King ziet succes van 1973 niet zonder slag of stoot herhaald worden
Toen Billie Jean King in 1973 in Houston met haar raket het verschil maakte, was dat veel meer dan ‘even een potje tennissen’. Ze klopte Bobby Riggs in drie sets en bewees dat vrouwen niet langer de ‘b-kant’ waren. Dat duel was broodnodig: de vrouwenwereld stond op het punt om volwassen te worden – en King was de ambassadeur. “Al die ogen op mij gericht… ik wist: verlies ik, dan zakt de hele beweging weg,” blikt ze terug.
Vijftig jaar later komt er een reply in Dubai, en King schudt haar hoofd. Ze noemt zichzelf ‘een beetje sceptisch’. Natuurlijk kijkt ze wel uit naar het gevecht tussen Aryna Sabalenka en Nick Kyrgios – fans krijgen sowieso een bizar spektakel. “Maar vergeet niet: wij hoefden in onze tijd vooral zichtbaarheid en rechten, zij moeten het ijs nu nog dikker maken.”
Sabalenka, de nummer één van de wereld, onderschrijft dat idee: “Billie Jean streed voor sociale verandering, wij willen simpelweg laten zien hoe goed vrouwentennis in 2024 is. We vragen geen rechten meer, we eisen aandacht.” Of ze bovenop Kyrgios springt? De baan wordt iets strakker gemaakt en de server krijgt maar één kans per punt – handig voor Sabalenka, aldus de organisatie.
City klettert Forest en vliegt Arsenal even voorbij: Tijjani gooit ’m erin!
Sinds zondagmiddag mag Manchester City eventjes bovenop de Premier League zitten. De Manschappen klommen bijzonder knap over Arsenal heen na een spannend potje bij Nottingham Forest: 1-2. De drie punten kwamen er mede dankzij onze eigen Tijjani Reijnders, die precies wist waar het doel stond.
1-2: Reijnders opent, Cherki bezorgt het winnende cadeau
Forest had een gloednieuw doel in huis, maar wist maar weinig te bewijzen in de eerste helft. City bleef ietwat sloom, tot Reijnders via Cherki in gemaild kreeg waar hij moest zijn: links in de hoek, 0-1. Al snel gaf Jungle-kid Omari Hutchinson de thuisclub de weerstand terug, maar met nog zeven minuten op de klok trok Rayan Cherki zélf aan de noodrem door de 1-2 voor ze rekening.
Even met de vingertjes wijzen
Na Reijnders’ treffer zag coach Pep Guardiola érgens op de bank recht naar Pepijn Lijnders wijzen, alsof die de assist per fax had opgestuurd. Wie weet had-ie nog wel een trucje bedacht – feit is dat City nu één puntje rijker is dan Arsenal voordat de Gunners vanavond aantreden tegen struikrover Brighton.
Kerstmannen die niet aankomen
Spannender dan de wedstrijd zelf? De weegschalen van de City-spelers vorige week. Pep had gemaand: “Een paar speculaasjes te veel en je blijft lekker thuis op City-trip-day.” Foto’s van kersttruien, kerstbomen en een verkleed Haaland als super-Santa gingen uiteraard viraal. De Noor lag nog precies onder z’n limiet (94,4 kg) – dus kon hij gewoon mee. Reijnders trok ook z’n piepjonge gezin voor de lens, Foden koos voor IJslandse sneeuw. Kortom: iedereen bleek kerst-proof, en nu ligt City dus – al is het maar voor even – torenhoog.
Déjà vu in Thialf: Diniz schudt De Boo wakker op zijn ‘eigen’ 500 meter
Jenning de Boo had zich al dagen kapot gemaakt in zijn hotelkamer. De teller tikte af tot die ene 500 meter op het olympisch kwalificatietoernooi – zijn afstand, zijn podium, zijn ticket naar Milaan. En toen kwam Sebas Diniz langs met een hamer van 34,14 seconden. Oeps.
Eén omloop later smeet De Boo al zijn frustratie, agressie en “tyfusgraag willen” in een retaliatie van 33,96. Plot twist: hij wint toch. Maar zijn knieën trilden nog na. “Dit was niet normaal, zó spannend. Ik zat me al twee dagen op te vreten. Na de eerste gang dacht ik: shit, dit gaat ’m niet worden.”
De Boo is al tijden de snelste Nederlander op de 500 meter, alleen Jordan Stolz is wereldwijd een tandje harder. Dat Diniz hem op het allerbelangrijkste moment even liet wankelen, prikte. “Als je de eerste omloop verliest, is dat een steek. Alle respect, hij zet een wereldrit neer, maar ik heb ervoor moeten vechten.”
Diniz zelf straalde nog na. “Een supertijd in Thialf – vierde ooit op een laaglandbaan!” Zijn 34,14 was een loeier van jewelste en zijn teller op de olympische matrix (plek 11) maakt een tripje Milaan steeds waarschijnlijker. “Het worden een paar spannende dagen, maar dit is waar je als kleine jongen van droomt.”
Les van de dag: op de Spelen krijg je geen herkansing. De Boo weet het. “Daar heb je er maar één.” Voor nu: ijsbadje, debrief en nog even doorpiepen voor die 1.000 meter.
Dubbel Nederlands drama na zenuwslopende zevensetters op WK
Wesley Plaisier en Niels Zonneveld mogen hun koffers pakken in Londen. Beide Oranje-darters sneuvelden na knokpartijen die pas in de laatste leg werden beslist. Een korte terugblik op twee wedstrijden die Nederland net geen plek in de laatste zestien opleverden.
Plaisier mist de boot (en drie matchdarts)
De 35-jarige Plaisier leek op rozen te staan tegen Krzysztof Ratajski. Na een 3-1 voorsprong in sets en drie pijlen om de boeken dicht te maken, kreeg de Pool lucht. Een 117-finish later was de stand alweer 3-3. In de beslissende set kreeg Plaisier opnieuw kansen, maar zijn hand trilde op de verkeerde momenten. Ratajski toonde ijzeren zenuwen en kapte de droom af met een 116-finish. Eindstand: 4-3 voor de Pool.
Zonneveld houdt Clayton wakker, maar niet lang genoeg
Niels Zonneveld stuntte eerder deze week door Michael Smith naar huis te sturen. Tegen Jonny Clayton leek de kop er opnieuw af te gaan. De Nederlander gooide vlot boven de 100 gemiddeld en finishte zelfs een leg via 126 en de bullseye. Na zes sets stond het 3-3, waarna Clayton in de laatste set zijn favoriete dubbel-8 vond. De Welshman bleef koel, Zonneveld mocht toekijken hoe zijn toernooi ten einde liep: 4-3.
Zonneveld knokt zich suf maar het is net niet genoeg tegen topfavoriet Clayton
De droom van Niels Zonneveld krijgt zaterdagavond in Londen een emotioneel slot. De Brabantse darter uit Helvoirt staat voor het eerst in zijn carrière in de derde ronde van het WK, maar moet in een razend spannend duel zijn meerdere erkennen in Jonny Clayton: 4-3. De Welshman was als vijfde geplaatst en dus de grote favoriet, maar Zonneveld laat zien dat hij absoluut thuishoort op dit podium.
De 27-jarige gooit strakke scores en pakt trefzeker zijn dubbels, waardoor het tot en met de laatste set gelijk blijft. Bij 3-3 is het morsdruk in het Alexandra Palace, maar Clayton trekt in de beslissende set de lakens naar zich toe en gunt Zonneveld geen enkel beurten meer. Met dik applaus nemen de fans afscheid van de Brabander, die daags daarvoor de titelverdediger en ex-wereldkampioen Michael Smith nog opzij had gezet.
Vijftig jaar licht, gezang en geel-zwarte magie
Zaterdag, en dan bedoel ik niet zo’n doodgewone middagderby. Nee, we hebben het over de avond dat NAC voor het eerst onder de spots pronkte. Bijna tien dagen van 1975 geleden werd er een lampenzaal wakker geschud – en sindsdien praten we niet meer over “de wedstrijd” maar over het Avondje NAC. Een begrip dat nog steeds staat voor kippenvel, rook, vlaai, liedjes en vaak een paar stevige biertjes. Wij zetten de vier mooiste verhalen van de afgelopen halve eeuw op een rij.
“Dat keek ik niet meer naar Ajax, maar naar mijn zoontje”
Voor Miriam de Wit-Van Loon (56) hoefde het eerste Avondje NAC bij lange na niet dramatisch te eindigen om onvergetelijk te zijn. Er zat maar een Ajax-goal in, op 25 september ’76, maar er stond een piepjonge Raoul op zijn stoeltje op de B-Side. “Zijn ogen werden steeds groter, net zo groot als de mijne twaalf seizoenen eerder toen mijn vader mij meenam”, glundert Miriam. “Precies het zelfde geluid, dezelfde geur van kroketten – alleen stond er nu míjn zoon tussen de gezongen cardinalen. Toen realiseerde ik me: dit is erfgoed, geen sport.”
“Het dak ging in vlammen, en wij knokten ons terug naar 5-1”
Negen seconden had NAC op 30 maart 1996 nodig om al tegen Heerenveen op achterstand te komen, want ja, het was 0-1. Maar dat was lang niet het meest opmerkelijke van de avond. Iemand had tijdens de warming-up zijn fakkel net iets te fanatiek richting b-Side gewapperd – met als resultaat een flink flink brandende kap. De brandweer arriveerde, 45 minuten vertraging, en wat volde was een rollercoaster: eerste tegenslag, rode kaart, vervolgens nog vier keer vallend bewijs dat je met geel-zwarte opvolging altijd terugkomt. Peter Daalmans, bestuurslid van het NAC Museum, noemt het nog steeds “het meest verdwaasde slotfeest in het oude Beatrixstadion ooit”.
“Strafschoppenserie á la Ten Rouwelaar”
21 januari 2009, de beker – FC Groningen heeft al twee keer gelijk gemaakt en Sven Ten Rouwelaar krijgt hem – yess! – zo maar weer stil. Jean Paul Kuijpers, die avond voor het eerst op vak F5, wist niet zozeer zijn lied over het spel. “Alles zat erin: gelijk, rode kaart, extra tijd en een penaltyserie die eindigde in pure euforie.” Zijn matig Willem II-loyale vriend rende daarna mee naar de laatste trein en noemde zich voortaan “NAC-light”. Jean Paul lacht nog steeds als hij terugdenkt: om ien keer thuis te zijn, zaten we om één uur nog door Breda te hollen. Dat is het echte avondje, denk ik altijd.
“3.400 vierkante meter Poolse eer”
Thomas Koster (29) van Fr0nt76 had geen traditionele herinnering. De avond van 26 oktober 2024 werd een eerbetoon. Na maanden voorbereiden met de Breda Loco’s rolde – letterlijk – een 3.400 m2 doek over het veld. Poolse tekst: Pamietamy (“Opdat wij onthouden”), een knipoog naar de Poolse Eerste Pantserdivisie die achtig jaar geleden Breda bevriend sneeuw. Thuisbasis is Thomas’ vriendin Pools, dus het project rootde extra. “Van vroeg in de ochtend touwtjes spannen tot Poolse tv-ploegen op bezoek – dat samengevoegde stadionsseizoen voelde als één grote omhelzing.” En alsof dat nog niet genoeg was, pakten ook nog eens góóól met een 4-1 zege op RKC.
Van zoonlief op een stoeltje tot een roof dat lijkt opgewekt uit een vliegveld – NAC’s avondje blijft alle clichés evenaren én breken. En we hebben nog vijftig jaar te gaan.
