapen maar achterwegen: Kees Koolen (60) bolt uit pure levenslust op nog geen vier uurtjes slaap per nacht. Voordat hij’s ochtends het bed uitrolde, stond hij al in de sportschoenen – want zonder startbewijs voor de Dakar Rally zou hij zichzelf nooit zo fit gekregen hebben. “Geen doel, geen zweet,” lacht de Bergeijkse ondernemer.
Hij stond ooit aan het roer van Booking.com, maar tegenwoordig is “iets bedenken” nog altijd zijn lievelingshobby. “Puur werken is natuurlijk heerlijk, maar na een paar dagen loop ik mezelf vast. Dan krijg ik geen heldere ideeën meer.” Vandaar dat er steevast trainingssessies tussendoor komen waarvan hij weet dat ze genoodzaakt zijn richting januari. Elke maart/april denkt hij: laatste keer, en elke zomer staat hij weer ingeschreven. “Zonder dat stok achter de deur stap ik nooit op de mountainbike.”
De rally zelf omschrijft hij als een dagelijkse beuk op het lichaam. “Maar als je ’s avonds in het bivak valt en de volgende ochtend fris weer opstaat, heeft 3200 kilometer woestijn geen vat op je.” Thuisgekomen vliegt hij één dag later weer in zijn werkkloffie. “Zes decennia jong, noem ik mezelf gerust.”
En ja, verzonnen wordt er sowieso, al in Saoedi-Arabië. “Na 2,5 week in zand en stof zit mijn hoofd weer ramvol nieuwe plannen. Mijn omgeving vraagt steevast: wat is het deze keer?” Deze 16e deelname – beginnend in 2009 op een totaal ongetrainde motor – krijgt dit jaar een buggy als stuurpartner. “Pure snelheid interesseert me matig. Laat me maar worstelen met keien en modder, daar word ik wakker van.” Met navigator-buddy Jurgen van den Goorbergh hoopt hij in de Challenger-klasse de top-tien aan te tikken. En anders rijden ze gewoon weer dertig kilometer zwijgend verder. “Dan zegt hij weinig, ik nog minder, en klopt het precies.”
