Drie voertuigen botsen op de Bredaseweg in Zundert: één gewonde en verkeershinder
Een flinke knal op de middag: twee werkbusjes en een vrachtwagen zijn woensdagmiddag op elkaar gebotst op de Bredaseweg in Zundert. Het ongeval zorgde voor flink wat gedoe, want de twee busjes zaten klem achter de vrachtwagen en waren zelfs vast aan elkaar geklemd.
Gelukkig bleef het bij één persoon die gewond raakte, maar hoe serieus dat is, is nog niet duidelijk. De politie had gelijk de weg afgesloten om ruimte te maken voor hulpdiensten. Uiteindelijk moest een berger komen om de beschadigde voertuigen los te takelen.
Nu is het onderzoek gaande naar hoe het zo ver kon komen. Wat was de oorzaak van de aanrijding? Dat moet de komende tijd uit de verhoren en sporen blijken. Ondertussen was er flink wat vertraging voor automobilisten in de buurt.
Toch weer meer geld voor de ruimtevaart: Noordwijk dreigde het onderspit te delven
Eerst leek het erop dat Nederland minder zou investeren in de ruimtevaart. Maar nu blijkt dat het kabinet zich toch heeft bedacht – en flink extra geld vrijmaakt. Dat is goed nieuws, vooral voor Noordwijk, waar het belangrijkste ESA-onderzoekscentrum van Europa staat: ESTEC. Daar werken duizenden specialisten aan satellieten, raketten en ruimtemissies. Maar door eerdere bezuinigingsplannen hing er een zware wolk van onzekerheid.
Want wat was het plan? Nederland wilde zijn bijdrage aan de Europese Ruimtevaartorganisatie (ESA) met een kwart verminderen. Dat sloeg enorm slecht aan binnen de sector. De directeur-generaal van ESA liet al weten dat hij, als Nederland zo weinig zou bijdragen, wellicht onderdelen van ESTEC zou moeten verhuizen naar andere landen. “Dit is heel slecht gevallen,” zei Harm van de Wetering van het NSO destijds tegen de Volkskrant. En ook in de Tweede Kamer werd hard gekeken: hoe kon Nederland zo weinig doen, terwijl het juist een topper is op vlak van ruimtetechnologie?
ESA wil in totaal 22 miljard euro ophalen van alle lidstaten voor de komende drie jaar. Voor Nederland zou dat uitkomen op ruim 1 miljard euro. Een groot deel daarvan is verplicht, maar een flink stuk is vrijwillig. En net daarop wilde Den Haag gaan knippen – niet uit keuze, maar omdat de begroting strak zit. “Niet omdat we dat willen, maar omdat er geen geld was,” gaf een woordvoerder van Economische Zaken toe.
Maar de dreiging dat werkzaamheden uit Noordwijk zouden verdwijnen, heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. In plaats van de geplande 344 miljoen euro, kondigde minister Karremans tijdens een ESA-bijeenkomst in Bremen aan dat Nederland nu 453 miljoen euro zal bijdragen. Een forse sprong.
“Het kabinet moest pijnlijke keuzes maken,” legt Karremans uit. “Maar de ruimtevaart is cruciaal voor onze economie én onze veiligheid. Daarom hebben we gezocht – en gevonden – om toch extra geld vrij te maken.” Het geld komt onder meer uit een pot die eigenlijk bedoeld was voor praktisch onderzoek bij organisaties als TNO en Deltares.
Kortom: de noodkreet uit Noordwijk is gehoord. De ESA blijft hier sterk vertegenwoordigd, en Nederland houdt zijn positie als ruimtevaartspeler veilig.
Sarkozy krijgt geen genade: hoogste Franse rechter laat veroordeling campagnefraude staan
De Franse oud-president Nicolas Sarkozy blijft zitten met zijn straf voor het gesjoemel met campagnegeld tijdens de verkiezingsstrijd van 2012. De hoogste rechterlijke instantie in Frankrijk, het Hof van Cassatie, heeft besloten dat de eerdere veroordeling gewoon zo blijft. Dat betekent dat Sarkozy weliswaar niet opnieuw ter dood wordt veroordeeld – letterlijk gezien dan – maar dat hij wél degelijk moet boeten voor het overtreden van de Franse regels rond verkiezingscampagnes.
Het Hof van Cassatie doet niet alsof het een nieuwe rechtszaak begint. Ze kijken vooral of er tijdens de vorige processen fatsoenlijk is omgegaan met de wet en of de procedures kloppen. En jawel hoor: volgens hen is alles correct gegaan. Dus de oorspronkelijke uitspraak blijft gelden.
Sarkozy kreeg een jaar celstraf, waarvan de helft voorwaardelijk. Dat betekent dat hij thuis mag zitten, mits hij een elektronische enkelband draagt. Geen frisse lucht in de gevangenis, maar ook geen complete vrijheid.
Wat deed hij dan precies? Tijdens zijn campagne voor de presidentsverkiezing van 2012 – die hij verloor van François Hollande – liet zijn team een soort ‘zwarte boekhouding’ draaien. Officieel mocht een campagne maximaal 22,5 miljoen euro kosten. Maar in werkelijkheid ging het bijna twee keer zo hoogop: bijna 43 miljoen euro. Door slimme boekhoudtrucjes werd dat verborgen gehouden. En volgens de rechters wist Sarkozy daar donders goed van.
Sinds zijn tijd als president (2007-2012) lijkt het recht hem maar niet los te laten. In september werd hij alweer veroordeeld, dit keer tot vijf jaar cel wegens betrokkenheid bij een criminele organisatie. Het ging daarbij om steekpenningen die hij zou hebben aangenomen van de toenmalige Libische dictator Kadhafi, tijdens zijn campagne van 2007. Ook daar is hij in hoger beroep gegaan. Hij zat er al twintig dagen voor in de cel, maar kreeg toestemming om het proces in vrijheid af te wachten.
En dan was er nog die zaak uit 2024, waarin hij schuldig werd bevonden aan corruptie. Hij had destijds – in 2014 – een hoge ambtenaar een fijne baan in Monaco beloofd, in ruil voor vertrouwelijke informatie. Ook dat hoger beroep liep niet in zijn voordeel uit.
Kortom: Sarkozy zit met meerdere juridische pijnen, en deze uitspraak van het hoogste Franse gerechtshof is geen reddende engel. De bal ligt nu bij zijn advocaten – hoeveel kaarten hebben ze nog in hun mouw?
Elke Week een Volle Tas: Heidi Redt Gezinnen van de Honger in Brabant
Niemand hoort honger te lijden, vindt Heidi van Pinxteren-van Lokven uit Nistelrode. En dat is precies waarom zij elke week – twee keer zelfs – tassen vol eten overhandigt aan mensen die het financieel zwaar hebben. Wat begon als een klein gebaar voor vijf gezinnen, groeide inmiddels uit tot een steunpilaar voor maar liefst zeventig huishoudens. Haar inzet is zo indrukwekkend dat ze nu zelfs genomineerd staat voor Brabander van het Jaar. Wil je weten wie er nog meer zijn genomineerd of stemmen op jouw favoriet? Check dan de speciale stempagina.
De sfeer bij Heidi’s garage in Nistelrode is rustig, maar druk. Mensen lopen met een lege boodschappentas naar binnen – en komen glimlachend naar buiten met een tas die barst van de goederen: brood, fruit, groente, vlees, alles vers en klaar om thuis op tafel te zetten. “Het doel? Gewoon helpen,” vertelt Heidi terwijl ze bezig is met inpakken. “Ik wil dat iedereen genoeg te eten heeft. En ik wil dat mensen die weinig verdienen toch nog wat kunnen sparen. Zodat ze bijvoorbeeld een ijsje kunnen kopen voor hun kleinkinderen. Dat maakt verschil.”
Haar pad naar dit initiatief begon tien jaar geleden, toen Heidi zelf ook niet veel had. Ze mocht brood ophalen bij een bakker in Oss – iets wat haar blij maakte, maar tegelijk deed beseffen dat niet iedereen zo makkelijk kan reizen. “Ik had geluk met een auto. Maar hoe moet het dan met mensen die dat niet hebben?” Vanaf dat moment besloot ze: ze zou haar eigen uitdeelpunt starten.
Inmiddels wachten er regelmatig lange rijen in het gangetje naar haar garage. Jonge gezinnen, Oekraïense gezinnen, alleenstaande ouders, ouderen zonder pensioen, en zelfs werkende stellen die net onder de streep zitten – ze komen allemaal langs. “Vooral de ouderen doen me wat,” zegt Heidi. “Als ze geen pensioen hebben, komen ze gewoon niet rond. Dat is hard. Fijn dat wij daar iets tegen kunnen doen.”
Het eten dat ze verdeelt komt grotendeels van lokale winkels: de groenteboer, de bakker, de supermarkt. Producten die bijna over datum zijn, worden hier nog nuttig gebruikt – dus minder verspilling én meer voedsel voor mensen die het nodig hebben. Samen met een team vrijwilligers runt Heidi inmiddels twee uitdeelpunten: één in Heesch en één vanuit haar eigen huis in Nistelrode. De vraag naar hulp groeit, en Heidi blijft doorgaan.
Jeroen van den Broek is één van de vele ontvangers. Met een brede glimlach toont hij zijn tas: “Yoghurt, groente, fruit, een beetje vlees… Ik ben zo dankbaar dat er mensen zijn die dit elke week doen.” Tamara van Heemst, alleenstaande moeder op uitkering, vult aan: “Ik kom altijd tekort, maar dankzij hen heb ik extra geld over voor mijn kinderen. Daar ben ik echt blij mee.”
Na een uur is de laatste tas gevuld, de laatste glimlach gedeeld. En dan voelt Heidi het weer: die kick van succes. “Als iedereen weggaat met een volle tas, denk ik: yes! We hebben het weer gered.”
Biologische moeder in shock na lichte straf voor mishandelende pleegouders
Gisteren viel de uitspraak in de zaak tegen de Vlaardingse pleegouders die hun pleegkinderen zwaar hebben mishandeld. Eén van die kinderen was een 10-jarig meisje dat uiteindelijk met ernstige verwondingen in het ziekenhuis belandde. Volgens de aanklacht werd ze meerdere keren vastgebonden en opgesloten in een zelfgemaakte kooi. De rechtbank in Rotterdam heeft nu besloten tot een celstraf van acht jaar – zonder tbs.
Voor de biologische moeder van het meisje is dat een enorme teleurstelling. Ze kon nauwelijks reageren toen ze de uitspraak hoorde, vertelt woordvoerder Bart Visser namens haar. “Ze was echt uit het veld geslagen. Het dringt nog niet helemaal tot haar door.” Vooral het ontbreken van tbs (terbeschikkingstelling) valt hard. “Als er tbs bij gekomen was, hadden we het over zo’n twintig jaar. Nu is het over acht jaar voorbij. Dat voelt als een dolkstoot.”
De moeder hoopt nu dat het Openbaar Ministerie in hoger beroep gaat. Uit onderzoek van het Pieter Baan Centrum blijkt wel dat beide pleegouders een of meerdere persoonlijkheidsstoornissen hebben. Daardoor zijn ze verminderd toerekeningsvatbaar – oftewel: ze begrepen volledig wat ze deden, maar hun stoornis speelde een grote rol. De experts concluderen ook dat deze mensen absoluut niet geschikt zijn om kinderen op te voeden.
Toch zag de rechter geen reden om tbs op te leggen. De redenering? Tbs is geen straf, maar een maatregel om de samenleving te beschermen tegen mensen met psychische problemen. En volgens de rechtbank is de kans klein dat de pleegouders ooit weer verantwoordelijk zijn voor pleegkinderen. Na hun celstraf komen ze wel ‘onder toezicht’ te staan.
Dat toezicht wordt pas bepaald als ze daadwerkelijk vrijkomen. De reclassering kijkt dan wat nodig is: denk aan behandeling, agressietraining of een contactverbod. “Het is een open maatregel”, legt de persrechter uit. “Wat er precies gebeurt, hangt af van de situatie op dat moment. We houden continu in de gaten hoe het met hen gaat.”
Strafrechtadvocaat Job Knoester vindt de redenering van de rechter begrijpelijk. “Sommige mensen met stoornissen zijn alleen gevaarlijk in heel specifieke situaties – zoals hier, wanneer ze pleegouders zijn. Als dat scenario later niet terugkomt, is de dreiging kleiner.” Maar hij sluit niet uit dat het OM toch in beroep gaat. “Stel dat ze later stiefkinderen krijgen? Dan zou het gevaar opnieuw kunnen ontstaan. Dat kan een belangrijk argument zijn.”
Knoester benadrukt wel dat hij het positief vindt dat de rechter kritisch is geworden in het opleggen van tbs. “Sinds 2017 wordt het veel te vaak gebruikt. Bijna twee keer zo vaak als daarvoor. Dus het is goed dat er nu beter wordt nagedacht.”
Ondertussen blijft de pijn bij de biologische moeder groot. Haar dochter heeft ongelofelijke trauma’s opgelopen – en zij vraagt zich af of de straf daar wel op aansluit.
Werkkrachten tekort? Kijk buiten de EU voor jonge werknemers in zorg en bouw
Nederland loopt tegen een groot probleem aan: er zijn steeds minder mensen die kunnen werken, terwijl de behoefte aan personeel juist groeit – vooral in sectoren als de zorg en de bouw. De reden? Ons land vergrijst. En dat betekent dat er simpelweg minder jonge krachten beschikbaar zijn om de vacatures te vullen.
Tot nu toe hebben we veel hulp gehad van werknemers uit andere Europese landen, zoals Polen, Roemenië en Bulgarije. Maar ook daar vergrijst de bevolking, dus die stroom droogt langzaam op. Sterker nog: er vertrekken al meer Polen uit Nederland dan er binnenkomen. Dat is een duidelijk signaal dat we moeten omschakelen, zegt Casper de Vries van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR).
Er heerst nu veel onrust over arbeidsmigranten, maar volgens de WRR hoeft dat niet zo te zijn. In plaats van ruzie maken over wie er wel of niet mag komen, moeten we strategisch denken. De oplossing? Zoek werkkrachten in landen buiten de Europese Unie, waar veel jonge mensen wonen en waar de bevolking nog groeit.
Bovendien: als we mensen aantrekken van buiten de EU, kunnen we zelf makkelijker afspraken maken over hun verblijf en werkvoorwaarden. Dat geeft meer grip op de situatie. Volgens Casper de Vries is het duidelijk: als we de zorg en de bouw willen blijven draaiende houden, dan moeten we echt gaan kijken naar kandidaten buiten Europa.
