Sportcomplex in Utrecht gedeeltelijk ingestort – nog onduidelijk of er iemand binnen was
In Utrecht is gisteren een deel van een sportcomplex flink ingezakt. Het gaat om Hal 22 aan de Zonnebaan, waar onder andere padel, squash en fitness worden beoefend. De Veiligheidsregio Utrecht bevestigt het incident, maar laat weten dat het nog niet duidelijk is of er op dat moment mensen binnen waren. Hulpdiensten zijn ter plaatse om dat uit te zoeken en om de situatie veilig te houden.
Of de zware sneeuwval een rol heeft gespeeld in de instorting, is voor nu nog onbekend. Er wordt onderzocht wat de oorzaak precies is. Op filmpjes die op sociale media circuleren, is te zien dat toeschouwers kalm voor de hal staan en afwachten. Wat je op de beelden echter niet goed kunt zien, is hoe groot de schade precies is.
Waarom we niet weten wat de vliegtuigcrash veroorzaakte – en waarom dat eigenlijk niet zo gek is
Iedereen hield zijn adem in toen het langverwachte onderzoeksrapport naar de vliegtuigcrash op de snelweg bij Sint Willebrord eindelijk werd gepresenteerd. Maar de conclusie? Nou, die viel tegen. De oorzaak van het drama blijft simpelweg een raadsel. Geen duidelijke aanwijzing, geen rookgordijn weggeblazen – gewoon: we weten het niet.
En hoewel dat teleurstellend klinkt, zegt luchtvaartexpert Joris Melkert van de TU Delft dat hij er niet echt van schrikt. “Bij dit soort kleinere vliegtuigjes is het vaak al lastig om tot een sluitende analyse te komen. En als er dan ook nog eens vrijwel niets van het wrak overblijft, zoals hier, dan wordt het echt bijna onmogelijk. Het was puur triest om te zien hoe weinig er nog te redden viel.”
Het onderzoek wijst er wel op dat technische mankementen vrijwel uitgesloten zijn. Dat lijkt logisch, maar zonder harde bewijzen kun je moeilijk verder. De grootste hoop lag eigenlijk bij de vluchtbewegingen van de piloot – hoe vloog het toestel precies in de laatste seconden? Helaas: door de kracht van de impact kon daar niets meer van gereconstrueerd worden.
“Soms heb je geluk met filmpjes van voorbijgangers of verklaringen van getuigen”, legt Melkert uit. “Daarmee kom je soms verrassend ver. Maar als die informatie ontbreekt of te wazig is, dan staan de onderzoekers echt met lege handen.”
Waarom kleine vliegtuigen geen ‘zwarte doos’ hebben
Je kent ze vast: die oranje kleurige zwarte dozen in grote passagiersvliegtuigen. In werkelijkheid zijn het er zelfs twee. De ene registreert elk gesprek in de cockpit, de andere pakt alle mogelijke vluchtgegevens op – denk aan hoogte, snelheid, koers, motortoestand, en nog minstens 88 andere parameters. Die data is goud waard bij een ongeluk.
Maar kleinere sportvliegtuigjes? Die hebben zoiets niet. Waarom niet? Omdat het ingewikkeld én duur zou zijn om al die sensoren erin te bouwen. “Het is technisch haalbaar, maar economisch gezien niet realistisch. Bij commerciële vluchten gaat het om honderden levens – daar wil je absoluut weten wat er misging. Bij lichte luchtvaart is dat risico statistisch tien keer groter, maar mensen weten meestal dat ze iets meer afgaan op hun eigen beoordeling en ervaring.”
Melkert benadrukt: “We hebben als maatschappij eigenlijk gezegd: dit is nu eenmaal hoe het is. Kleine vliegtuigen zijn minder veilig, punt uit. Toch is het nog steeds een veilig vervoermiddel vergeleken met andere activiteiten. De grote luchtvaart is extreem veilig, en daardoor blijft ook de kleine luchtvaart relatief veilig.”
Er is wel een transponder aan boord, die basisinfo zoals locatie, hoogte en snelheid bijhoudt. Maar volgens Melkert helpt dat in een crash als deze maar beperkt. “Je wilt juist weten wat er gebeurde in de allerlaatste seconde. Draaide het te snel? Was er een plotselinge stuurfout? Die transponder geeft daar geen antwoord op.”
Een frustrerende afloop
Het vliegtuigje stortte neer kort na de start. Getuigen zagen het slingerend wegdraaien. Volgens Melkert is dat een klassiek beeld van overtrekking in een bocht op lage hoogte – een dodelijke combinatie. “Statistisch gezien is pilot error (een fout van de piloot) vaak de oorzaak. Maar ik ben heel voorzichtig met die uitspraak: in dit geval kunnen we het gewoon niet bewijzen.”
Wat hem vooral raakt? Dat de nabestaanden nooit echt zullen weten wat er precies gebeurd is. “Dat is hartverscheurend. Ook voor de vliegschool is het vervelend – zij willen natuurlijk weten wat er fout ging, zodat ze er lessen uit kunnen trekken. Daar draait dit soort onderzoek om: voorkomen dat het opnieuw gebeurt. Dus ja, de afloop is frustrerend.”
Toch ziet Melkert een beetje licht aan het einde van de tunnel. “Misschien gaan we in de toekomst via apps en mobiele registratie meer data verzamelen. Maar een echte zwarte doos in elk klein vliegtuig? Nee, dat zie ik niet snel gebeuren.”
De 9-jarige sledehondentrainer uit Veldhoven met een grote droom
Stel je voor: het bos bij Eindhoven, doordrongen van geblaf, trappelende poten en strakgespannen lijnen in de sneeuw. En daar, midden tussen de krachtige honden, staat Zhora Donkers uit Veldhoven – amper 9 jaar oud, maar al volledig opgegaan in de wereld van de sledehondensport. Terwijl andere kinderen na schooltijd naar ballet of voetbal gaan, trekt zij de bossen in om te trainen met haar team aan viervoeters.
Haar doel? Duidelijk en dapper uitgesproken: “Ik wil wereldkampioen worden.” En als je haar ziet staan, handen in de handschoenen, tuig in de aanslag, dan geloof je haar direct.
Zhora groeit letterlijk op tussen de honden – maar dit zijn geen gewone huisdieren. “Dit zijn sledehonden,” legt ze trots uit aan de NOS, terwijl ze het tuig van een van haar pups vastmaakt. Het zijn geen klassieke Husky’s, maar een mix van rassen, vooral jachthonden, gefokt voor snelheid, kracht en uithoudingsvermogen. En elk dier heeft een naam die klinkt alsof hij rechtstreeks uit de Tour de France komt: Kopekkie, Beno, Chavonelle, Hindley, Carapaz, Jees, Koes en Axelie.
“Ja, allemaal vernoemd naar wielrenners,” lacht Zhora. “Omdat deze honden ook sporters zijn.” En dat is geen grapje. Sledehondensport is écht topsport. Volgens haar vader Stefan leggen teams tijdens wedstrijden dag na dag parcoursen af van 14 tot maar liefst 16 kilometer. Snelheid, tactiek en samenwerking zijn alles.
Het team is zorgvuldig samengesteld. Aan de voorzijde lopen de leidhonden – slimme kopstukken die elke commando kennen. “Zij moeten het team meenemen,” vertelt Zhora. “En vaak zijn dat vrouwtjes.” Achterin zorgen de sterke reutjes voor de kracht.
Zhora doet overal aan mee: lijnen controleren, honden positioneren, zelfs inspanderen. Want anders dan bij veel andere sporten kun je tijdens het rijden niet zomaar ingrijpen. “Je staat achter de honden, dus duwen helpt niks,” legt ze uit. “Je moet vertrouwen hebben. Zij moeten luisteren.” En dat is hard nodig, want de snelheden lopen op tot 34 à 35 kilometer per uur – met pieken tot wel 42!
De resultaten spreken voor zich: twee keer Europees kampioen, één keer tweede op wereldniveau. Maar voor Zhora en haar familie gaat het om meer dan medailles. “We doen dit samen,” zegt ze met een brede glimlach. “Dat is wat het leuk maakt.”
Thuis balanceert ze haar sport met school. Dankzij een flexibele online regeling kan ze les volgen waar ze ook is – handig als ze weer eens meegaat naar Noorwegen of andere Scandinavische landen voor wedstrijden. Ze krijgt acht weken vakantie, die ze zelf mag indelen. Zo blijft niets op achterstand.
Haar droom? Die is helder als ijs. “Ik wil later wereldkampioen worden.” En met die combinatie van passie, discipline en vertrouwen in haar team? Wie weet zien we haar binnen niet al te lange tijd echt op het hoogste podium staan.
Tweede dag van gevechten in Aleppo
Het conflict in de Syrische stad Aleppo is voor de tweede dag op rij opgelaaid. Het gaat vooral om botsingen tussen het regeringsleger – of groepen die daarmee samenwerken – en Koerdische strijders. Voordat de gevechten echt losbarstten, kregen bewoners van twee wijken in het noorden van de stad een ultimatum: vertrek vóór 15.00 uur plaatselijke tijd, want daarna zou er een “beperkte” militaire actie beginnen. Dat leidde tot een massale uittocht: duizenden mensen pakten hun spullen en trokken weg uit hun huizen.
Die wijken zijn voornamelijk bewoond door Koerden, en volgens de door hen gedomineerde SDF (Syrische Democratische Strijdkrachten) worden ze nu aangevallen door milities die loyaal zijn aan het regime. Zodra de tijd was verstreken, klonken er explosies – niet alleen in de betrokken buurten, maar ook in het stadscentrum. De Syrische overheid wijt het geweld echter juist aan de SDF. Die groep speelde de afgelopen jaren een cruciale rol in de strijd tegen zowel het Assad-regime als ISIS. Momenteel heeft de SDF de controle over grote delen van noordoost-Syrië, een gebied rijk aan olie.
Na de val van het Assad-regime in december 2024 was afgesproken dat de SDF Aleppo zou verlaten en zich zou terugtrekken naar hun eigen gebied binnen Syrië. Maar die afspraken blijven in de lucht hangen. De Koerden hebben weinig vertrouwen in de tijdelijke regering in Damascus, terwijl die weer zegt dat de SDF de overeengekomen regels schendt. Volgens de Syrische staat is alleen de nationale overheid verantwoordelijk voor veiligheid en bescherming van burgers in Aleppo.
Gisteren vielen al minstens elf doden bij de gevechten, en raakten vele anderen gewond. Een Koerd die vandaag met zijn gezin wist te ontsnappen, vertelde aan AP dat de situatie thuis erg moeilijk was – onder andere door een acuut tekort aan eten en drinkwater.
Nieuwe Protestgolf in Iran: Eindelijk een Keerpunt?
“Ik krijg er echt kippenvel van als ik al die beelden zie,” vertelt Parmida Baladi, een 28-jarige Iraanse vrouw die in 2018 naar Nederland vluchtte. Ze volgt de acties dagelijks via sociale media. “Elke keer als ik Instagram open, zie ik weer een nieuwe stad waar mensen de straat op gaan. Zo veel moed, zo veel lef. Het raakt me tot in mijn ziel.”
De protesten in Iran zijn alweer een tijdje gaande en begonnen eind december. Aanleiding? De scherpe stijging van de prijzen – de inflatie ligt momenteel rond de 42,2 procent. De nationale munt, de rial, is in 2024 ruim een derde in waarde gedaald tegenover de Amerikaanse dollar. Dat betekent dat brood, melk en andere basisproducten voor steeds meer mensen onbetaalbaar worden.
De overheid probeert het vuur te blussen met een belofte van zes euro extra per maand voor iedereen. Maar dat is bij lange na niet genoeg voor de demonstranten. Ze willen méér dan alleen geld; ze willen verandering.
Er komen maar weinig beelden uit Iran, want het regime heeft veel controle en zet vaak internet uit tijdens onrust. Toch zien we via sociale media flarden van wat er gebeurt. Volgens de BBC spelen protesten zich af in meer dan 50 steden, verspreid over ruim de helft van de provincies. En de veiligheidstroepen gebruiken gericht geweld tegen vreedzame demonstranten – dat is door de BBC geverifieerd.
Parmida kijkt met gemengde gevoelens mee. “Het is mooi én pijnlijk. Ik heb hier een goed leven, veilig en vrij. Maar ik kan niets doen voor mijn familie en vrienden daar. Soms hoor ik dagenlang niets van ze, omdat het internet plat ligt.” Voor haar is het duidelijk: dit gaat niet alleen om geld. Net zoals de protesten in 2022 begonnen na de dood van Mahsa Jina Amini – een jonge vrouw die stierf nadat ze werd gearresteerd voor haar hoofddoek – gaat het nu ook weer om veel meer dan één issue.
Toen gingen de straten ook al vol om vrouwenrechten en onderdrukking. Nu komt daar de economische crisis overheen. En blijkbaar is de bubbel nu barstensvol. Thomas Erdbrink, Iran-deskundige, legt uit: “De onvrede is groter dan ooit. Een officieel onderzoek laat zien dat maar liefst 92 procent van de bevolking ontevreden is over hoe het land wordt bestuurd.”
Er is een enorme kloof tussen het religieuze regime en de steeds seculierder wordende bevolking. Terwijl vrouwen zonder hoofddoek op straat durven te lopen – iets wat eerder ondenkbaar was – blijft de staat aan strenge regels vasthouden. Daar komt bij dat twintig jaar sancties en slecht economisch beleid een perfecte storm hebben gecreëerd.
Ook buitenlandse spelers reageren. Trump noemt de demonstranten ‘helden’ en dreigt met actie. Israël en de VS, beide aartsvijanden van Iran, mengen zich in de situatie. Maar binnen Iran zelf is de toon verdeeld. Veel mensen durven nog niet te protesteren, bang voor represailles. En niet iedereen gelooft dat straatprotesten werken.
Wat opvalt deze keer? De naam Reza Pahlavi valt steeds vaker. Mensen scanderen zijn naam in de straten van Iran, en op demonstraties in het buitenland – zoals in Frankrijk, Canada en de VS – zijn posters met zijn gezicht te zien. Hij is de zoon van de laatste shah, de koning die in 1979 werd verdreven tijdens de islamitische revolutie. Nu woont hij in ballingschap in de VS en roept hij het Iraanse leger op om partij te kiezen voor het volk.
Volgens Erdbrink zien sommige demonstranten in hem een kans op een nieuw begin: “Ze denken dat hij orde kan scheppen en daarna een referendum kan organiseren.” Maar anderen vinden dat de hoop moet liggen bij lokale oppositieleiders – zoals Nobelprijswinnaars, mensenrechtenactivisten en advocaten. Alleen: die worden vaak snel opgepakt of verbannen, dus er is geen duidelijke stem vanuit eigen land.
Parmida twijfelt ook over Pahlavi. “Ik weet niet of hij dé oplossing is. Maar wel dat we op dit moment geen leiderschap hebben binnen Iran. Hij is misschien ons enige back-up plan. Hij heeft wortels in Iran, politieke ervaring en gezond verstand. Maar het allerbelangrijkste is eerst dat het huidige regime verdwijnt. Daarna kunnen we kijken wie het volk echt achter zich heeft.”
Of deze beweging eindelijk tot echte verandering leidt? Niemand weet het. Erdbrink benadrukt: “Het hangt af van hoe hard het regime ingrijpt. Als ze extreem geweld gebruiken, smoren ze de protesten misschien tijdelijk de kop in. Maar als mensen blijven geloven dat ze iets kunnen veranderen, dan kunnen de protesten juist groeien.”
Eén ding is duidelijk: de onvrede is massaal. En voor het eerst in jaren lijkt er een naam, een gezicht, een mogelijk alternatief te zijn. Of dat genoeg is? Daarvoor moeten de straten blijven spreken.
Het kan altijd kouder: gevoelstemperatuur mogelijk tot -20
Fijn, die winterse sfeer. Maar laat je niet foppen door de witte deken – het wordt de komende dagen behoorlijk bar. Zeker in het noorden van Nederland. Volgens weerman Huirne houdt het daar vrijdag flink onder nul, en dat is pas het begin van het verhaal.
Er valt opnieuw sneeuw, én er komt een stevige oostenwind bij. We hebben het over windkracht 5 of 6, en op de Wadden zelfs nog wat harder. Dat betekent: stuifsneeuw (of zoals de fijne mensen zeggen: driftsneeuw) die je recht in je gezicht geslingerd krijgt. En dan voelt het opeens heel anders aan dan wat de thermometer aangeeft.
“De gevoelstemperatuur kan makkelijk naar -15 of zelfs -20 zakken”, waarschuwt Huirne. “Die snijdende wind gaat echt door merg en been.” Dus ook al staat er -5 op het display, met die wind voelt het alsof je in een vriezer staat.
In de rest van Nederland speelt zich een ander plaatje af. Daar is het een soort tussendoorwinter: koude lucht uit het noordoosten botst op wat zachtere lucht vanuit het zuiden. Het resultaat? Grote verschillen. In het noorden sneeuwt het gewoon doordat het daar blijft vriezen. Maar verder zuidelijker hangt het af van de precieze temperatuur of het nu regen of sneeuw wordt.
Maar let op: ook daar voelt het behoorlijk koud aan. Door de harde wind kan de gevoelstemperatuur ook in midden- en zuid-Nederland neergaan tot -10 of -15. Huirne heeft duidelijk advies: pak goed in. Denk aan een dikke muts, een warme sjaal en handschoenen. “Je moet dit echt niet onderschatten.”
En dan het vervolg: ook zaterdag blijft het koud, vooral in het noorden. In Groningen kan het ’s ochtends -5 zijn, maar door de wind voelt het weer aan als -20. Overdag zaterdag blijft het dus extra koud, en dat geldt eigenlijk voor het hele land. Pas zondagmiddag begint het langzaam te verbeteren. De wind neemt dan iets af, maar de temperaturen blijven laag – waarschijnlijk overal onder nul.
Kan er dan eindelijk geschaatst worden? Huirne is voorzichtig: “Ik durf niks te beloven, maar de voorwaarden zijn wel gunstig, zolang de wind maar meewerkt. Het water is goed afgekoeld en het blijft vriezen. Misschien ligt er zondagochtend hier en daar al een dun ijslaagje op ondiepe plassen of weilanden. Maar wees voorzichtig: nieuw ijs is slinks.”
Trouwens, niet iedereen klaagt. Deze poolhonden, normaal gesproken moddervrienden tijdens hun training, genieten duidelijk van de sneeuw. Ze rennen er vol enthousiasme doorheen – blijkbaar vinden ze dit veel leuker dan een natte boswandeling.
