Marokko fluit favorietenrol voor Afrika Cup in eigen land, 50 jaar na laatste glorie
Het is al bijna een halve eeuw geleden – sinds 1976 – dat Marokko de Afrika Cup pakte. Toch kijken nu bijna alle ogen naar het gastland van de 35e editie van het toernooi als dé grote kandidaat om eindelijk weer te klagen op de beker. Vanavond begint het avontuur met de openingswedstrijd tegen de Comoren, en de verwachtingen zijn niet minder dan gigantisch.
En terecht? Absoluut. Marokko liet zich op het WK in 2022 al zien als een wereldspeler door tot de halve finale te stoten. Daarnaast blinken ook de jeugdteams uit: denk aan de titel bij het WK onder 20 en brons op de Olympische Spelen. Op de FIFA-ranking staat het nationale elftal bovendien met stip op plek elf, de hoogste positie onder alle Afrikaanse landen. Kortom, het voelt alsof dit misschien wel de kans is om eindelijk die lange droogte te doorbreken.
“Als er een moment is, dan is het nu”, zegt Bilal Ould-Chikh, speler van Raja Casablanca. “We hebben achttien wedstrijden op rij gewonnen – een record voor een Afrikaans nationaal team. Iedereen is er helemaal bij: familie, vrienden, iedereen belt of ik kaartjes kan scoren. Maar ja, wachtlijsten zijn al dik.”
Ook Mustapha Esadik, auteur van De voetbalkampioenen van Afrika: successen, kansen en uitdagingen, denkt dat de tijd rijp is. Hij volgt het Afrikaanse voetbal al decennia en weet waar hij over praat. “Het toernooi heeft altijd die verrassing, die onvoorspelbaarheid. Voetbal hier is vaak minder strak, meer aanvallend, en de fans vieren feest vanaf de eerste minuut – ongeacht de score. Voor deze editie zou ik zeggen: tien teams kunnen het winnen.”
Toch gokt ook hij op Marokko. “De omstandigheden zijn perfect. Je speelt in eigen land, met duizenden Marokkaanse supporters op de tribune. En als je groepswinnaar wordt – dus met Comoren, Mali en Zambia – speel je de rest van het toernooi in Rabat, jouw thuisbasis. Dat is een enorm voordeel.”
Maar… die druk? Die zal enorm zijn. “Kijk naar de media”, waarschuwt Esadik. “Al twee weken voor het toernooi draait alles op tv om de Afrika Cup. De verwachtingen zijn torenhoog. Dat is een zware last voor de spelers.” Hij denkt terug aan Tunesië in 2004, toen ze als gastland eindelijk de beker pakten – precies op kosten van Marokko. “Die spanning was voelbaar. In de catacomben keken de spelers elkaar aan en zagen ze het: pure stress. Maar ze wonnen. Nu is het onze beurt.”
Met aanvoerder Achraf Hakimi (die dit jaar met PSG de Champions League won), keeper Yassine Bounou en technisch genie Brahim Díaz van Real Madrid, lijkt het elftal goed uitgerust. En dan heb je nog de Nederlandse invloed: PSV’ers Anas Salah-Eddine en Ismael Saibari, Feyenoorder Oussama Targhalline, en verder Sofyan Amrabat (oud-FC Utrecht, -Feyenoord) en Noussair Mazraoui (oud-Ajax). Al ontbreekt Hakim Ziyech al langer door blessures – een speler die in Nederland wel furore maakte bij sc Heerenveen, FC Twente en Ajax.
“Toch geloof ik erin”, zegt Ould-Chikh, die zelf ook in Nederland speelde (onder meer bij FC Twente en Benfica). “Ik ben normaal gesproken best kritisch. Maar nu? Dit elftal voelt stabiel. Sterk. Iedereen in Afrika heeft het over ons. Niemand wil tegen Marokko spelen. En daar? Daar ben ik trots op.”
Brand blijft onverslaanbaar in het veld
Lucinda Brand laat momenteel gewoon niemand bij haar in de buurt komen als het om veldrijden gaat. Een dag nadat ze al wint in Antwerpen, pakt ze zondag ook weer de overwinning – dit keer tijdens de wereldbeker in Koksijde. Het was alweer haar twaalfde zege in slechts veertien wedstrijden dit seizoen. Dat zegt genoeg over hoe dominant ze is.
Shirin van Anrooij werd tweede, maar moest uiteindelijk 36 seconden toegeven op Brand. De strijd om het brons was nog spannender dan die om goud: Ceylin del Carmen Alvarado moest hard sprinten om Aniek van Alphen net voor te blijven en zo de derde plaats veilig te stellen. Puck Pieterse strandde op een vijfde plek.
Toch was het in Koksijde niet zoals zaterdag. Toen had Brand nog wat werk aan Alvarado, maar op het zanderige parcours van vandaag was ze direct weg. Samen met Van Anrooij en Van Alphen zat ze snel in koppositie, maar Brand nam meteen het heft in handen. Al na een paar ronden had ze acht tellen voorsprong op haar ploeggenote, en dat gat groeide alleen maar. In de slotronden reed ze kalm en gestaag door, zonder dat iemand nog echt gevaar kon gaan vormen. Zo mocht ze onbedreigd afgaan op haar volgende overwinning.
Brand rijdt weg in Koksijde en domineert wereldbekercross
In de tweede ronde van de wedstrijd liet Fem van der Breggen – sorry, we bedoelen natuurlijk Fem Brand – al snel zien wie er de baas was op het zandige parcours van Koksijde. Samen met Aniek van Alphen probeerde ze aanvankelijk nog wat druk te houden, maar al snel trapte Brand door en liet ze ook Van Alphen voor wat ze was.
De 36-jarige ploegleider in spierkracht had duidelijk geen zin in geklungel: eenmaal vooraan gaf ze geen centimeter meer prijs. Geen terugval, geen twijfel – gewoon vol gas. Daarmee pakte ze haar 55e keer op rij een plekje op het podium. Niet slecht voor iemand die al jaren meedraait op topniveau.
In de strijd om brons was het Alvarado die de sprint won van zowel Van Alphen als Puck Pieterse. Intussen eindigde Europees kampioene Inge van der Heijden als zesde. En ja hoor, ook hier weer een typisch Nederlands feestje: met Denise Betsema en Leonie Bentveld vulden twee landgenotes de top 8 helemaal met rood-oranje.
Voor Brand was het overwinning in Koksijde extra speciaal – want dit was écht dé eerste keer dat ze daar bovenaan klom. Eerder stond ze wel al drie keer als tweede en twee keer als derde, maar nu eindelijk: goud in het zand.
Crisis en Woede bij NAC Breda: ‘Ik Kan Dit Moeilijk Loslaten’
Het is hard bezig in Breda. NAC zit tot over haar oren in de problemen, en de gemoederen lopen flink hoog. Zaterdagavond ging het mis tegen Telstar: een mager 0-1 verlies, en daarmee eindigt de ploeg de eerste helft van het seizoen als nummer laatst in de Eredivisie. Niet bepaald het kerstcadeau dat fans hadden gehoopt op.
De nederlaag smaakte extra bitter, want de avond begon nog zo positief. Er werd namelijk een belangrijke stap gezet voor de toekomst van de club: NAC en de gemeente Breda tekenden samen de erfpachtconstructie voor het Rat Verlegh Stadion. Een goed teken voor stabiliteit, financieel gezien. Maar ja, wat helpt een sterk fundament als je straks niet eens in de Eredivisie speelt?
Dat is precies waar supporters bang voor zijn. Veel fans vrezen dat NAC volgend seizoen weer in de Keuken Kampioen Divisie terechtkomt – en dat willen ze kost wat kost voorkomen. Na afloop van de wedstrijd lieten ze hun stem krachtig horen: spelers werden massaal uitgefloten, en het kreetje ‘schaam je kapot’ galmde door het stadion.
Aanvoerder Boy Kemper snapt het. “Ik voel ook boosheid, teleurstelling… eigenlijk alles wat negatief is,” geeft hij eerlijk toe. Hij en meerdere teamgenoten gingen na de wedstrijd rechtstreeks in gesprek met boze supporters. “Ze staan altijd achter ons, in goede én slechte tijden. Als het even tegenzit, dan luisteren we gewoon. Daar heb ik geen probleem mee.”
Scherpte ontbreekt, doelpunten ook
Het grootste zorgpunt? De bal wil gewoon niet in het doel. Tegen Telstar kwamen de kansen al nauwelijks, maar ook in eerdere duels miste het team de nodige scherpte voor het goal. “We moeten echt gaan scherpstellen,” zegt Kemper. “Pas als we helemaal geen kansen meer maken, moet ik me pas echt zorgen gaan maken. Maar nu is het tijd om keihard aan de slag.”
De komende dagen krijgen de spelers een kleine vakantie. Maar rustig uitzieken is niet de bedoeling. “Fysiek én mentaal moeten we terug op niveau komen,” benadrukt de aanvoerder. “Ik had gehoopt met een goed gevoel de feestdagen in te gaan, maar dat is nu lastig. Ik kan dit moeilijk loslaten. Je ontkomt er gewoon niet aan. Op straat, op tv, online – iedereen heeft het over voetbal. Toch geloof ik erin dat als we hard blijven werken, 2026 toch nog een mooi jaar kan worden.”
Trainer Hoefkens: geen kerstfilms, wel matchbeelden
Voor coach Carl Hoefkens staat de tv niet op Home Alone deze kerst. In plaats daarvan gaat hij zich storten op beeldmateriaal van de eerste competitiehelft. “Ik heb die matches al gezien, maar er komt altijd weer iets nieuws bij. En ik kijk ook kritisch naar mezelf. Onze grote uitdaging is om rust te houden en gewoon doorgaan met de juiste dingen.”
Er is kans dat NAC de transfermarkt opduikt in de komende dagen. Vooral in de aanval zoekt de technische staf naar versterking. Hoefkens lijkt niet overtuigd van de rol van Sydney van Hooijdonk, dus daar zou verandering in kunnen komen. “We kijken wat het beste is voor het team. Dan pas nemen we een beslissing.”
Toch houdt de Belg hoop. Hij kijkt uit naar de passie van de supporters in 2026. “Vandaag waren ze top. Van minuut één stonden ze achter ons. Of het goed gaat of slecht – ze zijn er altijd. Die energie verandert nooit. En wij gaan ons stinkende best doen om hieruit te komen.”
Australië domineert Engeland: The Ashes blijven in Down Under
De Australische cricketploeg heeft opnieuw laten zien wie er baas is op het veld – en dat is zeker niet Engeland. Gisteren werd tijdens de derde testwedstrijd in Adelaide officieel vastgesteld: Australië pakt The Ashes weer, en hoe! Met een 3-0 voorsprong is de serie al beslist, terwijl er nog twee duels te gaan zijn in Melbourne en Sydney.
Dit is al de 35e keer dat de Aussie’s deze legendarische trofee in handen krijgen. Voor Engeland? Gewoon weer een nare terugreis naar Londen met lege handen. De laatste keer dat ze wonnen was in 2015, en sindsdien lijkt de mazzel volledig de andere kant op te gaan. Zeven series eindigden zonder winnaar, maar dit keer was er geen ontkomen aan: Australië was gewoon veel, veel beter.
En dat terwijl er vooraf flink wat twijfel was over de kracht van het Australische team. Engelse ster Stuart Broad haalde zelfs uit: hij noemde de ploeg het slechtste Australië sinds 2011 – het jaar dat Engeland voor het laatst won op Australisch grondgebied. Zijn reden? Te oud, geblesseerd, en kwetsbaar. Nou, daar hebben de Aussie’s duidelijk om gelachen. Want in plaats van zwakheid toonden ze dominantie: 720 runs in twee innings tegenover Engeland’s 638. Geen kans, simpelweg.
De BBC roept het terecht een “vernedering” – en wel een die in de boeken gaat als één van de ergste in lange tijd. Niet alleen omdat het zo snel ging, maar ook omdat Engeland deze kans zag om The Ashes terug te pakken van wat zij zagen als een verzwakt team. Maar het tegendeel bleek waar. The Guardian spreekt van een “hartverscheurende nederlaag”, terwijl het Australische ABC juist in luimige bui is: “Australia verslaat woorden met daden door Engeland te overklassen.”
The Ashes, oftewel ‘de as’, is al sinds 1882 het symbool van deze eeuwenoude rivaliteit. En hoewel de urn zelf maar 10,5 centimeter hoog is, staat hij symbool voor enorme trots – en pijn bij de verliezer. Nu dus weer even veilig in Australische handen.
