Feyenoord krijgt er weer eentje erbij in de ziekenboeg
Net nú weer een paar huizen aan het revalideren waren, komt er al nóg een Feyenoorder binnen hobbelen: Gaoussou Diarra crashte tijdens een training met Mali en liep een flinke enkelblessure op. De Afrika Cup is voor hem dus meteen afgelopen, laat de Malinese voetbalbond weten.
Stevige twist in het stro
Officieel is nog niet bekend hoe ernstig Diarra’s enkel is opgezweept, maar de verwachting is dat-ie terugvliegt naar Rotterdam voor een MRI-scan of iets dergelijks. Diarra (23) kwam dit seizoen nog maar drie keer kort binnenwippen in de eredivisie, en nu moet de club ook nog eens voor hem puzzelen.
Het hele revalidatieteam op vakantie
Terwijl Diarra met z’n enkel in die gipsrede zit, is het grootste deel van de rest van de selectie vandaag alvast naar zonnig Marbella vertrokken. Die Spaanse trips krijgen we niet meer betaald. Met het vliegtuig zaten Sem Steijn, Givairo Read, Jakub Moder én Bart Nieuwkoop – allemaal med nog een flink aantal weken (of zelfs maanden) out geweest. Kortom: Feyenoord trekt voor de trainingstage de halve fysieke knutselhoek mee.
Spannende doch vrij relaxte week
Feyenoord blijft dus eventjes in Marbella en trapt de competitie zondag 11 januari weer af in Heerenveen. De druk op hoofdtrainer Robin van Persie liep de laatste weken voor de break aardig op: geen overwinning in de laatste vier wedstrijden, verlies in de Klassieker én een bekernederlaag tegen Heerenveen in eigen kuip. Dit keertje krijgt hij iets meer tijd – nu alleen nog afwachten wie hij mag invallen …
Van Poederoijen naar de dartshemel: wie is Gian van Veen nou eigenlijk?
Zijn naam vliegt je ongetwijfeld om de oren sinds de afgelopen dagen: Gian van Veen. De pas 23-jarige darter uit Andel gaf Michael van Gerouw na dertien jaar zijn toetje als beste Nederlandse pijlenman. Komende vrijdagavond zet hij zijn WK-avontuur voort in de halve finale, maar tussen al die leg- en setgemiddeltes verwijd: wie is deze reus uit Brabant eigenlijk?
Vroeger in Poederoijen, nu in Andel
Geboren op 23 april 2002 in het Gelderse Poederoijen, schuin tegenover Veen en Andel. Daar spendeerde hij het grootste deel van zijn leven. Afgelopen zomer pakte hij zijn spullen en verhuisde hij – mede om liefde – naar het Brabantse Andel. Nu al is hij een beetje icoon daar: lang, breed en liefhebber van FC Den Bosch.
Eerste roem: jeugdkampioen bij de BDO
In 2018 kreeg hij voor het eerst landelijk voet aan de grond. Met sissende 16 jaar won hij het BDO-jeugdkampioenschap. De Britse dartsbond is intussen failliet, maar Gian had het vizier intussen al op de PDC gericht, dé organisatie waar elke darter van droomt.
Nog even doorzetten…
Tot 2023 duurde-ie, maar toen kreeg hij eindelijk z’n tourkaart. Resultaat: direct toegang tot de grootste toernooien van de wereld. Het was wachten tot 2024, maar toen begon de trein echt te lopen: als eerste Nederlander ooit tikte hij de PDC-jeugdstitel binnen. En alsof dat nog niet genoeg was, deed hij in 2025 nog een schepje extra.
EK-winst in Dortmund
Oktober vorig jaar barstte het mooiste feest los in Dortmund: Europees kampioen bij de senioren. De jongste winnaar ooit, maakt het nog even extra glashelder. Alsof je boormachine-aanbestedingen wint terwijl je nog geen prullenbak mag kopen. Nu dus mogelijk al snel wereldkampioen. Je kunt het zo gek niet verzinnen.
Halve finale tegen Gary Anderson
Vrijdagavond wacht de Schot Gary Anderson, die eerder meester-darter Michael van Gerwen de wacht aanzegde. Zijn halve-finalist moet het dus opnemen tegen de klap van Kyle Anderson, maar hoe dan ook wacht er een Engelsman in de finale: Ryan Searle of sensatiekind Luke Littler – de explosieve zestienjarige junior.
Bijkomende meevaller
Doordat Gian ten koste van Luke Humphries schaakmat zette, schiet hij in één klap naar plek 3 op de wereldranglijst. Oftewel: garantie voor de Premier League – dé topcompetitie voor pijlenkunstenaars. Michael van Gerwen verdween uit het toernooi en kwam daarmee zijn positie als beste Nederlander in 13 jaar danig verloren.
Cent¢-tje
Of hij nu wint of niet, een flink kapitaal kan hij in elk geval al bijschrijven. De halve final liefert 200.000 pond op, de finaleverichketing verdubbelt dat en bij een overwinning tikt hij de miljoen aan. Slimme rekensommetjes voor een jongen van 23.
Love in the pijl
Al sinds deze zomer woont Gian samen met vriendin Kyana Frauenfelder, eveneens darter en met Brabantse roots. Ook haar broer Levy heeft een pijltje in de hand. Drie keer pijldraad, zo te zeggen dus. Na zijn EK-zege liet hij zich zowaar in De Vliert huldigen met de M-Side van FC Den Bosch – geen toeval, hij is al behoorlijk bal over van de club.
Wordt het vrijdagavond miljoenenballonnen of sneuvelt ‘The Giant’? Meer dan genoeg reden om te zappen naar de halve finale…
Winterse zondag: Van der Poel pakt weer goud in de sneeuw
Een waaier van sneeuw, bibberende vingers en amper zichtbaar spoor. Maar wat maakt het uit als je voor de vijfde keer de bokaal in de lucht mag steken? Mathieu van der Poel (30) veegde z’n bril schoon, schudde de vlokken van z’n pak en bewees opnieuw dat hij heer en meester is in de Belgische modder van Mol.
Hij rekende in de slotfase af met aartsrivaal Wout van Aert (31). De twee bleven zes ronden lang wiel-aan-wiel. Debbie downer in dit duel? Een gruwelijke slip: Van Aert gleed onderuit, krabbelde nog even op en moest toen toch opgeven. Het veld klapte dicht achter Van der Poel, die door de sneeuwstorm nog een uur en vijf minuten op z’n eentje naar de streep ploegde.
Want ja, de Zilvermeercross bestaat pas sinds 2014, maar in die tijd is het vaste prik: Van der Poel pakte er nu vijf keer de hoofdprijs, Van Aert vier. Het wordt een soort spannende reeks ‘wie weet volgend jaar’. En 2026 kreeg weer dé klassieker Van der Poel versus Van Aert.
Vanaf de derde ronde nam de wereldkampioen het heft in handen. Al na een tikje van het ijs kon Van Aert terug aansluiten – tot de loterij van gladheid gooite roet in het eten. Daarna was het simpel: ronde na ronde alleen door de met sneeuw bedekte bulten. Wat was het koud? “Heel erg koud,” lachte een rood verkleurde Mathieu na afloop. Een glibberig valletje had hij ook zelf gehad, gaf hij toe. “Hoe het was afgelopen als Van Aert niet was gevallen? Geen idee.”
Voorlopig nog geen eindstreep: de teller staat nog op vijf resterende veldritten, met als grote einddoelen het wereldkampioenschap op 1 februari in Hulst. Daar hoopt hij de regenboogtrui nog even niet uit te hoeven doen.
Barre sneeuw & bloed: Van der Poel pakt zegge, Van Aert stapt af
Mol — Was het laatste strofeem al op een klassieker? De Exact Cross Het Zilvermeer had zich volledig in pak sneeuw gedrapeerd, maar wie dacht dat we eindelijk een langgekoosd slotakkoord zouden krijgen tussen de twee kemphanen, kwam bedrogen uit. Mathieu van der Poel tekende voor zijn achtste zege dit veldritseizoen, maar het duel met Wout van Aert eindigde na een hard valpartij waar de Belg bloed aan de knie en een weemoedige uitstap kreeg.
Droomduel begon te glimmen
Van der Poel leek halverwege op een doodgewone solotocht, maar een slippertje (opnieuw op die schouder!) en een erg gladde bocht bracht Van Aert weer op schootafstand. In het spoor van elkaar, handen blazend om de kou te verdrijven, reden ze samen glibberend verder. Voor even leek de Belg de betere – en dus was het verhaal klaar voor een koude douche.
Vechtlust sneeuwonder
Op precies de plek waar ook Felipe Orts al eerder onderuit vloog, verloor Van der Poel even de lijn. Hij krabbelde overeind, maar achter hem brak Van Aerts wiel weg. De crash was hard: een snee bloed, gebalde vuisten, en een eerste opgave ooit in 240 crossen. De telling stopt nu bij 239 uitrijdingen; Mol is dus de plek waar de ketting breekt. Van der Poel zette daarna klappertandend door en hoefde niet meer te sprinten – Toon Aerts en Felipe Orts volgden op respectabele afstand.
Alvarado grijpt tweede kans
Ceylin del Carmen Alvarado toonde zich als goed buurmeisje op elf kilometer van huis: met last-minute inschrijving pakte ze haar eerste overwinning van het seizoen. In eerste instantie leek een niet-Nederlandse zege reëel, want grote namen als Lucinda Brand en Puck Pieterse ontbraken op het lijstje. Alvarado reed Manon Bakker en Julie Brouwers in de slotronde aan de grond, demarreerde op het asfalt bij de finish en knalde zelfs de snelste slingerende ronde van de dag, ondanks bakken sneeuw.
Sneeuwcross met Vlaamse wortels
Het Zilvermeer herinnert nog altijd aan Tom Boonen, die met “Boonen & Friends” jarenlang grote wegritgrootheden naar Mol lokte. De cross zelf bestaat sinds 2014 en kende al in die opener een klassiek duel tussen de twee rivalen – destijds nog in het voordeel van Van Aert. De stand in Mol staat nu knap gelijk (3-3 onderling), maar de zeges telt Van der Poel op 5-4. Of Van Aert straks in de wereldbeker van Zonhoven weer mee kan, zal de dokters moeten bepalen.
Sneeuw? Rug? Niks aan de hand: Alvarado knalt toch naar winst in Mol
Ceylin in Haar Element
Hoewel haar rug nog altijd zeikt en een dikke, felle sneeuwstorm over het Zilvermeer raasde, schreef Ceylin del Carmen Alvarado zojuist haar eerste veldritzege van het winterseizoen op haar palmares. De Nederlandse besloot pas op het laatste moment mee te doen aan haar favoriete terreinwedstrijd – vorig jaar pakte ze hier ook al de eer – en dat pakte uitstekend uit. Terwijl toppers als Lucinda Brand, Puck Pieterse en Shirin van Anrooij thuisbleven, moest Alvarado het opnemen tegen een kleine, maar sterke, delegatie.
Kopgroep van Eigen Bodem
Julie Brouwers, woonachtig op – letterlijk – bakfietsafstand van het circuit, liet de eerste twee ronden zien wat thuisvoordeel is. Ze nam meteen de leiding en sleepte een groepje mee bestaande uit Fleur Moors, Manon Bakker, Tsjechische Kristýna Zemanová én Alvarado. De Belgische supporters joelden zich schor, maar de Nederlandse gladheid bleek uiteindelijk toch beslissend. Na een paar rondes moest Zemanová lossen, en even later waren het alleen nog Bakker, Brouwers en Alvarado over.
De Klapper op het Asfalt
Twee rondes voor het einde legde Alvarado op het stuk asfalt bij de finish een venijnig tempo op en reed daar haar concurrenten definitief uit het wiel. Precies toen de sneeuw nog harder begon te waaien, pakte ze er een tandje bij en klokte de snelste ronde van de hele wedstrijd. Een ronde later kon ze eindelijk haar handen de lucht in – haar allereerste zege van dit crossseizoen én een ferme opsteker voor haar kwetsbare rug.
Sjoerd Marijne pakt weer de trainingsfluit op bij Indiase hockeysters
Terug naar waar alles begon
De Nederlandse hockeycoach Sjoerd Marijne (51) is aangesteld als de nieuwe bondscoach van de Indiase hockeyvrouwen. Een herhaling van 2017, want toen werd hij ook al hoofdtrainer van deze ploeg. In die eerste periode wist hij zoveel indruk te maken dat hij vier jaar later – op de Spelen van Tokio – een knappe vierde plaats wist binnen te slepen, de beste olympische prestatie ooit voor de Indiase vrouwen.
Klaar voor volgende hoofdstuk
‘Geweldig om terug te zijn’, laat Marijne weten in een persbericht van de Indiase hockeybond. ‘Na exact vierenhalf jaar stap ik weer met zonne-energie en een duidelijk plan binnen. Ik wil dit team nog verder laten groeien en de speelsters helpen om op het allerhoogste niveau te laten schitteren.’
Snelle trainer-roulette
Harendra Singh vertrok afgelopen maand, waarna de baan vrijkwam. Voor hem zat de Nederlandse Janneke Schopman op de bank, maar zij stopte in februari 2024 nadat India zich niet wist te plaatsen voor de Paralympus. Daarmee sluit het Indiase dameselftal nu 2025 weer aan bij hun oude vertrouwde coach.
Eerste horlogeprijs in zicht
Over vier dagen begint al het WK-kwalificatietoernooi (8 tot en met 14 maart). Daar gaat Marijne samen met zijn nieuwe ploeg meteen de aanzet geven om mee te dingen naar een ticket voor het wereldkampioenschap.
