Wanneer de onderste twee elkaar treffen: Ajax vs Benfica in Europa’s grootste armoedzaal
Twee clubs, één punt. Nee, dat klopt niet eens: zelfs dat ene puntje ontbreekt. Vanavond om 18.45 uur kruisen Ajax en Benfica de degens in de Johan Cruijff ArenA en het sneue hoogtepunt van deze Champions League-clash? Beide ploegen delen de laatste plaats met dikke nul punten. De vraag is dus niet wie er wint, maar wie als eerste eindelijk de nul van het scorebord poetst.
Amsterdam, stad van steenkolenmindervaliditeit
Als je de statistieken erbij pakt, is Ajax de absolute kelderkampioen. Met één doelpuntje voor en veertien tegen is het verschil tussen “doel” en “doelloos” glashelder. De Amsterdammers schoten in vier duels amper zeven keer op doel – gemiddeld minder dan twee schoten per wedstrijd. De bal is duidelijk liever in de buurt van eigen zestien dan van die van de tegenstander: 265 minuten (bijna 70% van de speeltijd) liep Ajax achter de feiten aan. Het dieptepunt van het afgelopen weekend: een historische thuisnederlaag tegen Excelsior, een club die normaal in de eredivisie-zondagmiddag-onder-modus meelift. Fred Grim en voorganger John Heitinga kunnen tot nu toe vooral met elkaar spieken wie de meest pijnlijke nederlaag verzint.
Benfica: schoon gezicht, blauwe plekken onder de kleding
De Portugezen staan ook op nul, maar hun verhalen zijn minder gruwelijk. De drie Europese nederlagen waren telkens een goal verschil, en in eigen land loopt het nog gesmeerd: geen enkele competitiepanne. Zelfs de statistische wijzers van Stats Perform geven Benfica ongelijk: op basis van Expected Goals zou het team al op vijf punten moeten staan. De kansen zijn er dus, de afwerking blijft achter. Kortom: Benfica is de pijnlijke knal op de tennisbaan die net naast de lijn valt; Ajax is de bal die rechtstreeks het raam van de buren in tikt.
Mourinho’s favoriete sprookje
Wie deze wanhoopsoverleving in goede banen kan leiden? José Mourinho, de onvermoeibare praatjesmaker met een Madeira-kaarsenwalm om zijn woorden. De Tell-a-vision-coach heeft Ajax in het verleden al zeven keer opzij gezet – met Real Madrid zes keer en met Manchester United eens, in de Europa League-fin van 2017. Gisteren grijnsde hij nog even op de persconferentie: “Ajax praatte toen véél te veel, voor én na de wedstrijd.” Let op, Amsterdam: als Mourinho gaat herinneren, krijgt hij meestal gelijk.
Conclusie: een finale in september
Feit blijft dat deze streep-wedstrijd voor beide clubs al een vroege finale is. Wie verliest, mag zich opmaken voor donkere donderdagen in de Europa-imitatie-league; wie wint, houdt een spaarvarkentje met hoop op een derde plaats en zo nog een strohalm lente. Met andere woorden: blind of lam, één van de twee loopt vanavond alsnog kreupel het veld af. Mis ‘m niet, want slechter dan dit wordt het Champions League-seizoen voor Ajax en Benfica echt niet meer.
Max Whitlock stopt toch niet en gaat voor zijn vijfde Spelen
Turnliefhebbers opgelet: Max Whitlock is terug! De Britse drievoudig olympisch kampioen had na Parijs 2024 afscheid genomen, maar komt toch weer over de brug. Zijn doel: de Spelen van Los Angeles 2028. “Ik ben weer gewoon turner”, grapt de 32-jarige. In Parijs pakte hij geen medaille, dus hij wil nu met een knal afsluiten. Zijn palmares is indrukwekkend: drie keer goud en driemaal brons op de Spelen, plus drie wereldtitels en vier Europese titels. Toch beseft hij dat een jaar rust veel spierkracht kost. “Ik begin van nul en moet stap voor stap weer naar de top.”
Trots en zweet: Joey (22) uit Oss knalt ‘m erin op Curaçao
Eerste reis zonder papa én meteen een doelpunt
Wat een ervaring, zeg! Joey van Ravenstein (22) uit Oss is even helemaal losgegaan op Curaçao. Hij voetbalde daar met zijn G-team van UDI’19 (Uden) voor Nederland tijdens het Special Olympics Kingdom Games. En het mooiste: hij trapte er zelf eentje binnen tegen het thuisland. “Ik heb gescoord! Gewoon echt een doelpunt tegen Curaçao,” vertelt hij stralend, nog steeds ter plekke in de tropen.
Nederland pakt brons – vieren maar!
Met z’n team won hij twee keer van Curaçao, maar het potje tegen Aruba ging helaas verloren. Resultaat: een knappe derde plek. “We gaan dat nog flink vieren straks.” Joey, die autisme én ADHD heeft, ging voor het eerst zonder zijn vader op reis. Spannend? Jazeker. “Ik was best zenuwachtig, maar viel mee hoor. Niet iedereen durft dit!”
Tropenrot of juist thuisblijver?
Naast voetballen swom hij, stapte een eilandrondrit, bowlede en wandelde erop los. Alleen dat warme weer… Aj. “30 graden lijkt mee te vallen, maar 30 graden Curaçao is echt iets anders dan 30 graden in Nederland,” lacht hij. “Ik houd meer van kou. Gelukkig vliegen we straks weer naar huis.”
Papa loslaten – missie geslaagd
Voordat Joey vertrok, vond hij het vooral bijzonder dat hij zó lang zou vliegen. Geen papa in de buurt om zijn hand vast te houden. Voor vader Jos was dat net zo spannend. “Hij moet het zelf doen, dat loslaten vind ik lastig. Maar ik ben nu al onwijs trots op wat hij heeft bereikt.”
Puck 2.0? Eerst nog even chillen op de bank
“Mijn been is nog niet klaar voor vol gas”
Wielrenster Puck Moonen trapt nog niet direct op topniveau. Ruim een week na de operatie aan haar rechterbeen laat de Liempdse weten dat het opkalefateren van haar carrière even op zich laat wachten. Op Instagram klinkt het rustig: “Voordat ik Puck 2.0 ben, duurt het nog wel even.”
Waarom ze onder het mes ging
Tijdens de ingreep werd een vernauwde bloedvat in haar been verlegd, zodat het bloed weer vlot op en neer kan stromen. Jarenlang kreeg haar rechterbeen te weinig zuurstof, waardoor na één minuut intensief trappen al het krachtpuf op was. “Mijn linkerbeen voelde dan nog fris, maar rechts ging meteen op z’n gat liggen.” Fysio hielp maar kort, dus besloot ze een scan met contrastvloeistof. Uitslag: een kink in de slagader. Met een omleiding via een ader uit het linkerbeen is het euvel verholpen.
Hoe het nu met haar gaat
Puck is blij dat de eerste paar dagen “verrassend pijnloos” verliepen. Wel is ze moe, stijf en een beetje wazig in haar hoofd. “Deze week mag ik iets verder wandelen, maar sprinten zit er nog niet in.” Haar volgers krijgen meteen een les biomechanica mee: de typische geprede houding op de racefiets, plus oude rechtszijde-blessures, zorgden ervoor dat haar lichaam scheef ging hangen – en dus de bloedvat beknelde.
Wanneer Puck 2.0 echt losgaat
Voorlopig blijft het dus rustig aan doen. “Over een paar maanden hoop ik weer volle bak te kunnen geven.” Tot die tijd laadt ze op, wandelritjes in, en geniet ze van de vele steunbetuigingen op social media.
