Van Veen: Littler draaide op een veel hoger niveau
De Nederlandse darter Gian van Veen, amper 23 jaar oud, had zeker een haasje van hoop. Hij pakte de openingsronde en stond al snel 2-0 voor in de tweede set. “Eén pijl had het helemaal anders kunnen maken,” zegt hij achteraf. “Ik moest de set uitmaken, miste… en sindsdien barstte Luke los. De man ging elke drie pijlen een 180 or 140 gooien. Hij was niet meer af te stoppen.” Ook een wesp die in zijn nek zat, maakte Littler duidelijk geen strobreed in de weg.
Van Veen haalt zijn schouders op: eigen spel viel tegen. “Waar ik tegen Humphries en Anderson nog vuurwerk liet zien, kwam ik nu niet in mijn ritme.” Typisch WK-slot dus: ambities opgelegd door weergaloze tegenstander. “Hij is pas 18 en pakt nu al z’n tweede wereldtitel. Dat siert geen lof; dat is abnormaal.”
Het saldo is niet mis: Van Veen klimt naar plek drie op de mondiale ranking en strijkt 460.000 euro op. Maar eerlijk is eerlijk: “Elke keer als ik achterstond, sloop er ónbedoeld irritatie binnen. Het WK kruipt onder je huid. Maar deze nederlaag, die snijdt wel degelijk.”
Voor de statistiekliefhebbers: Littler zag er 1 miljoen Britse pond of zo’n 1,15 miljoen euro slingeren. Hij voltooit nu drie finales op rij, met maar liefst twee wereldtitels en één mokerslag van Humphries. Nederland kan voorlopig nog steeds maar bogen op Van Barneveld (2007) en Van Gerwen (2014, 2017, 2019) als wereldkampioenen, dus ouderwetse bescheidenheid is nog steeds OP z’n plaats.
Alvarado krijgt het laatste lacht in ‘wie valt er het minst’-raceslag in Zonhoven
Ceylin del Carmen Alvarado heeft de bewogen sneeuwediet van Zonhoven op haar naam geschreven. De ren uit het zuiden keek de hele middag tegen de kracht én tegen haar eigen evenwichtszin aan, maar hield uiteindelijk het meeste rubber aan de grond. Daarmee stopte ze de trein van Lucinda Brand, die dit najaar al dertien crossen op rij had gewonnen. Brand werd tweede en prolongeerde wel haar reeks van 61 podiumplaatsen op rij, terwijl Puck Pieterse als derde over de streep kwam.
De Kuil bleek, ondanks het stralende zonnetje, weer eens de grootste kijkschouw van de dag. Op de steile afdaling naar de zandbak ging vrijwel iedereen er minstens één keer uit. Zelfs Brand, kampioen in overleven, kon een duik in het zand niet vermijden. Ze probeerde er nog met kracht overheen, maar een ijzig strookje op de bodem van de Kuil speelde haar parten. Alvarado ruikte meteen haar kans: zij bleef rechtop en reed bij de materiaalpost weg.
Puck Pieterse deed het publiek fantaseren op een overwinning. Ze ging als eerste naar onder, kreeg een gaatje, viel, herpakte zich, viel nog een keer en besloot dat plek drie het hoogst haalbare was. Voor Shirin van Anrooij, winnares van vorig jaar, was de schade groter: ettelijke valletjes kostten haar halve minuten en een rol in de kop van het peloton.
Brand liet de titel niet zomaar liggen. Ze klom terug naar Alvarado, reed er zelfs even overheen, maar een simpele stuurfout tegen het hek gooide roet in haar eten. Alvarado trapte door en won haar allereerste wereldbekerzege van dit seizoen.
Al met al trots na 7-1 klap van Littler: ‘Die knul miste gewoon niks’
Gian van Veen sloot af met bloed op de vloer – letterlijk – en een sneu 7-1 score op het scorebord. Even later belandde hij toch met stralend gezicht bij de prijsuitreiking. “Hij was verreweg de betere”, vertelde de 23-jarige Nederlander na de WK-finale in Alexandra Palace. “Ik baal nog steeds, maar zo goed als Luke gooide… tja, wat moet je nog zeggen?”
Van Veen begon nog dromerig met een setwinst, maar daarna volgde een regen van dubbel-dertigers en 180’ers van de 18-jarige Brit. “Elke keer liep ik achter de feiten aan. Als-ie de eerste pijl niet raak had lag de derde er gewoon. Dat deed op een gegeven moment pijn, echt pijn”.
Even leek een wesp – de beruchte ‘Ally Pally wasp’ – een stoorzender. Daarna moest het bord vervangen worden, want er prijkte bloed van Van Veen op de oorspronkelijke target. Kleine kneuzing aan de pink, niks ernstigs. “Toch haalde het me een beetje uit mijn concentratie. Maar we stoppen geen minuut – Luke moet precies hetzelfde voelen.”
Met de eindstreep in zicht kon Van Veen al snel weer glimlachen. De droomtitel verdween, maar de carrièreboost is binnen. Geruchten over een Premier League-debuut dit jaar krijgen alleen maar meer lucht. “Ja, het is zuur om zo kansloos te verliezen. Al zag ik tijdens de prijsuitreiking niet echt een zilveren beker – eerder een hoop trots om überhaupt het podium te halen.”
Littler op cruisecontrol, Van Veen stiekem een held: wat we leerden van het megagrote WK darts
Ruim drie weken geleden zette een recordaantal van 128 spelers zijn eerste pijl op de buis in Alexandra Palace, allemaal zinderend van ambitie. Tot woensdagavond leek het een geweldige fantasycampagne van Gian van Veen, maar Luke Littler blijft gewoon het eindstation. Hier zijn vijf opvallende lessen van een WK dat bol stond van de melkwegverhalen.
1| Van Veen sloeg zijn naam in goud – en vergat angst
Gian van Veen gaf voordien nog punt-blank toe dat hij nog géén enkele WK-match had gewonnen. Nu ligt hij naast Van Barney en Mighty Mike in het boek der grootheden. Tussendoor mat hij zijn idool Gary Anderson af na meerdere scheidingsmomenten en beroerde Luke Humphries met knotsen. De emoji-waardige reactie van Van Gerwen (nu nummer vier) zat er al aan te komen: Van Veen schiet van plek 10 naar 3.
De finale? Een korte les in absolute topklasse: 7-1. Toch geen mopperkont. “Tweede plek van een WK, dat neem ik in een tasje mee naar huis,” grijnsde hij. De jonge darters thuis zien hem nu al als levende walkthrough: “Als hij het kan, kan ik het ook.”
2| Littler is niet menselijk – hij is een cyborg met dartpijlen
Negen wedstrijden, vier sets verspeeld. Dat laatste cijfer stamt uit 2010, handtekening Phil Taylor. Littler droogt zijn weg als een wc-rolletje: komt Klaas binnen, gaat Klaas uit. Tijdens de finale leek het alsof hij gewoon even de PS5 pauzeerde om soep te eten.
Twee wereldtitels, tien majors en ruim 2,7 miljoen pond verdiend – drie cijfers die hij nog voor zijn negentiende verjaardag afrekent. “Ik kom hier niet om vriendschapsbandjes te sparen. Alles pakken wat er te pakken valt,” grinnikt hij nog. Van Veen kan alleen glimlachen. “Hij is 18, maar schiet triples alsof het emoji-toetsen zijn. Ik ga nog jaren langs de zijlijn kijken.”
3| De donderdag-niveaus leven gelijk met de maandag-grootheden
Hoevelen keken er nu alweer verrast op toen Ross Smith, Dimitri Van den Bergh en Mike De Decker wegvaagden? De brede prijzenpot plus vroege exitjes zorgde voor een wereldranglijst die nu lijkt op een Rubik’s kubus op topsnelheid.
Winnaars:
– Van Veen: 10 → 3 (geldprinter aan)
– Gary Anderson: 14 → 6 (op z’n 55ste nog steeds flegmatiek)
– Ryan Searle: 20 → 8 (hint: geld ruikt naar chips)
– Justin Hood: kwartfinale, jaagt 36 plekken naar 50
Verliezen:
– Danny Noppert: 6 → 10 (zkz: “ouch”)
– Raymond van Barneveld: 35 → 36 (ho-ho, doorzakken)
4| Kleine namen sloegen megaverhalen uit het dartbord
Just a bloke from Essex? Justin Hood lachte erom. Hij lulde tegen de camera, bulderde van plezier en liet Noppert én Josh Rock achter het gordijn. Hij checkt nu zijn bankrekening voor een nieuw Chinees restaurant – met buffet. “De jongensdroom, bro.”
En dan Paul Lim: 71 jaar en nog recordbrekend. Motomu Sakai werd de geest van het Ally Pally met neon-walk-ons. David Munyua liet Kenia voor het eerst hoge ogen gooien door Mike De Decker naar huis te sturen. Kleurrijker kan niet.
5| Jong vs oud: blessuretijd voor de legendes
Jongste finale ooit: Littler 18, Van Veen 23. Het glasheldere signaal: de nieuwe lichting heeft groffe armen. Josh Rock en Charlie Manby staan in de achteruitkijkspiegel met zeecontainers ambitie.
Toch moet je Gary Anderson niet onderschatten: halve finale op z’n 55ste. Michael van Gerwen (36) kan versnellen, maar voelt nu de hete adem in zijn nek. Stuart Pyke kijkt ernaar uit: “Geef me de beste Van Gerwen van 2024 plus een verse Luke – dan krijg je darts op sterrenniveau.”
World Cup dartsfinale: Gian tweede achter superman Luke, maar feestje? “Alleen als FC Den Bosch belt”
Zaterdagavond jankte Gian van Veen ziel onder de koplampen in Alexandra Palace, want die Luke Littler was simpelweg een klasse apart. “Afkloppen, afgedroogd. Kutgevoel”, klonk hij naderhand. Tussen de regels deed hij uitspraken waar hij later hopelijk trots op is.
7-1? Dan blijft er maar één wijsheid: “Er stond een betere man op het podium”
Vanaf set drie begon het bij Gian flink te pijnen. Elke keer als Luke zijn laatste pijl nodig had, lag-ie raak – en dan maar vrolijk lachen ook nog. “Dat is waarom hij nu nog steeds wereldkampioen is”, zuchtte Gian. Zijn eigen droom: Luke een keer echt op de proef stellen. Lukte niet. Einde verhaal, tweede plaats.
Bloed, zweet en… een nieuw bord
Midmatch vloog er opeens een rood spettertje op het bord. Gian had zich in de pauze op het toilet met zijn pink ergens vastgehaakt. “Leek misschien op woede, maar ik was gewoon knullig”, giechelde hij. Het bord werd vervangen, doorgaan maar.
Geen huldiging, tenzij…
Eerder deze maand werd hij bij FC Den Bosch nog even op het shirt geheid, maar een herhaling zit er niet in. “Tweede pleid mag ik I keer niet vieren. Te groots allemaal.” Maar, zo knipoogde hij, “als ze me weer bellen van Den Bosch en vragen of ik even langs kan, dan ben ik er hoor.”
Vier ton deuk in de bankpas (of toch niet?)
Wat doe je met zo’n vette cheque van vier ton Britse ponden? “Geen flauw idee. Spaarrekening, gezellig rustig houden en dan zien we wel verder.” Eerst maar eens zon, zee, strandbedje en alle reacties aan zijn hoofd laten glijden.
Children of the Brabant cornfields: alsjeblieft, je nieuwe ochtendleesvoer.
