De Super Eagles starten hakkelend: Nigeria schaft puntje bij beetje een zeurend Tanzania af
We hadden gek hoge verwachtingen, de Super Eagles en wij. Dus moesten ze gisteren wel meteen laten zien hoe het moet, tegen Tanzania. Vanaf het eerste fluitsignaal denderden ze op zoek naar een vroege goal, maar een chill clubje was het allerminst.
Eindelijk breekt Ajayi de ban
Na zowat 36 minuten wipte Alex Iwobi een voorzet precies voor het hoofd van verdediger Semi Ajayi, die binnen moest natuurlijk. Snelle opluchting langs de Nigeriaanse kant – 1-0. De standsborden leken teë te schudden van dat intense gejuich.
Vijf minuten na rust: oeps, het is 1-1
Denk je dat het gespeeld was. Niets was minder waar: kaum na thee kwam Tanzania via Charles M’Mombwa razendsnel terug. Een blokkendoosje van een puzzel, en plots stond het gelijk. Oei-juij.
Gelukkig staat Lookman paraat
Zeven minuten later: Ademola Lookman zette opnieuw de sirene aan en tikte Nigeria al weer naar 2-1. Een sprint en een draai – klaar. Druk weer van de ketel. Maar het bleef gepieker naast het veld: hoe krijg je dit rustiger?
Osimhen wil er nog eens doorheen, maar…
Topschutter Victor Osimhen? Die beet tanden stuk tijdens frustraties. Hij dacht dat hij struikelend scoorde, maar buitenspel klapte de linereeën keihard dicht. Niet nodig maar pittig, dus bleef gas openstaan. Geen extra magie meer deze avond.
Mooi moment om je agenda te prikken
Oh ja, alles gebeurt van 21 december t/m 18 januari in Marokko, met de finale op de louche trottoirs van Rabat. Schenk alvast je agenda in rood – dit is pas ronde één.
Jetze stopt met triatlon: tijd voor een tweede leven op wielen
Zeven wereldtitels, drie keer olympisch goud én dan ineens… exit? Nee, Jetze Plat (34) is zeker niet klaar met topsport – hij heeft besloten zijn handrails op te ruilen voor een nog snellere racewielstoel. Vanaf nu gaat-ie zich in het wheelen helemaal verliezen.
Van regent tot regenboog
- 7× wereldkampioen triatlon
- 7× Europees kampioen
- 3× paralympisch kampioen
Sinds 2015 verloor hij geen enkele race, tenzij zijn materiaal onder hem uit elkaar viel. Het enige probleem? Winnaar Jetze raakte zijn honger om naar dát volgende podium te rennen letterlijk kwijt. “Winnen blijft leuk, maar ik merkte dat de drang om mezelf te blijven verbeteren slonk,” vertelt hij in een gesprek met de triatlonbond. “Toen ik mezelf afvroeg of nog een wereldtitel me een betere atleet of een leuker mens maakte, was het antwoord: nee.”
Zoektocht naar een nieuwe kick
Tijdens de afgelopen Paralympics testte Jetze al het parcours van de marathon, reed gewoon mee en eindigde op een knappe negende plek. Genoeg om het bloed sneller te voeren stromen. “In het wheelen sta ik nu en dan op het podium, maar ik schat dat er nog een stuk of zes kerels sneller zijn. Dus ik zie overal handen vol ruimte om beter te worden.”
Volgens hem zit wheelen namelijk boordevol techniek: “Als je denkt dat je gewoon moet ‘trappen’, zit je ernaast. Ik heb nog een hoop te leren en dat prikkelt me enorm.”
Volgende halte: 42,195 km door Tokio
De teller staat al op twee podiumplaatsen: vorig jaar pakte hij brons in zowel Londen als Berlijn. Zijn volgende grote uitdaging? De marathon van Tokio op 1 maart – daar hoopt hij nog een paar slagen techniek en een portie pure snelheid toe te voegen.
Wow, Wattimena doet het weer: derde ronde here we come!
Heb je het gezien? Jermaine Wattimena is – alweer – doorgedrongen tot de derde ronde van het WK darts. Dit keer was Scott Williams de pineut: hij ging er – op z’n Graf Grutte Pier – met 3-2 af tegen onze ‘The Machine’. Twee jaar geleden was diezelfde Williams nog de man die Michael van Gerwen uit het toernooi sloeg, maar gisteravond liep het dus heel anders.
Eerste set: direct knallen met elf darters
De openings-set was meteen een aftastperiode – of eigenlijk nep-aftasten, want beiden gingen vol gas. Wattimena pakt snel twee legs, mede omdat Williams vijf pijlen op de dubbel laat liggen. Laat ‘Jerm’ lang genoeg staan en: boem, de eerste 180 is binnen. Williams antwoordt even hard met zijn eigen max-tje, zelfs zonder z’n derde pijl nog op te halen. Die flapdrolmentaliteit werkt even – hij breekt terug – maar in leg vijf heeft Jermaine feilloze richting: elf pijlen, set binnen.
Tweede set: een kopie van de eerste
Amper een seconde rust en hetzelfde verhaal herhaalt zich. Weer duiken we naar een laatste leg en weer schildert Wattimena precise foutloos de 501 punten weg in elf darts. 2-0 voorsprong, denk je: klaar is kees. Niet dus.
Set drie & vier: even stilvallen
Soms gebeurt het: wie zoeven nog laser-scherp gooide, verliest de klokslag. De 37-jarige Nederlander levert twee blanco sets in: 3-0, 3-0. Op de bank huilt geen traan, maar Spanje staat dichter bij dan we denken.
Vijfde set: Kops up!
In de beslissende set daagt karakter. En karakter heeft Wattimena genoeg. Hij houdt zijn eigen leg keurig stand, rondt vervolgens de breakleg op de bullseye af en wipt – zo’n beetje – de arena uit z’n schoenen. Tweede matchpijl, raak. Zwaaien, lachen, derde ronde!
Vierde keer is scheepsrecht
Waar jij een bonuskaart voor de koffie hebt, heeft Jermaine een bonusronde op Alexandra Palace. Dit is al zijn vierde keer dat hij deze fase haalt, en na een wankel begin tegen Grüllich komt het nu mooi samen.
De toekomst is oranje: twintig kids die we straks allemaal kennen
Stel je voor: over een paar jaar zitten we niet meer te zeuren dat we geen echte spits hebben. Deze lijst bewijst dat Oranje binnen de kortste keren overlopen wordt van ‘9-tjes’, ‘10-tjes’ en verdedigers waar Virgil himself jaloers op zou zijn. We vroegen scouts, jeugdtrainers en een paar club-nerds om twintig namen te kiezen die ná 1 januari 2006 zijn geboren. De enige regel: wie voetbalt er nú zo lekker dat we straks “wist je dat-ie al op zestien debuteerde?” gaan zeggen. Willekeurige volgorde, dus scroll rustig verder.
Demiane Agustien – de Arsenal-ganger uit Oss
Zijn vader Kemy schopte het tot Jong Oranje en Curaçao, dus Demiane kreeg het voetbal met de paplepel én een Brits paspoort. Arsenal greep toe, liet hem al met de grote jongens meetrainen en zag meteen het verschil: een linksbeen dat lijkt wel aan een afstandsbediening vastgeplakt. Ballen vallen áchter de verdediging, precies daar waar hij ze hebben wil.
Paulo Da Silva – zijn eigen tv-studio
Bij NEC krijgt Paulo niet alleen een shirt, maar ook een filmcrew mee. Vader en broer zorgen dat ál z’n kapriolen online komen: veertien goals, filmpje erop, klaar. Tegen Ajax, Feyenoord én PSV teisterde hij de jeugdkeepers; op De Toekomst zelfs een hattrick. Jammer voor die afgekeurde lob op Varkenoord, anders was ie daar ook al legendarisch.
Givairo Read – de speechmaker van Texel
Rechtsback én vocaal coach in één. Voor elke EK-wedstrijd stond hij op de tafel in de kleedkamer en schreeuwde Oranje onder 19 naar de titel. Bergen energie, steenkolen-Engels en uiteindelijk goud om de nek. Historie gemaakt, met dank aan zijn keel.
Kasper Boogaard – het Waddeneiland in Alkmaar
Hij groeide op Texel, maar miste steeds de laatste boot terug na training. Uitkomst: logeren bij de familie Hartog. Jasper Hartog heet het gast-broertje en is inmiddels zijn vaste aangever: vier assists gingen rechtstreeks van Kasper’s voet naar Jasper’s hoofd. Slapen op een kamer én de verdediging in één ruk open hakken, het kan allemaal.
Aaron Bouwman – Ajax’ nieuwe rasmidden
Tussen al die tie-wrapjes en talentjes steekt de 1,88 m grote Aaron eruit. Zijn kopbal tegen Groningen was de eerste échte Arena-knaller van 2025, al had ie Celtic bij de voorbereiding al laten zweten. Virgil op z’n posters, Ajacied in z’n hart.
Ayoub Oufkir – van Sparta tot Alkmaar en daarna?
Sparta-loog, EK-winnaar, nu AZ’er. Kees Smit stond hem al op te wachten met een handdoek en een speech. Linksbeen, rechtsbuiten en de volgende stap op de Veluwe in plaats van Het Kasteel – toekomstplannen genoeg.
Noah Fernandez & Joël van den Berg – PSV’s eigen Veerman-jes
Niet één, maar twee potentiële opvolgers voor Joey Veerman. Noah is Belgisch maar voelt zich Thuis in Eindhoven, Joël is Nederlands en voelt zich fysiek alsof ie stiekem een rugbybal meeneemt. De laatste trapte vorige week twee keer raak tegen Almere City, precies wat PVS-supporters willen zien.
Robin van Cruijsen – krul, pas, blessure, come-back?
Excelsior, Volendam-uit, linkervoet, kruizing. Eén wedstrijd was genoeg om de stadion-speakers te doen overslaan. Nú even stilte vanwege lichamelijke ongemakken, maar wie Robin ooit een hele wedstrijd fit krijgt, heeft een sieraad te pakken.
Emre Ünüvar – Negen goals, zes duels, Youth League-topscorer
Zijn broer Naci krijgt hoogspannings-foto’s van de zijlijn, Emre krijgt de bal erin. Jong Ajax, zeventien lentes, negen treffers in de Youth League. Als dit zo doorgaat, gooien ze straks een vaste stoel in de Arena voor hem vrij.
Kees Smit – EK-MVP en Europees topscorer én toch nog twijfel?
Titel, beker, topscorer én beste speler van het EK in één vakantie. De buitenlandse grootmachten dampen al: Real, Barça, City. AZ hoopt nog dat ze het casino-overzicht kloppen: als Kees de loterij wint, plukt hij zichzelf óók de jackpot.
Robin van Duiven – veertien goals, onzekere toekomst
Bij Jong PSV knalt-ie vrij trappen binnen, mikken alsof zijn schoen een laser is en koppen alsof springen gratis is. Contract afloop 2026? Nog even afwachten wie het eerst toeslaat.
Jorrel Hato – van Ajax-debuut tot Chelsea-bank
Zestiendewereldrecords, zeventienlandinternationaal, negentien Chelsea-reserve. Geduld is een schone zaak, maar de klok tikt. Zijn tijd komt vast, maar Londen kijkt nog even de kat uit de boom.
Fabian Merién – de kalmte zelve uit Veldhoven
Beekerdebuut tegen GVVV, nul zweetdruppels. Geboren onder de rook van het stadion, opgeleid in de jeugd, stoïcijns als Vermeer-schilderij. PSV’ers houden van zulke buurt-jongens.
Shaqueel van Persie – lange afwezigheid, korte comeback
Groei-in-de-knieen, beetje pech, veel goals als-ie er wél staat. Winnende treffer als invaller = shirt uit en Kuip in extase. Nu wachtend op dat ene telefoontje van Arne Slot voor een Eredivisie-debuut.
Shane Kluivert – Kluivert 3.0 in Barcelona
Papa Patrick, broer Ruben, nu Shane. Gisteren PSG in de Youth League, vandaag Barça Atlètic, morgen wellicht weer Lamine Yamal aan zijn linkerzij. De Camp Nou kent zijn clan, Shane volgt de trein.
Kiyani Zeggen – penalty-killer met kanonschot
Pakte strafschoppen tegen Benfica, Real én City. Keeper met linksbomb en een uittrap die halvels dreunt. De AZ-complexen staan al te trappelen om te zien wat een kanonschot vanaf zijn zestien doet.
Mees Nijstad – centrumverdediger en Twentse trots
Hij werd gebombardeerd tot ‘messias in Vriezenveen’ en mocht meteen in de derby tegen Heracles invallen. Keuze voor Twente was makkelijk: wie zijn brood bakt in eigen stad, hoeft niet ver te reizen voor een feestje.
Sean Steur – 17, Klassieker, zamora-achtig
De Arena stond op z’n kop, de commentator zweette z’n microfoen kapot. Sean speelde het spelletje op de man, met knip-pass en feilloos gezichtsbedrog. Het smaakte naar oude, roemrijke tijden.
Elijah Dijkstra – Europees kampioen, bankzitter, comeback?
Gouden zomer, winterdip. Wissel na rust, daarna weer bank. Echte talenten kennen pieken én dalen; alleen weet niemand of het volgende hoogtepunt morgen of ná de winterstop komt.
Ayoub ‘Het Monster’ Ouarghi – van Touzani-video tot Kuip-chant
Vroeger werd hij op YouTube ontdekt, nu scandeert een volle Kuip z’n naam. Debutantenfeestje tegen PEC was binnen, dus de monsterlijke passeer-acties op het grote podium komen eraan.
Flashback: waar zijn de talenten van 2018 nu?
Een klein bitterzoet tussendoortje: hoe ervaren het sinds de vorige lijst? Sommigen zijn huismannen bij Oranje, anderen vochten zich terug na blessures of verdwenen elders in de wijde wereld. De cirkel blijft draaien – deze twintig zijn nu aan zet.
Marcel Brands blijft nog vier jaar extra aan boord bij PSV
Goed nieuws voor alle PSV-supporters: Marcel Brands heeft z’n handtekening onder een nieuwe verbintenis gezet die hem tot ver in 2029 aan de Eindhovense club verbindt. De 63-jarige Brabander runt de show sinds 2022 en heeft duidelijk nog geen zin om achterover te leunen. “Ik zit vol energie, werk nog met enorm veel plezier én PSV is en blíjft mijn club,” vertelt hij op de clubsite. “Samen met de rest van het directieteam en alle collega’s wil ik verder timmeren aan een toekomst waar we nog jaren plezier van hebben.”
Vragen over Bosz en Stewart
Nu Brands er langer blijft, kijkt iedereen natuurlijk naar Peter Bosz en Earnest Stewart. Het contract van de hoofdtrainer loopt medio 2026 af en ook die van de technisch directeur stopt niet veel later – in 2027 om precies te zijn. Het trio Brands-Bosz-Stewart vormt al een tijdje de succesvolle motor van het clubbestuur; onlangs werd daar nog een vierde schakel aan toegevoegd: Phillip Cocu als manager topsport.
Gewoon doorgaan met succes
Brands is geen onbekende in Eindhoven. Hij was van 2010 tot 2018 al technisch directeur, vertrok daarna eventjes naar Everton, maar sinds de zomer van 2022 is hij weer terug in de grotemensenstoel – ditmaal als algemeen directeur. Resultaat: twee landstitels op rij (nummer 25 en 26 voor de club), en nu stevent PSV met elf punten voorsprong af op het volgende kampioenschap.
Plannen voor de toekomst
Wat Brands nog wil bereiken? “We mikken op die derde ster, een uitgebreid Philips-stadion, meer rendement uit onze jeugdopleiding én natuurlijk kampioen worden met onze vrouwen,” zegt hij. “Daarnaast blijft de financiële huishouding gezond, want zonder stabiele cijfers geen toekomst.” Kortom: positief nieuws én een duidelijke koers voor de jaren die komen.
