Marokko in voetbalfiebere: Afrika Cup begint onder spanning en hoop
Morgen draait de Afrika Cup van start in Marokko – een toernooi dat loopt van 21 december tot 18 januari. De sfeer in het gastland is elektrisch: er hangt voetbalkoorts in de lucht, en de verwachtingen zijn hooggespannen. De afgelopen 15 jaar heeft de overheid flink geïnvesteerd in de sport, en nu lijkt dat eindelijk te gaan lonen. Maar die investeringen zijn niet zonder controverse. Terwijl het land zich voorbereidt op een groot voetbalfestijn, klinkt ook steeds vaker kritiek over waar wel en niet geld aan wordt uitgegeven.
Toch was er onlangs ook reden tot feest: donderdag pakte Marokko de Arab Cup in Qatar. Dat is extra mooi omdat Qatar ook het land was waar het Marokkaanse elftal in 2022 haar historische WK-halve finale speelde – de beste prestatie ooit.
Terwijl een groep jonge talenten aan het trainen is op de Mohammed 6-voetbalacademie in Salé, kijkt talentscout Tarik Khazri trots toe. Hij had zelf ooit dromen van een profcarrière, maar die zijn anders gelopen. Toch ziet hij zijn huidige werk als een eer. “Ik help deze jongens klaar te stomen voor het internationale voetbal. Dat voelt als iets heel belangrijks.”
De academie bestaat al sinds 2010 en is qua niveau en faciliteiten goed genoeg om met topclubs uit Engeland of Spanje te kunnen concurreren. Khazri reist het hele land af om de meest getalenteerde jongeren op te sporen. Voor kinderen uit kansarme buurten is voetbal nog altijd een mogelijke uitweg uit armoede – mits ze door de strakke selectie heen komen.
Noah, pas 13 jaar oud en afkomstig uit Derb Sultan – een bekende volkswijk in Casablanca – is zo’n jongen met dromen. Zijn vader Moussa staat pal achter hem en doet er alles aan om zijn zoon te ondersteunen. “Hij heeft echt talent, maar hij kan nog wel wat extra begeleiding gebruiken,” vertelt Moussa. Daarom heeft hij coach Aboubakr ingeschakeld. Die denkt dat er nog ruimte is voor verbetering in de jeugdopleiding. “Veel jongens moeten al gevormd zijn voordat ze op een academie komen. Maar goede voetbalvelden zijn schaars, dus ze kunnen gewoon niet genoeg oefenen.”
Het huidige Marokkaanse elftal telt veel spelers die buiten het land zijn geboren, maar er duiken steeds meer topspelers op die in Marokko zijn opgeleid. Denk aan Youssef En-Nesyri, Nayef Aguerd, Azzedine Ounahi en Abdessamad Ezzalzouli – allemaal producten van de Mohammed 6-academie.
Voor de fans maakt het eigenlijk weinig uit waar hun helden vandaan komen. Volgens Nouredinne Alterch uit Rotterdam, een echte kenner van het Marokkaanse voetbal, is juist die mix de kracht van het team. “Spelers uit Nederland zijn vaak sterker in de aanval, die uit Frankrijk doen het beter in de verdediging. En de jongens uit Marokko brengen pure passie en grinta.”
En ja, er zit ook een flinke Nederse invloed in het elftal. Naast drie eredivisiespelers maken Sofyan Amrabat en Noussair Mazraoui – beide Marokkaans-Nederlands – deel uit van de selectie. Alterch is dan ook niet de enige Marokkaanse Nederlander die naar Marokko is gereisd voor het toernooi. “Ik heb hier veel vrienden uit Nederland, dus het voelt soms net alsof we een klein beetje Nederland meegenomen hebben.”
Maar terwijl het voetbalfestijn nadert, kampt Marokko ook met zware sociale problemen. In oktober gingen jongeren de straat op voor betere zorg en onderwijs. Hun boodschap? Genoeg geld voor stadions, maar te weinig voor ziekenhuizen en scholen. Die frustratie leeft nog steeds. Vorige week stortte een flat in Fez in – 22 mensen kwamen om. Kort daarna verdronken tientallen mensen bij een plotselinge overstroming in Safi. In beide gevallen was er grote onvrede over hoe de overheid reageerde, en werd weer gewezen op de prioriteiten bij overheidsuitgaven.
Toch blijft voetbal populair. Veel mensen snappen dat het een manier is om samen te komen en trots te voelen. Maar er klinkt ook een hard geluid: als er geld is voor gigantische stadions, waarom dan niet ook voor fatsoenlijke scholen en ziekenhuizen?
Ondanks alles blijft voetbal in Marokko vooral het voetbal van het volk. Het is méér dan een sport – het is hoop, identiteit en een droom die miljoenen delen.
Elon Musk krijgt groen licht voor zijn gigantische bonus van bijna 50 miljard
Een paar jaar geleden leek het nog over en uit met Elon Musk’s megabonus van ruim 48 miljard dollar. Een lagere rechtbank had het beloningspakket destijds de nek omgedraaid en noemde het zelfs ‘onbegrijpelijk’ – een flinke klap in het gezicht van zowel Musk als Tesla. Maar nu is er een grote wending: het Amerikaanse Hooggerechtshof heeft besloten dat die bonus toch mag doorgaan.
Dat betekent dat Musk, na zeven jaar wachten, eindelijk in aanmerking komt voor de uitbetaling van dit enorme pakket aan aandelenopties. En omdat de koers van Tesla-aandelen sindsdien flink omhoog is geklommen, is de werkelijke waarde van deze bonus inmiddels veel hoger geworden. Volgens The New York Times zit die nu dicht tegen de 140 miljard dollar aan – genoeg om bedrijven als Unilever, ING, Adyen én Ahold Delhaize samen te kopen. Niet mis dus.
Ironisch genoeg lijkt die ooit zo schokkende bonus nu bijna klein in vergelijking met wat er daarna kwam. Vorige maand stemden de aandeelhouders van Tesla in met een compleet nieuw, nog veel groter beloningsplan voor Musk: een bonus in aandelen ter waarde van maar liefst 1 biljoen dollar (850 miljard euro). Alleen: daarvoor moeten wel behoorlijk wat ambities gerealiseerd worden voordat hij ook maar één cent ontvangt.
Zonder die oude bonus al was Musk al veruit de rijkste persoon op aarde, met een vermogen van ongeveer 450 miljard dollar. De bonus uit 2018 zou daar zo’n 30 procent aan toevoegen. En mocht hij ooit die nieuwe beloning van 1 biljoen dollar ook nog eens binnenslepen? Dan zou zijn vermogen weer met zo’n 70 procent stijgen – naar een onvoorstelbare 1,6 biljoen dollar.
Martien zag zijn geliefde vakantiepark verloederen: ‘De sfeer is weg, en nu ook het geld’
“Ik dacht destijds: die man weet wel wat hij doet, dan zit het wel goed”, vertelt Martien van de Beeten (70) met een zucht. Vier jaar geleden klonk dat hoopvol, toen Peter Gillis met Oostappen Vakantieparken Slot Cranendonck overnam. Maar nu? “Het voelt als een mokerslag. Het moment waarop we eindelijk samen zouden gaan genieten, wordt er gewoon onderuit gehaald.”
Vroeger was het hier anders. Heel anders. Slot Cranendonck was geen gewoon park – het was een gezellige, bruisende familiecamping met een hart. Al 50 jaar lang was het een vaste waarde voor mensen uit Brabant en daarbuiten. Maar sinds de overname begon het bergafwaarts te gaan. Eerst verdween het café. Daarna sloot het restaurant. De snackbar volgde kort daarna. Animatie? Die was opeens weg. Geen kindertreintje meer, geen springkussen, niks.
“Mensen gingen ervandoor”, zegt Martien. “Wat was er nog om voor te komen?” Van een levendig park werd het al snel een plek waar alleen de meest trouwe gasten nog langskwamen. “Het leefde gewoon niet meer.”
Hij probeerde nog iets te regelen bij de gemeente, maar daar kwam weinig uit. “Ze zeiden: we kunnen niks doen, zolang Oostappen nog de eigenaar is.” En dat is precies het probleem: terwijl de recreatiewoning op Slot Cranendonck technisch gezien nog van hem is, mag hij er straks niet meer naartoe. “Je bent je huis kwijt. Zonder slag of stoot.”
Martien had alles klaargestoomd voor zijn pensioen. Vanaf de jaarwisseling stopt hij met werken, en hij had zijn stacaravan helemaal aangepast op zijn vrouw Anneke, die minder mobiel is. “Zodat we samen konden genieten. Dat was het plan. Maar nu? Die droom is gebarsten. En nee, daar is geen verzekering tegen. Het geld is gewoon weg.”
Voor Anneke is het vooral opluchting. “Het is niet fijn nieuws, maar in elk geval weten we nu hoe het zit. De onzekerheid was het ergste. Elke dag vragen: mag ik er weer heen? Kan ik mijn spullen nog pakken?”
Maar nu het besluit er ligt, gaat het razendsnel. Gasten kregen zaterdag slechts een paar uur de tijd om hun caravan leeg te halen, af te breken of weg te slepen. “Dinsdag kunnen we nog een keer terecht. Daarna moet je alles achterlaten en hopen op een nieuwe eigenaar.” Terwijl iedereen tot 1 januari heeft betaald voor staan, gaat de poort om vier uur op slot.
Martien gaat dinsdag langs. Toevallig had hij al een busje gehuurd – hij voelde al aan dat er iets ging gebeuren. “Ik heb het gewoon zien aankomen.”
Toch blijft de toekomst wazig. Zelfs als er ooit een nieuwe eigenaar komt, denkt Martien dat het jaren zal duren voordat de oude sfeer terugkeert. “Die sfeer is weg. En nu is ook het geld weg.”
Duitse vrouw in rolstoel maakt geschiedenis met ruimtevlucht: ‘Gewoonweg het tofste wat ik ooit heb meegemaakt’
Stel je voor: je zit in een rolstoel, hebt een grote droom om de ruimte in te gaan, en dan gebeurt het ook nog echt. Dat overkwam Sophie Benthaus, een Duitse onderzoekster die werkt als trainee bij de ESA – de Europese ruimtevaartorganisatie. Haar werk draait voornamelijk om Mars, maar nu heeft ze zelf iets gedaan wat totaal van deze wereld is.
In 2018 raakte ze verlamd tijdens een mountainbiketrip door een ongeluk. Maar dat stopte haar niet. Zaterdag stapte ze samen met vijf andere mensen in een raket van Blue Origin, gelanceerd vanuit west-Texas. In amper vier minuten schoten ze omhoog naar zo’n 105 kilometer hoogte – net buiten de dampkring. Daarmee tel je officieel als ‘in de ruimte geweest’.
Het was geen langdurige missie of een baan om de aarde; de snelheid en hoogte waren daarvoor te laag. Maar na een paar minuten gewichtloosheid daalde het toestel veilig weer terug naar de grond. En wat vond Sophie ervan? “Dit was gewoon de coolste ervaring ooit”, zei ze direct na de landing. “Geef nooit je dromen op. Want soms, heel soms, worden ze toch werkelijkheid.”
Haar woorden raken doordringend. Niet alleen omdat ze persoonlijk zijn, maar ook omdat ze laten zien dat grenzen – fysiek of mentaal – niet altijd wat ze lijken.
Overigens staat Blue Origin, het bedrijf achter de vlucht, wel onder vuur. Sommigen vinden dat deze korte ruimtevluchten weinig wetenschappelijke meerwaarde hebben en bovendien niet goed zijn voor het klimaat. Toch blijft het een mijlpaal: Sophie is de eerste persoon in een rolstoel die de ruimte heeft bereikt.
Terwijl dit gebeurde, kondigde Nederland aan dat het leger straks zijn eigen satellieten krijgt. De komende jaren worden er tientallen gelanceerd. Waarom? Omdat ruimte steeds belangrijker wordt in oorlogsvoering. Wil je weten hoe en waarom, check dan de video hieronder.
Bijzonder Chinees behang hing in kamer van rijke Bredase familie
Lang, lang geleden – of eigenlijk: jarenlang verstopt in een depot – lag er iets bijzonders opgeslagen: een stuk Chinees behang dat ooit de muur sierde van een chique ontvangstkamer in Breda. En niet zomaar een kamer, maar die van Hugo Cantzlaar en zijn vrouw Geertruij Kamerling, twee invloedrijke figuren uit de 18e eeuw met dikke portemonnees en nog dikkere contacten. Hun huis aan de Ginnekenstraat was geen gewoon pand; het was een statement. En nergens sprak dat statement luider dan in de ontvangstkamer, waar het Chinese behang trots de muren bedekte.
Dit behang? Dat moest indruk maken op iedere gast die binnenkwam. Het was dé manier om te laten zien dat je erbij hoorde, dat je wereldwijs was – ook al had je China zelf nooit gezien. Nu is die kamer letterlijk herbouwd in het Stedelijk Museum Breda, zodat ook jij eens kan gaan kijken alsof je zelf langsloopt in het oude Breda.
In de derde aflevering van Kluizen van Brabant op Brabant+ vertelt Amanda Elshout, collectiebeheerder van het museum, er meer over. “Denk aan Chinees porselein, zilverwerk of zo’n Boeddhabeeld: al eeuwen gebruiken we zulke spullen om te showen wie we zijn. Dit behang is daar een perfect voorbeeld van.” Meestal zie je er vogels of bloemen op, maar dit exemplaar doet iets anders: het toont gewone mensen in hun dagelijks leven in China – of wat de makers daarvan dachten dat ‘dagelijks leven in China’ was.
Maar wacht… hoe Chinees is dit nou echt?
Hilda Groen deed onderzoek naar deze rage in Nederlandse elitehuizen rond 1750-1800. En jawel, ook op landgoed Oud Amelisweerd hangt soortgelijk ‘Chinees’ behang. Al blijkt: het heeft soms amper iets met China zelf te maken. “Het werd namelijk speciaal gemaakt voor de West-Europese markt”, legt ze uit. Dus eigenlijk: Chinees op naam, maar gemaakt door Chinezen voor Europeanen die dachten dat dit eruitzag als China. Klinkt raar, maar het paste precies in de tijdgeest.
Terug in Breda wachten we op Yang Hu, een Chinese student kunstgeschiedenis. Zou zij zich thuisvoelen bij de beelden op het behang? Niet echt. “Een echte toerist uit China zou hier weinig herkennen”, zegt ze. “Het is een geïdealiseerd plaatje.” Op één stuk zie je alleen maar mannen: handelend, spelend, druk bezig. Op een ander stuk staan vrouwen in prachtige kledij met kinderen – een idyllisch tafereel van het huishouden, zoals de buitenwereld het graag zag.
Maar dan komt de grote vraag: hoe oud is dit ding nou precies? Amanda heeft nog een kluts snippers gevonden in het depot – stukjes papier die ooit achter het behang waren geplakt als versteviging. Tijdens restauratie bewaard. Misschien staat er ergens een jaartal op? Wie weet leidt dat tot een nieuwe ontdekking.
Petra vond zichzelf opnieuw en liet een krachtige Phoenix-tattoo zetten
Petra van den Dungen (49) uit Brabant kent een mooi, maar ook intens persoonlijk verhaal. Ze voelde zich ooit helemaal kwijt – alsof ze niet meer wist wie ze eigenlijk was. Maar in plaats van daarbij stil te blijven staan, ging ze op zoek naar zichzelf. En die reis heeft haar naar een compleet nieuwe versie van Petra gebracht. Een versie waar ze trots op is.
Een belangrijk onderdeel van dat nieuwe zelf? Een gigantische Phoenix-tattoo die nu over de linkerkant van haar rug loopt. Het is geen decoratief statement, maar een diep symbolisch moment in haar leven. De Phoenix – het mythische vogelwezen dat herboren wordt uit zijn as – staat voor vernieuwing. En precies dat heeft Petra meegemaakt.
Maar dit is niet haar eerste tattoo. Toen ze zestien was, liet ze al eens iets zetten: een kleine Pegasus. Destijds leek het een goed idee, maar twintig jaar later zag ze het anders. “Het zag er niet meer mooi uit,” vertelt ze. “Vervaagd, ouderwets… en bovenal: het paste gewoon niet meer bij wie ik inmiddels ben.”
Die oude tattoo werd voor haar een soort wake-upcall. Ze begon zich af te vragen: Wie ben ik eigenlijk? Welke keuzes heb ik gemaakt, en waarom? Daarmee begon ze aan een innerlijke reis – een zoektocht naar zichzelf die veel verder ging dan alleen een nieuwe huidtekening.
Allergieën, emoties en een ontmoeting die alles veranderde
Rond haar dertigste kampte Petra met heftige allergische reacties. Opgezwollen lippen, ogen, tong, vlekken over haar lichaam – niets hielp. Drie jaar lang dook ze van arts naar specialist, probeerde diëten, behandelingen, alles wat mogelijk was. Maar niemand kon de oorzaak vinden.
Totdat ze besloot om eens te gaan praten met een medium. Dat gesprek raakte haar diep. Toen de man zijn handen op haar schouders legde, zei hij: “Wat ben jij gevoelig. Iedereen komt huilend bij jou binnen en gaat lachend weer weg. Jij geeft veiligheid, maar je houdt alle negatieve verhalen vast.”
Dat sloeg in als een bom. Petra herkende het direct. Mensen vertelden haar altijd hun zorgen, hun verdriet, hun problemen. Zij luisterde, stelde vragen, hielp mensen beter te kijken naar hun situatie. Maar ongemerkt droeg ze al die lasten met zich mee. Haar grote empathie was een gave – maar ook een belasting.
Ze realiseerde zich dat ze andermans emoties moest loslaten, anders zou het haar gezondheid blijven opvreten.
Van burn-out naar balans
Na drie sessies bij het medium waren haar klachten plots verdwenen. Tien jaar lang had ze er geen last meer van. Af en toe komen de symptomen terug – maar dan weet Petra het: tijd om rustiger aan te doen, meer op zichzelf te letten.
“Ik was altijd supersterk voor anderen, maar niemand zag mijn kwetsbare kant,” zegt ze. “Nu leer ik om ook voor mezelf te zorgen. Ik kan nog steeds voor anderen zijn, maar wel op een gezonde manier.”
En dat voelt als bevrijding.
De Phoenix als symbool van vernieuwing
Die groei – mentaal, emotioneel, spiritueel – wilde Petra ook zichtbaar maken. Dus besloot ze: de oude Pegasus moet weg. Niet verwijderen, maar overzetten met iets nieuws. Iets dat echt bij haar past.
De keuze viel op de Phoenix. “Hij komt terug uit zijn as. Net zoals ik een nieuwe versie van mezelf heb gevonden.” De tattoo zit bewust aan de linkerkant van haar rug. “Links is het gevoel, rechts is de ratio. Bij mij is het gevoel enorm gegroeid. Dit is dus dé plek.”
Toen de naald eindelijk stopte, liep ze euforisch de tattooshop uit. “Het voelt als een herinnering aan mijn innerlijke kracht. En die hebben we allemaal, hoor. Als je die eenmaal vindt, kun je zoveel meer dan je denkt.”
