Wolvenjacht die allesbehalve soepel loopt: Bram & Hubertus blijven spoorloos
Een 6-jarig ventje met een beetwond, een 5-jarig meisje dat werd aangevallen én een hardloper die onverwacht in een dierlijke klemklauw belandde. Het werk van wolf Bram, die vooral rond Landgoed Den Treek op de Utrechtse Heuvelrug rondsnuffelt. Een tweede boef, Hubertus, houdt zich op de Hoge Veluwe bezig met mensen op te zoeken en zo hard mogelijk op hun enkels te knabbelen. Twee provincies concludeerden: dat is een brug te ver. Dus kregen Gerben én Joost – de jachtnamen zijn verzonnen – een mega-uniform en een briefje met ‘u mag schieten’. Hubertus mocht sinds mei, Bram sinds juli bewegend schietschijf worden genoemd.
Tweetallen of drietallen geoefende jagers dolen, in vol oranje tuig, al maanden door bossen om de twee dieren op te sporen en neer te halen. Mooi plan, maar in de praktijk is het een wellness-weekend in de regen: tot dusver niets voor de boeg.
Gouden drie weken? Vergeten maar
Een glazenbol in het originele advies voorspelde dat de klus in – no joke – drie weken geklaard zou zijn. Harvey, Bram, weg ermee. Twizzler, Hubertus, achter elkaar. Helaas: iets meer dan een maandje vóórdat de vergunning op 1 januari sluit, zijn beide wolven nog springlevend én actief gesignaleerd.
Puzzel van verbodsbordjes
Wat maakt het zo hopeloos? Volgens Laurens Hoedemaker, baas van de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging, is het antwoord simpel: de regels.
• Alleen binnen een afgebakend gebied mag er worden geschoten – zie je Bram buiten de lijntjes, moet je er tandenknarsend bij blijven staan.
• Schieten mag alleen overdag; anders krijgen bart-achtige misconclusies vrij baan.
• Lokaas is uit den boze en naderen moet op ninja-niveau, dus geen “halloooo, wil je komen?” op jachtfluit ofzo.
• En dan is er ook nog de eis dat niks van dit handjeklap voor de ogen van recreanten mag gebeuren. Privacy-overweging én minder polarisatie, zegt de provincie.
Die laatste verpakking doet actievoerders een kans zien. Een club die zichzelf “wolvenwachters” noemt – geen activisten natuurlijk – wandelt systematisch met honden rond op de momenten dat Bram – aldag hun – bejaagbaar zou zijn. “We houden ons netjes aan paadjes, maar we maken het ‘m lastig,” klinkt het extra vriendelijk.
Andere wolven, andere problemen
En er is meer dat de jagers parten speelt.
• De dagen krimpen, dus het magische timelapse-daglicht-schietvenster wordt met de week kleiner.
• De zogenaamd herkenbare titelkop van Bram – hij heeft een forse kop en draait wat stijfjes na een aanrijding – lijkt in een groepje volwassen welpen toch behoorlijk in het niets te verdwijnen. Iemand-boos-de-verkeerde-wolf-lijden is dus reëel.
• In Duitsland werd al vaker gedacht dat het potje bingo meeviel, totdat bleek dat men de verkeerde roodkap had geschoten.
Debat: afschot of afsluiten?
Terwijl de klok tikt, pleit Animal Rights voor een lente-tot-zomervak voor het publiek in het hele gebied. “Geen incidenten meer zolang de welpen jong zijn,” stelt Erwin Vermeulen. Den Treek zelf noteerde al in september dat de jachtvergunning “in de praktijk tot op heden niet uitvoerbaar blijkt”. De beheerder wenst niet verder op de telefoon, dreigbrieven liggen klaar.
1 januari: wie gooit er dobbelstenen?
Als 1 januari aanbreekt, lopen de vergunningen af. De provincies moeten dan beslissen: nieuwe poging of niet? Animal Rights zegt nu al dat er bezwaar komt als een nieuwe ‘magafoonperm’ wordt voorgesteld. De rechter krijgt dus mogelijk opnieuw de vraag: mag je zo’n wolf wel, of mag je ‘m niet?
Tot die tijd blijft het radeloos moeilijk om Bram of Hubertus op te sporen, in zicht van niemand erbij te krijgen en die perfecte schotkans te grijpen.
Voorlopig houden beide dieren dus de dienst uit – zichtbaar, maar onaantastbaar.
Hoe Sudanese kinderen de rekening gepresenteerd krijgen voor Europa’s muur
Een nieuw rapport van Save the Children maakt pijnlijk duidelijk wat er gebeurt als Europa alleen nog maar denkt in grenzen: de allerkwetsbaarste kinderen belanden rechtstreeks in handen van mensensmokkelaars en raken volledig uit beeld voor hulpverleners. Onderzoekers spraken met 66 kinderen die de oorlog in Sudan ontvluchtten. Hun verhalen zijn hartverscheurend én stuk voor stuk te herleiden naar hetzelfde probleem: de EU gooit bakken met geld naar grensbewaking, maar vergeet daarbij de rechten van kinderen.
“Ik wilde alleen maar veilig zijn”
Een 15-jarig meisje vertelt hoe ze haar vader zag vermoorden en daarna op de vlucht sloeg. De details laat ze liever achterwege; haar traumabegeleider grijpt in, want het is te heftig. Ondanks de tranen tijdens het gesprek wil ze uiteindelijk terug naar Sudan – om dokter te worden en anderen te helpen. Een net 18-jarige jongen vluchtte 2,5 jaar geleden, nadat het rebellenlezer buren hun kinderen afpakte en sommigen nooit meer terugkwamen. Via Egypte en Libië – waar hij maandenlang in een gevangenis belandde – probeert hij nu in Griekenland asiel aan te vragen. Hun ervaringen komen exact overeen met die van de andere 64 kinderen in het onderzoek.
“Opsluiten, terugsturen, vergeten”
Julia Verheul, die het onderzoek leidde, somt op wat de kinderen allemaal meemaakten: opsluiting, arrestatie, gedwongen terugkeer naar onveilige landen – soms zelfs terug naar Sudan. Volgens haar is de EU medeplichtig. “We investeren honderden miljoenen in grensbewaking zonder te checken of kinderenrechten nog ergens meetellen. Tegelijkertijd worden de schendingen groter en gebeuren ze vaker.”
Europarlementariër Jeroen Lenaers (CDA) is “geschrokken”, maar blijft het huidige beleid verdedigen. Zijn prioriteit: mensensmokkelaars aanpakken. “Criminele bendes maken misbruik van kwetsbare kinderen, puur voor het geld.” Save the Children ziet dat anders. Van het extra EU-geld aan Egypte – dat nu al 1,5 miljoen Sudanese vluchtelingen opvangt – ging slechts 15% naar bescherming van vluchtelingen. “Dat zegt genoeg over waar de EU echt op inzet: buitenhouden, niet helpen.”
Volgend jaar wordt het nog strenger
Komende juni treedt het nieuwe, hardere Europese asiel- en migratiepact in werking. Save the Children vreest dat de situatie dan alleen maar slechter wordt. Volgens de organisatie moet Brussel dringend omschakelen van “muur” naar “menselijkheid” – anders blijven kinderen als deze de rekening betalen.
Buitenlanders worden paspop: Amerikaanse parken schroeven de prijzen flink omhoog
Vanaf volgend jaar voelt een bezoek aan Yellowstone of de Grand Canyon in je portemonnee als een stevige klap: buitenlandse toeristen moeten meer dan tweehonderd dollar extra neertellen om van de beroemde natuurparken te mogen genieten. Amerikanen zelf betalen lekker gewoon 80 dollar voor het jaarabonnement, jij bent duidelijk niet meer welkom op koopjesdagen.
Waar komt die prijsknaller ineens vandaan?
De Nationale Park Service kampt met een gapend gat in de begroting. Sinds Elon Musk’ inmiddels opgedoekte DOGE (Department of Government Efficiency) flinke snoeiscissors hanteerde én een historisch lange shutdown veel toegangsbonnetjes opdroogde, rinkelt de kassa er duidelijk te zacht. President Trump gleed er vrolijk bovenop met zijn handtekening onder een decreet in juli: “American families first” moest onderscheid maken tussen Amerikanen en ‘de rest’. Hij kreeg onmiddellijk bijval van minister Burgum: Amerikaanse belastingbetalers “blijven genieten van betaalbare toegang”, terwijl internationale bezoekers “een eerlijke bijdrage leveren aan onderhoud en verbetering”.
Dít verandert er concreet
- jaarkaart voor alle parken: Amerikaan betaalt 80 dollar, jij betaalt vanaf volgend jaar 250 dollar.
- pluskaart voor 11 toppers (bijv. Yosemite, Zion, Grand Canyon): 100 dollar extra per persoon, bovenop de normale entree.
- gratis dagen blijven binnenlands: op acht flag-waving-dagen per jaar – onder meer President’s Day (16 februari), Memorial Day (25 mei) én natuurlijk Trumps verjaardag op 14 juni – mag jij het hek niet eens in. Leuk detail: Martin Luther King Jr. Day en Juneteenth zijn uit het rijtje geschrapt.
- reisvergunning ESTA steeg in september al van 21 naar 40 dollar: dit nieuws komt er nog bovenop.
Nederlandse reizigers willen ommelanden
Touroperators in Nederland merken nu al dat boekingen teruglopen. Schrik voor hoge kosten én Trumps tweede termijn maakt mensen nerveus: heel wat Nederlanders vragen zich af of ze het land überhaupt binnenkomen en kiezen uit voorzorg alleen Democratische staten. Toerismebureaus zien het aanvragen van ESTA’s dalen en kampen met verhalen van klanten die ‘gewoon uit voorzorg’ afzien van Amerika-plannen.
Geen Black Friday meer, maar Black November: waarom je al weken lang kortingen ziet
“Black Friday is officieel pas vrijdag, maar eigenlijk shoppen we al de hele maand door.”
Dat zegt retailexpert Jeroen Blank van onderzoeksbureau NIQ. Volgens hem is de klassieke koopjesdag uitgegroeid tot Black Week, en bij sommige winkels zelfs tot Black November. 🗓️
Voor Sinterklaas én Kerst
Uit ABN AMRO-onderzoek (samen met Q&A Retail) blijkt dat bijna driekwart van de kopers zegt nu al cadeautjes voor Sinterklaas en/of Kerst in te slaan. Ruim de helft van de ondervraagden wacht bewust tot november om producten te kopen die ze toch al op hun lijstje hadden staan.
Koerswinners en koersverliezers
- Transacties zelfs gedaald
In 2024 daalde op de échte Black Friday én Cyber Monday het aantal iDeal-betalingen met bijna 11%. Tegelijkertijd steeg het aantal online betalingen in heel november met 7,5%. - December verliest terrein
De laatste jaren lopen de cijfers eigenlijk over van oktober naar november. “In 2024 eindigde december op hetzelfde niveau als november, maar in de jaren daarvoor lag de omzet zelfs lager,” zegt econoom Katinka Jongkind van ING.
Waarom winkels (niet) meespringen
- De angst om er niet bij te zijn
Blank: “Val je nu niet op met een kortingsactie, maar je kunt er ook niet omheen om mee te doen.” - Mooiere winstmarges?
Consumenten kopen door de korting juist iets duurdere producten. Maar elke prijsknal kost ook marge. - Stiekeme productverschillen
Winkels importeren soms ‘Black-FRiday-edities’: een shirt met een geplakt in plaats van geborduurd logo, waardoor de prijs uitzonderlijk laag lijkt.
Prijsjagers overal
Onder Nederlanders van 25 tot 49 bepaalt bijna 50% hun aankoop puur door kortingen; jongeren (13-24) doen dat in 39% van de gevallen. Online is een vergelijkingszoektocht zo gemaakt, dus wie wil opvallen moet met échte, unieke deals komen.
Annabel schilderde tegen vrouwengeweld – en werd zelf lastiggevallen
Op de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen onthulde Eindhoven een mega-muurschildering die het probleem onder de aandacht brengt. Kunstenares Annabel van Groesen bedacht mee én werd tijdens de klus zelf geconfronteerd met het probleem. Resultaat: een werk dat nu niet alleen zwijgend protesteert, maar dat ook haar persoonlijke verhaal vertelt.
“Ik durfde niet meer alleen de straat op”
Terwijl Annabel de muurschildering aan de Kronehoefstraat aanbracht, kreeg ze hinderlijke opmerkingen van voorbijgangers. Sommige mannen spuwden commentaar uit, anderen probeerden rare filmpjes of foto’s te schieten. Het maakte dat ze bijna altijd iemand meenam voor haar veiligheid. “Daarna durfde ik niet meer alleen op straat te werken,” bekent ze.
Kleine stapjes in zichtbaarheid
De street-art is onderdeel van Orange the World, een wereldwijde VN-actie die alarmsignalen laat afgaan over geweld tegen vrouwen. Annabel ziet het geen wondermiddel, maar wel een gespreksstarter: huiselijk geweld zit achter gesloten deuren, haar kunst hangt juist pal in het zicht. “Misschien dat slachtoffers zich hierin herkennen en voelen dat ze niet alleen zijn,” hoopt ze. Mocht het daders ook aan het denken zetten, dan is ze al blij.
Niet geleerd hoe het wel hoort
Dat jongemannen haar lastigviel, stemt haar treurig. Annabel gelooft dat ze simpelweg niet hebben geleerd hoe je normaal met vrouwen omgaat. Ze verwijst naar eigen, op een prettige manier ‘troep-ervaringen’ in eerdere relaties. “Ik was te jong om te weten wat normaal was,” legt ze uit. “Als ik toen dagelijks langs zo’n kunstwerk was gelopen, had ik misschien eerder mijn grenzen durven aangeven.”
Tip: De muurschildering hangt op de Kronehoefstraat in Eindhoven – ga kijken en laat de kleuren nadenken.
Max-fever, maar Norris kan zondag al de kroon opeisen
De Formule 1-wereld ligt op zijn kop: “Max is terug!” scanderen kranten van Milaan tot Manchester na zijn spectaculaire herrijzenis afgelopen weekend in Las Vegas. De dubbele diskwalificatie van McLaren heeft plotseling deuren geopend die eerlijk gezegd al dicht leken. Een vijfde wereldtitel voor Max Verstappen? Het kán, maar de kans is klein. Want het zwaard van Damocles hangt boven Lando Norris’ hoofd en wiept slechts twee simpele puntjes mee om de strijd te beslissen.
Tussen droom en werkelijkheid: 24 puntjes verschil
Op papier dus maar twee kostbare punten nodig in het zonnige Qatar – verzameld in zowel de sprint als de hoofdrace – en Norris kan zichzelf wereldkampioen noemen. De rekensom is helder: als hij Verstappen twee keer voor blijft, is de buit binnen. Zelfs twee keer tweede achter Max kan nog genoeg zijn, mits het in Abu Dhabi nog een keer gebeurt. “Dat spervuur van 24 punten is knap lastelijk,” lacht Jeroen Bleekemolen. “En McLaren heeft in Lusail een raket van een bolide.” Ernest Knoors knikt: “Dat circuit ligt Lando als handschoen.”
Ontspanning in plaats van stress
Norris zelf pakt het spaans aan. Geen geharrewar meer over vorig weekend, geen scherm open naar replays. “Ik ga een paar dagen chillen: padel, golf, lekker niksen,” zegt de Brit, die weet dat brullen harder klinkt dan piekeren. “Daarna trap ik vol gas om te winnen. Voor de sier tweede worden? Daar trappen we niet in.”
Teamduel met extra scherpte
Uiteraard liggen Verstappen en Piastri op de loer. Verstappen pakte sinds de zomer al vier overwinningen en heeft de wind in de zeilen; Piastri fladdert iets minder, maar kan zijn teammaat nog steeds dwars zitten. “Oscar gaat alles of niets spelen,” voorspelt Knoors. “Hij is gevaarlijk omdat hij niks te verliezen heeft.” En dan is er nog die tikkende teambom: “Stel dat Oscar Lando voor ziet en daardoor de wereldtitel ketst. Dan krijg je binnen McLaren een wrang gevoel: liever een concurrent dan je eigen maatje op het hoogste schavot.”
Kortom: er ligt nog maar één scenario waarin Max de kroon kan veroveren, terwijl Lando slechts twee puntjes hoeft te graaien om binnen te lopen. Spanning gegarandeerd, popcorn verplicht.
