Net aangeworven twintigers in Washington neergeschoten: “Ze waren amper 24 uu r militair”
De twee mensen die gisteravond in Washington onder vuur werden genomen, liggen nog altijd zwaargewond in het ziekenhuis. Ze bleken pas sinds één dag bij de Nationale Garde te horen: 20-jarige Sarah Beckstrom en 24-jarige Andrew Wolfe. “Ze zijn geopereerd en we houden onze adem in”, zei openbaar aanklager Jeanine Pirro.
De verdachte is 29-jarige Rahmanullah Lakanwal, afkomstig uit Afghanistan. Hij wordt verdacht van drie pogingen tot moord en illegaal wapenbezit. Staat vast dat hij met voorbedachten rade handelde, dan kan hij vijftien jaar cel krijgen. Als de toestand van de slachtoffers verandert, kan die eis omhoog.
Pirro was duidelijk: “Je koos het verkeerde doelwit, de verkeerde stad én het verkeerde land. Je zult berouw krijgen.” Minister van Justitie Bondi ging nog een stap verder en zei tegen Fox News dat de doodstraf op tafel moet krijgen. Ze noemde Lakanwal “een monster dat hier nooit had mogen rondlopen” en bestempelde de schietpartij als terrorisme. President Trump gebruikte de aanslag meteen om een strenger immigratiebeleid te bepleiten; asielaanvragen van Afghanen zijn per direct stopgezet.
Wat de man bezielde, is nog raadselachtig. Wel is bekend dat hij met de auto van de westkust (staat Washington) helemaal naar Washington DC reed – een rit van kust tot kust – en het tweetal leek op te wachten. “Het lijkt op een hinderlaag, maar waarom? Geen idee”, aldus Pirro.
Beckstrom en Wolfe zijn eigenlijk National Guards uit West-Virginia en zaten op bevel van Trump in de hoofdstad om de veiligheid op te vijzelen. De verdachte ligt zelf ook in het ziekenhuis; hij werd tijdens zijn aanhouding door een bewaker geraakt.
Robert (64) overleefde uitgezaaide longkanker, maar vond daarna het leven net zo zwaar
Robert zag het eigenlijk al aankomen. Toen hij eind 2022 alle uitslagen kreeg, was het enige nieuws dat er nog kon komen: stadium 4 longkanker met uitzaaiingen. Moe, kortademig, opgebrand – zijn lichaam had al maanden geroepen dat er iets heel mis was. De longarts in het LUMC was helder: “Dit is ongeneeslijk.” Met zijn dochter en een goede vriendin naast hem hoorde Robert dat hij de kerst waarschijnlijk niet eens zou halen.
Een doodsvonnis dat niet uitvoerbaar bleek
Toch ging hij de strijd aan: eerst een longontsteking wegwerken, daarna volle bak chemo én dubbele immuuntherapie. “Ik zei tegen mezelf: als de eerste kuur niks doet, stop ik meteen.” Maar al na de eerste scan zagen de artsen dat de tumoren kleiner werden. De nieuwe medicijnen gaven zijn immuunsysteem een enorme boost, waardoor zijn lichaam de kankercellen zelf begon aan te vallen. Zeldzaam, want bij rokers – Robert rookte pakjes per dag – reageert slechts 1 op de 5 patiënten zo goed.
Van terminaal naar ‘meneer, u heeft geen kanker meer’
De uitslagen werden steeds beter. Bestraling nam het laatste restje weg en op een scan zag de longarts zelfs geen spoor meer. “Als ik dit zou inkijken, zou ik niet zeggen dat deze meneer longkanker heeft.” Voor Robert voelde dat als een klap van de andere kant: hij had zich al volledig ingesteld op sterven, en nu moest hij plots weer gaan leven.
De schok van het (niet-)doodgaan
Vreemd maar waar: genezing kan ook een depressie veroorzaken. Robert schaamde zich dat hij nog leefte terwijl zoveel lotgenoten het niet redden. “Je voelt je bijna verplicht om te vragen: sorry dat ik nog niet dood ben.” Zijn schuldgevoel groeide. Hij had gerookt, een ongezond leven geleid, en nu trok het ziekenhuis “alles uit de kast” voor iemand die eigen schuld had. Hij ging met zijn sombere gedachten naar de huisarts. “Mensen zeggen: je moet blij zijn. Maar ik voelde me leeg.”
Schrijven als medicijn
Zijn redding: pen en papier. “Ik begon te schrijven en kon niet meer stoppen.” Binnen drie weken lag het boek ‘Uitzaaien’ klaar – een rauw verslag van angst, woede en ontreddering. Hij gilde er zijn schuld en schaamte uit, en gaf het resultaat aan artsen, familie en vrienden. Longarts Frank Borm, inmiddels in het Antoni van Leeuwenhoek, vond het “leerzaam” om te lezen wat er in het hoofd van een patiënt omgaat. “Je spreekt elke dag met mensen, maar je ziet nooit hun echte innerlijk.”
Nieuwe kansen, oude les
Robert blijft elk halfjaar op controle. Bereikt hij de magische vijf-jaar-grens, mag hij zich officieel genezen noemen. Of hij veranderd is? “Zeker. Ik zie nu hoeveel goeds mensen voor me deden – en hoe weinig ik dat vroeger doorhad. Die goedheid probeer ik nu terug te geven.”
Ondertussen groeit het aantal mensen met uitgezaaide kanker dat dankzij immuuntherapie jaren langer leeft. Voor Robert is het bewijs dat geluk en wetenschap soms samenvallen – ook al is het leven daarna minder simpel dan hij dacht.
Geen docking meer op het loon voor een bed in een caravan
Werkgevers moeten straks ophouden met pay-per-bed: het loon dat ze van arbeidsmigranten afhalen om hun “hotelkamer” op een vakantiepark te vergoeden. Dat staat – althans op papier – in het Kamerdebat al maanden met een ruime meerderheid op de planning. Maar wanneer de stekker er definitief uit gaat, is nu een verhit discussiepunt geworden.
Waarom er ineens remmen werd gelicht
Eigenlijk zou de nieuwe regel op 1 januari al ingaan, maar na de stembusdemonstratie nam demissionair minister Paul op één klap het voorstel van haar voorganger Van Hijum terug. Gevolg: een dijk van kritiek van vakbonden én een Kamer die haar in de kreukels legde.
De links-rechtsdans rond een paar procent
GroenLinks-PvdA en JA21 proppen een motie in je handen om alsnog meteen door te pakken. Maar D66, CDA en VVD heffen wijzend naar de minster: laat haar nog even nadenken. Destijds waren zelfs die drie het eens dat het huidige percentage* (tot 25 % van het minimumloon) vanaf 2026 uitgefaseerd moet worden.
*Percentage = deel van het minimumloon dat nu nog voor huisvesting mag worden ingehouden.
Steeds meer meeneem-trekjes uit het buitenland
Het aantal buitenlandse werknemers dat hier komt klaverjassen in een stapelbed in een rekylabs-container groeit gestaag. Schatting: tussen 600.000 en 800.000 mannen en vrouwen, en jaarlijks komen er 40.000 à 50.000 bij. Ze scharrelen in de vleessector, harken tomatenstelen in kassen en pikken dozen uit distributie-dozijnhallen – vaak voor een loonschijfje boven minimum. De Kamer beklaagt zich al jaren: de omstandigheden zijn ronduit klote.
“Waarom zoveel stilte na je besluit?”
Linkse Kamerleden dropten Paul goedgemutste vragen. Waarom werkte je in demissionaire sfeer een plan de nek om zónder Kameroverleg? Waarom duurde het nog eens vijf weken voordat je ons op de hoogte bracht – was dat verkiezingsmanoevre of stuurden uitzendbazen bij jou de agenda? Pauls repliek steevast: “Nee man, er was breed overleg én ambtenaren hebben met arbeidsmigranten gepraat.”
Haar angst: zonder huisbaas straks dakloos
Pauls grootste zorg: als werkgevers hun werkplek-hotel niet meer mogen aanbieden, maar de huurbescherming voor arbeidsmigranten nog niet is aangescherfd, schieten windhonden geslepen baasjes de huizenmarkt op en eindigt iedereen op een bankje bij de IKEA. Daarom wil ze eerst weten of de wetswijziging rond huurzekerheid al getekend staat – anders noemt ze haar eigen voorstel averechts.
Malafide uitzendnamen op zwarte listen
Vooruitlopend op de definitieve knoop doorhakt ze al bliksemwetten om malafide uitzendconstructies aan te pakken. Want hoe frisse kamers en fatsoenlijke lonen er op termijn ook uit komen te zien: een eerlijk speelveld voor honderdduizenden tijdelijke krachten is nog steeds geen open-deur rapport.
‘Eerst wij, niet die fabriek’: Geertruidenberg beleeft toekomst met draad in de keel
Stel je voor: een energie-installatie van zes voetbalvelden op nog geen tien minuten fietsen van je huis. Dat is geen vergezicht meer voor bewoners van Geertruidenberg, want vanaf 2027 moet hier een zogeheten converterstation verrijzen. Het station zet stroom van windparken op zee om voor het hoogspanningsnet, waardoor straks 2 miljoen huishoudens – waaronder wij – van schone energie profiteren. Mooi streven, hoor ik je denken, maar hoe zit het met ons woongenot?
“Moerdijk gebeurt ons hier niet!”
Precies daarover gingen 14 betrokken buurtbewoners – met Ferdi van Dongen en Martijn Kneepkens voorop – rond de tafel met overheden, experts en energiebedrijven. Ze hadden één duidelijke boodschap: lig de negatieve impact voor ons aan banden en investeer nú in leefbaarheid. De club maakte een lijst met vijf punten die niet meer verdwijnen van tafel:
- De Amerweg wordt verlegd zodat vrachtwagen met bouwmateriaal onze straten niet meer gebruiken.
- Miljoenen isolatiepot vast voor huizen, zodat we dat dag-en-nacht gebral van de fabriek niet ál te hard binnenkrijgen.
- Natuurpark Slikpolder komt er écht – geen vergeethuis crank.
- De natuurbuffer in het Amergebied krijgt een forse opknapbeurt.
- Groene zones rondom de stad houden horizonvervuiling tegen en geven ons frisse longen.
Daarnaast wil de werkgroep dat de compensatie – ruim 20 miljoen euro – niet naar willekeur kant-en-klaar projecten elders verdwijnt, maar als eerste lijm voor álléén Geertruidenberg wordt gebruikt. Terecht, volgens waarnemend burgemeester Madeleine van Toorenburg. Ze begrijpt dat de hele discussie over het voorgenomen verdwijnen van Moerdijk een benauwd gevoel oproept. “Moerdijk staat al jaren op de nominatie om geslikt te worden door de haven en industrie. In Geertruidenberg ombouwen we een bestaand industrieel gebied, we bouwen een nieuwe woonwijk niet dicht,” verduidelijkt ze.
Waar het op neerkomt: een plan is pas hout snij-dik als de inwoners kansen krijgen om hun zegje te doen. Het presenteerde ‘Amer Atelier’ is daarom serieus opgenomen voor de zogeheten Amervisie. De gemeenteraad wil die visie in februari 2026 vaststellen. Tot dan blijft Ferdi scherp: “Er is geen garantie dat we niet straks een tweede Moerdijk worden, maar we blijven er fluitend op hameren dat wij de boventoon voeren.” Voor Martijn is het helder: “We willen zekerheid, geen mooie praatjes.” En zo houdt Geertruidenberg nog een paar jaar adem in.
Schutter lokt gardisten in hinderlaag op steenworp van het Witte Huis
Wat gebeurde er precís?
Gisteravond explootte een schietpartij in Washington, distructief en verbijsterend dicht bij het Witte Huis. Volgens de politie had Rahmanullah Lakamal – een 29-jarige Afghaan die in 2021 naar de VS trok – een duidelijk plan: hij zou gardisten in een lokken-de-val-truc lokken en hen bewust in een hinderlaag leiden. Met een revolver vuurde hij op twee leden van de Nationale Garde, waarna andere militairen van dezelfde eenheid de dader neerlegden. Vier mensen – de schutter en de twee gewonden – liggen nog altijd in het ziekenhuis. In eerste instantie werd gerapporteerd dat de leden omkwamen, maar op dit moment zijn ze in kritieke toestand, aldus aanklager Jeanine Pirro.
Solo-actie of iets groters?
Dader Lakamal wordt geloofd dat hij de aanslag in zijn eentje uitvoerde, maar over zijn motief is nog niks zeker. President Donald Trump noemde het eerst een “terreurdaad”, maar Pirro gaf kort daarop het staartje weg: “Te vroeg om te zeggen wat er écht speelde.” Amerikaanse media onthullen intussen dat Lakamal in Afghanistan heeft gewerkt bij een eenheid met CIA-banden en nu in Bellingham woont met zijn vrouw en vijf kinderen.
Bekijk origineel artikel:
Bekijk origineel artikel
