CO2-uitstoot van China al anderhalf jaar op nul, en dat is een flinke boost voor het klimaat
China staat al jaren bovenaan de ranglijst als grootste uitstoter van CO₂ ter wereld. En tot nu toe bleef die uitstoot ook vooral stijgen – buiten de coronaperiode om dan. Het argument van China? Wij zijn nog een ontwikkelingsland, dus eerst groeien, dan schoner worden. De belofte was: rond 2030 zouden we de piek halen. Maar kijk je naar de recente cijfers, dan lijkt die piek misschien al gehaald te zijn.
“De hele wereld houdt zijn adem in op het moment dat China echt minder gaat uitstoten”, zegt Heleen Ekker, klimaatspecialist bij RTL Nieuws. “Als je bedenkt dat dit land meer broeikasgassen de lucht in blaast dan welk ander land dan ook, dan is het duidelijk: pas als China daalt, kan de wereldwijde uitstoot écht omdraaien.” Ze benadrukt wel: of dit echt de echte keerpunt is, zien we pas over een paar jaar terug. Maar het is in elk geval hoopgevend nieuws.
En niet alleen zij denkt dat er iets verandert. Ook Clingendael-onderzoeker Louise van Schaik vindt het best aannemelijk dat China over de top heen is. “Het aandeel hernieuwbare energie in China is de afgelopen drie jaar verdubbeld. En ze blijven er massaal investeren.” Er speelt wel een economische factor mee: China zit momenteel in een lastige periode. Vooral de bouwsector, die normaal gesproken veel CO₂ produceert, kampt met grote problemen. Dat trekt de uitstoot wat omlaag.
Maar de belangrijkste reden is toch echt het beleid zelf, zegt China-correspondent Roland Smid. “China toont hiermee aan dat hard inzetten op groene technologie gewoon werkt.” Neem de transportsector: daar is de uitstoot met 5 procent gedaald. Dat komt onder andere doordat elektrische auto’s flink worden aangemoedigd. “In China is een kenteken kopen vaak superduur – soms zo’n 10.000 euro. Maar voor een elektrische auto is het gratis.”
Dat kost de overheid natuurlijk veel geld, maar het betaalt zich inmiddels uit, legt Smid uit. “Die Chinese elektrische auto’s worden nu wereldwijd verkocht. Door deze stimulering zijn de fabrikanten enorm gaan innoveren en concurreren.” Groene tech is voor China inmiddels een serieuze exportartikel geworden. “De waarde van de Chinese export van groene technologie is nu al hoger dan de olie-export van Saoedi-Arabië.”
En dat heeft impact ver buiten de grenzen van China. Steeds meer landen – vooral opkomende economieën – kopen massaal Chinese zonnepanelen en elektrische auto’s. Terwijl president Trump eind september het Amerikaanse klimaatbeleid liet vallen, kondigde China juist concrete klimaatdoelen aan. Een interessante tegenstelling.
Neem Ethiopië, het op twee na grootste land van Afrika. Daar zie je steeds meer Chinese elektrische auto’s rijden, vertelt klimaatonderzoeker Leon Simons. “Ze hebben zelfs de import van benzine- en dieselauto’s verboden. En terecht: Ethiopië heeft bijna geen fossiele brandstoffen, maar wel veel zon en waterkracht. Dus kunnen ze goedkope groene stroom opwekken. Waarom zou je dan duur gas of olie gaan importeren?”
En ja, ook daar wordt weer gebruikgemaakt van goedkope Chinese technologie. Dit verhaal speelt zich wereldwijd af in opkomende economieën. Van Schaik ziet het logisch: “Waarom zouden ontwikkelingslanden nu nog net als wij in de jaren ‘60 gaspijpleidingen gaan leggen? Ze springen gewoon over naar zonnepanelen. Eerst had je geen stroom, nu heb je een paneel op het dak. Dat is toegankelijk, snel en goedkoop.”
Terwijl China volledig meegaat in deze groene transitie, probeert Trump juist terug te keren naar fossiele brandstoffen. Is dat nog realistisch? “Ja,” zegt Van Schaik, “het is een achterhoedegevecht. De beweging is al gestart, en die stop je niet zomaar meer.”
Ouders zeggen massaal nee tegen smartphones voor kinderen onder de 14
In het huis van Romy uit Amsterdam was de smartphone lang een constante aanwezigheid – tot ze er genoeg van had. Sinds een tijdje zorgt ze voor haar nichtjes, Djamila (10) en Preciosa (13), en merkte al snel dat de telefoons een behoorlijke impact hadden op hun gedrag en gezinsleven. “Ze trokken zich steeds meer terug op hun kamer, vooral de jongste werd vaak chagrijnig of boos,” vertelt Romy. “Toen ik erachter kwam dat ze tot diep in de nacht op haar telefoon zat, wist ik: dit moet stoppen.”
Ze begon zich te verdiepen in de gevolgen van vroeg smartphonegebruik, bezocht ouderavonden op school en las alles wat ze kon vinden. Uiteindelijk tekende ze het ouderpact van de beweging Smartphonevrij Opgroeien – een keuze die steeds meer ouders maken. Inmiddels hebben zo’n 55.000 mensen dit pact ondertekend. Dat betekent: geen smartphone voor hun kind totdat ze 14 zijn.
De beweging is nog maar net over een jaar oud en begon met een handjevol ouders. Nu zijn er al ouders van ruim 4.000 scholen bij betrokken. Vandaag verschijnt er zelfs een boek over het opgroeien zonder smartphone. Volgens oprichter Danielle Batist is het doel duidelijk: “We willen dat in elke klas minstens 25 procent van de kinderen géén smartphone heeft. Dan verandert de dynamiek. Dan is het opeens helemaal niet raar meer om er geen te hebben.”
Het is een keuze waar steeds meer ouders over twijfelen. Uit onderzoek van het RTL Nieuwspanel blijkt dat wel 60 procent van de ouders hun kind – tussen 6 en 18 jaar – al voor de leeftijd van twaalf een telefoon geeft. Maar 40 procent voelt daar druk bij, en liefst 23 procent geeft toe dat ze hun kind eigenlijk te vroeg een smartphone gaven.
Waarom geven ouders dan toch zo vroeg een telefoon? Veel noemen veiligheid en bereikbaarheid als reden. Ook wordt genoemd dat kinderen leren omgaan met verantwoordelijkheden. En soms is er gewoon praktische noodzaak: een klassenapp of digitaal rooster maakt het gebruik bijna onvermijdelijk.
Terwijl de overheid recent adviseerde om kinderen pas vanaf hun vijftiende toegang te geven tot sociale media zoals Instagram en TikTok, gaan sommige gemeenten nog een stap verder. Vanavond wordt in Wageningen een motie ingediend om het smartphonevrij opgroeien actief te stimuleren. Ook Amsterdam is volop in actie: de stad werkt samen met Smartphonevrij Opgroeien en organiseerde al zeventig ouderbijeenkomsten op basisscholen.
Wethouder Alexander Scholtes pleit voor strengere regels, ook op Europees niveau: “Stop met verslavend ontwerp, trek grenzen aan schadelijke algoritmes en handhaaf eindelijk fatsoenlijk op leeftijdsgrenzen.”
Op basisschool De Spaarndammerhout in Amsterdam wordt sinds september aangeraden om kinderen géén smartphone te geven zolang ze op school zitten. Inmiddels doen dertien andere scholen in de hoofdstad hieraan mee. “In groep 7 heeft nu een groot deel geen smartphone,” zegt directeur Femke van der Graaf. “Vroeger hadden we last van slechte concentratie en online pesten. Nu speelt iedereen weer buiten, voetballen, gezelschapsspellen… Het is rustiger, gezelliger. En er is geen angst meer voor stiekem filmen of berichten sturen.”
Bij Romy thuis is Djamila inmiddels smartphonevrij – ze heeft alleen nog een simpele Nokia voor noodgevallen. “Het is echt een wereld van verschil,” zegt Romy. “Na school doen we weer dingen samen, we spelen kaartspelletjes, lachen meer.” Met haar oudste nichtje, Preciosa, zijn er strakke afspraken: beperkt gebruik, tijden vastgelegd, en de telefoon blijft ’s nachts buiten de slaapkamer.
“Je moet sterk zijn als ouder,” benadrukt Romy. “Je krijgt er flink wat boosheid en geklaag voor terug. Maar het is het waard. Want wat je er uiteindelijk voor terugkrijgt? Een verbonden gezin, rust in huis, en kinderen die écht leven – niet alleen scrollelen.”
Afgezette burgemeester van Istanbul riskiert gevangenisstraf van meer dan 2000 jaar
De Turkse openbaar aanklager heeft een flinke stap genomen in de zaak tegen de voormalige burgemeester van Istanbul, Ekrem Imamoglu. Er zijn maar liefst 142 aanklachten ingediend – ja, je leest het goed: honderdveertigtwee. En als hij voor al die punten schuldig wordt bevonden? Dan kan er een celstraf van maar liefst 2430 jaar op hem neerkomen. Dat is meer dan twintig eeuwen achter slot en grendel.
Imamoglu, een populaire figuur binnen de Turkse oppositie en tevens gezien als de grootste concurrent van president Erdogan, zit al acht maanden vast. Hij werd destijds gearresteerd én meteen ook uit zijn functie ontheven als burgemeester van Istanbul. Sindsdien verblijft hij in voorarrest, terwijl de rechtszaak zich langzaam ontvouwt.
Wat wordt hem precies ten laste gelegd? Van alles, eigenlijk. Onder andere het oprichten en leiden van een criminele organisatie, omkoping, fraude, afpersing en witwassen van geld. Volgens justitie zou dit alles de staat zo’n 3,25 miljard euro hebben gekost over de afgelopen tien jaar. En hoe zou dat gegaan zijn? Er wordt beweerd dat zakenlieden onder druk werden gezet om via een geheim fonds binnen de gemeente steekpenningen te betalen. Het bewijs? Dat zou komen uit onderzoeken van Masak (het financiële recherchebureau), expertsanalyses, digitale data en zelfs videobeelden.
Daarnaast wordt er ook gesuggereerd dat Imamoglu persoonsgegevens van Istanbullu’s zou hebben gebruikt om buitenlandse financiering binnen te halen. De aanklacht is gigantisch: ruim 3500 pagina’s dik, met maar liefst 402 verdachten erin genoemd.
Zijn advocaten reageren fel: volgens hen zijn de beschuldigingen compleet uit de lucht gegrepen. Ze gaan vol voor vrijspraak. Ook Imamoglu zelf noemt het proces puur politiek. Zijn partij, de CHP, spreekt zelfs van “onzin” en “beschamend”, en denkt dat de echte reden achter de aanklachten is om te voorkomen dat hij ooit president wordt.
Critici zien hier duidelijk de hand van de regerende AKP-partij van Erdogan in. Volgens hen is dit een strategische poging om de groeiende oppositie uit te schakelen, vooral nu de CHP de laatste jaren succes boekt bij verkiezingen – wat veel mensen zagen als een teken dat de tijd van Erdogan misschien toch aan het aflopen is.
Sinds de arrestatie zijn al honderden CHP-leden opgepakt, waaronder 17 burgemeesters. Toen Imamoglu werd gearresteerd, barstten er grote protesten los in Turkije – de grootste in tien jaar tijd.
De Turkse regering blijft echter benadrukken dat de rechterlijke macht onafhankelijk is. Maar zowel de oppositie als internationale mensenrechtenorganisaties geloven daar niets van.
Turkije en Australië blijven steggelen over wie de klimaattop mag organiseren
De klimaattop in Brazilië is al een tijdje bezig, maar er hangt nog steeds een groot vraagteken boven waar de volgende editie – die van 2026 – zal plaatsvinden. Je zou denken: dat hadden ze toch wel op tijd uit kunnen maken? Maar nee, zowel Australië als Turkije houdt hardnekkig vast aan zijn kandidatuur, en geen van beide landen lijkt nu direct bereid om een stap terug te doen.
Het is niet gek dat landen graag gastheer willen zijn van zo’n grote internationale bijeenkomst. Het is immers een moment om in het spotlicht te staan én je klimaatvisie wereldwijd onder de aandacht te brengen. Alleen… normaal gesproken wordt dit soort geschillen véél eerder opgelost. Nu zitten de Brazilianen ineens met de handen in het haar: de huidige top is al begonnen, en over twee weken moeten ze het stokje doorgeven – maar aan wie?
Terwijl Turkije en Australië dus doorgaan met hun diplomatieke armworsteling, is er opvallend genoeg wél al duidelijkheid over de top van 2027. Dan is het Afrika’s beurt, en daar hebben Nigeria en Ethiopië zich allebei aangemeld. Maar in plaats van in een luidruchtig dispuut te belanden, zijn de Afrikaanse landen rustig tot een akkoord gekomen: de top gaat naar Ethiopië, waarschijnlijk naar hoofdstad Addis Abeba. Dat besluit wordt later vandaag officieel verwacht.
Intussen roept de Braziliaanse voorzitter Corrêa do Lago beide kandidaten dringend op om snel tot een oplossing te komen. Zijn boodschap is helder: als jullie er zelf niet uitkomen, krijgt geen van beiden de organisatie. En dan springt Duitsland automatisch in – wat niemand echt wil. De VN-organisatie die achter de klimaattoppen zit, heeft namelijk haar thuisbasis in Bonn. Dus technisch gezien is Duitsland de back-up, maar niemand vindt dat ideaal. Organiseren is een enorme klus, en liever zien ze dat een ander de last draagt.
De Australische premier Albanese probeert het nu persoonlijk bij Erdogan geregeld te krijgen. Hij benadrukt dat Australië – samen met Pacifische eilanden zoals Fiji en Vanuatu – een logische keuze is. Die eilanden worden hard getroffen door klimaatverandering, en laten jaar na jaar zien hoe dramatisch de crisis is. Als gebaar van goedwillendheid zou Albanese zelfs een compromis hebben aangeboden: Turkije mag een paar voorprogramma’s doen, terwijl de hoofdtop gewoon in Adelaide (Australië) plaatsvindt. Of de Turken daar warm voor lopen? Daar is nog niks over bekend.
Ondertussen kijken diplomaten scherp toe. Turkije stuurt vicepresident Yilmaz naar Brazilië – een flinke signaal dat ze serieus zijn. Australië begint met alleen de assistent-minister voor Klimaatverandering, Josh Wilson. Pas in de tweede week komt minister Chris Bowen langs, een van de belangrijkste krachten achter de Australische kandidatuur.
De druk blijft groeien. Ook VN-klimaatchef Simon Stiell waarschuwde al afgelopen zomer tijdens een bezoek aan Australië dat deze impasse allesbehalve gunstig is voor de voorbereidingen. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt om op tijd alles klaar te hebben. En wie van de twee uiteindelijk als eerste knippert met de ogen? Dat is voor nu nog één groot open einde.
Elfde van de Elfde: drukte in Oeteldonk • winnaar winactie dolblij
Okee, okee… het is dan toch echt zover: het is de Elfde van de Elfde! Van Kruikenstad tot Lampegat, overal in Brabant schieten de hoeden de lucht in en wordt het carnavalsseizoen feestelijk ingeluid. En wat een start is het – volop gedruis, gekleurde sjaaltjes, en natuurlijk die typische carnavalskriebels in je buik.
In Den Bosch stonden al vroeg in de ochtend zo’n 100.000 mensen klaar om los te gaan. Maar met al dat gejuich en gefeest komt ook verantwoordelijkheid. Daarom hebben de Oeteldonkse Club en de Dolle Mina’s samen het initiatief ‘Saome uit, Saome thuis’ gelanceerd. Wie na een avondje flink hossen liever niet alleen op de fiets wil, kan terecht bij drie centrale punten in de binnenstad: De Wolvenhoek, de fietsenstalling bij het station (stadskant) of de Kerkstraat. Daar kun je iemand vinden die dezelfde kant op gaat – veilig én gezellig. In andere Brabantse steden bestaat dit al langer, maar nu dus ook eindelijk in Oeteldonk!
Onze eigen verslaggeefster Ilse, beter bekend als ‘Chef Sjanternel’, dook middenin het feest bij CV De Sleuteldraaiers in Tilburg. En jawel: dit is hun allereerste 11-11! De vereniging is pas net opgericht, maar ze waren er met volle overgave bij. Jammer genoeg is niet alles rozengeur en maneschijn. In Den Bosch werd vanmiddag een man aangehouden wegens ongeregeldheden en bedreiging. “Sfeerverziekend gedrag pikken we hier niet”, laat Handhaving Den Bosch weten via Instagram. De man ging er gewoon in de boeien vandoor. Ook in Breda werden twee mannen de stad uitgestuurd omdat ze zich niet konden gedragen tegenover vrouwen. “Zo’n gedrag accepteren we niet – en daar wordt hard tegen opgetreden”, benadrukken ze.
Maar gelukkig zijn er ook superleuke momenten! Zo sprong Erwin helemaal uit zijn vel toen hij plotseling werd verrast door Tappie Thijs van Omroep Brabant Radio. Hij had namelijk de hoofdprijs gewonnen in de ‘Carnaval van je Leven’-actie! Dat betekent kaartjes voor 3 Uurkes Vurraf, plekken in het Fijnfisjenie Café, elf toegangsbandjes voor het Handjes Handjes Bloemetjesfestijn, én een gloednieuw pekske. Zijn reactie? “Jaaaaaaaaaah!” Meer lukte hem even niet. Bekijk hier hoe het ging.
Intussen staat D’n Heuvel in Kruikenstad stampvol. De She’s en Jelle Oosterveld zorgen voor de muziek, en jong en oud zingt mee op elk bekend carnavalsliedje. In Den Bosch is het supersibber. De Karrenstraat en de Korte Putstraat zitten vast, en de gemeente roept via WhatsApp op om naar andere locaties te gaan als het te druk wordt. Maar laten we eerlijk zijn: wie wil er nou weg als het zo’n feest is?
Ook dieren doen gewoon mee! Hond Ziggy paradeert fier door ’t Kielegat met een knalrood sjaaltje om. Haar baasjes Sebas en Chantal wandelen trots achter haar aan. En bij Dierentehuis ‘s-Hertogenbosch is het ook feest – want waarom zou jij alleen genieten?
In Eindhoven begon de dag al met De Grote Lampegatse Pubquiz in het Muziekgebouw. Teams strijden tijdens de Elluf Elluf Lunch om de ereplaats. En precies om 15.11 uur wordt het officieel: Lampegat viert 11-11!
Tussendoor even een woning bezichtigen in het centrum van Oeteldonk? Makelaar Patrick van Hendriks Makelaardij dacht er even aan mee te doen, maar moest snel terugkrabbelen. Een klant vroeg of ze tijdens de Elfde van de Elfde langs konden gaan: “Dan zijn we toch in de stad, en kunnen we meteen checken of het geluidsdicht is.” Lekker slim, denkt Patrick. Totdat hij een uur nodig heeft om van A naar B te komen – normaal vijf minuten. “Dit doe ik nooit meer”, lacht hij. “Maar goed, ik ben weer terug bij mijn club. Dan maar een biertje!”
En dan heb je nog Tullepetaonestad (oftewel Roosendaal), waar men massaal optrekt voor het gratis Tullepetaone-ontbijt in Bruin Café JaxX. In ruil voor een donatie aan het Roosendaals Jeugd Ontbijt krijg je er een lekker pakketje. Zo willen ze 11.011 euro ophalen – mooi rond getal, en genoeg om drie kinderen een heel jaar te voeden. Nu staat de teller op iets meer dan 900 euro. Geen slecht begin!
In Uden barstte het nieuwe Elfde van de Elfde-feest los, maar niet zonder tegenslag. Water van Uden, oud-prins én medeorganisator, viel van zijn fiets en belandde in het ziekenhuis. “Ik werd wakker tussen de slangetjes”, vertelde hij nog. Gelukkig niets ernstigs – hopelijk kan hij straks toch nog meefeesten.
Dubbel, nee: driedubbel feest bij familie Van Helmont in Eindhoven! Opa Bart, vader Dennis én zoon Djezz zijn allemaal jarig vandaag. En Djezz wordt precies 11 – mooier kan bijna niet.
In Land van Cuijk werd het seizoen gevierd op het Kerkplein in Cuijk, waar zes prinsenparen samen het startschot gaven. En bij Helmond Sport is men ook helemaal in de stemming: vandaag presenteerden ze het officiële carnavalsshirt, ontworpen in samenwerking met lokale verenigingen. In de kraag prijkt het thema van Keiebijtersstad: ‘Umdekker zo van haaw’. Mooi detail!
Op TikTok waren sommige Brabanders al dagen aan het aftellen. En dan is er Overloon, waar om exact 11.11 uur het buitencarnaval weer losbarstte. Het plein voor de kerk veranderde in een kleurrijk spektakel, met muziek, dans en volle bak gezelligheid.
In Uden werd het vat van Familiebrouwerij Swinkels uit Lieshout aangeslagen – onder luid gejuich. “Nu kunnen we echt los”, zegt het raadslid die de eer kreeg. “Proost op een goede carnaval!”
En dan is er nog café De Boekanier in Tilburg, waar gisteravond al om 00.00 uur werd afgeteld. Waarom wachten tot de ochtend als je nú kunt beginnen?
Overigens: wist je dat 11 november oorspronkelijk helemaal niks met carnaval te maken had? Het heeft roots in de kerkelijke kalender – maar daar lees je hier meer over.
En als klap op de vuurpijl: vannacht is er een wonder gebeurd op de Bredaseweg in Tilburg. De beelden bij de begraafplaats hebben stiekem hun sjaals aangetrokken. Ze zijn klaar voor 11-11. Ben jij dat ook?
Alaaf, Brabant!
Moerdijk maakt plaats voor industrie: ‘Het allergrootste besluit ooit’
Stel je voor: je woont jarenlang in een dorp, kent iedereen, hebt herinneringen opgebouwd – en dan komt de gemeente opeens zeggen dat het hele dorp straks weg moet. Dat is precies wat er gisterenavond gebeurde tijdens een speciaal samengekomen bijeenkomst voor bewoners van Moerdijk. De boodschap was kort en krachtig: als het aan de gemeente ligt, verdwijnt het dorp met zijn 1130 inwoners. En dat is geen grapje, maar volgens het college van burgemeester en wethouders de enige serieuze optie die overblijft.
Waarom dit enorme besluit?
De reden? Industrie. Of beter gezegd: de noodzaak om de haven- en industriële activiteiten flink uit te breiden. Om genoeg ruimte te krijgen voor nieuwe energiestations, hoogspanningsleidingen en andere cruciale infrastructuur, heeft men 450 hectare grond nodig – zo’n 630 voetbalvelden. En waar moet dat allemaal komen? Op de plek waar nu nog het dorp Moerdijk staat.
Wethouder Dingemans legt uit dat er simpelweg geen betere locatie is: het ligt vlakbij water én het huidige industriegebied. De alternatieve plek, ten zuidoosten van de haven, zou leefbaarheidsproblemen veroorzaken in meerdere dorpen en bovendien staat de A17 in de weg. “Je kunt daar gewoon niet zoveel doen,” zegt hij. En een dorp omringd door industrie? Ook geen goede oplossing. “Dan heb je een geïsoleerd dorp. Je zal er maar wonen.”
Een emotioneel zwaar besluit
Hoewel het college onvermurwbaar is in zijn keuze, benadrukt burgemeester Moerkerke dat dit geen makkelijke stap is. “We vragen een enorm offer van onze inwoners.” Hij vertelt over een emotionele week, met gesprekken waarin mensen hun onzekerheid en verdriet deelden. Die vraag – gaat ons dorp nou wel of niet verdwijnen? – speelt al jaren en is volgens hem “verschrikkelijk” voor de bewoners. “Je zal er maar wonen en altijd met die twijfel leven.”
Dingemans hoort ook vaak de roep om ‘eindelijk lef te tonen’. Mensen willen geen eeuwige wachtkamer, maar duidelijkheid. “We moeten door. Geen ‘we kijken nog even’ meer.”
Wanneer gaat het gebeuren?
Gelukkig hoeft niemand morgen al zijn spullen te pakken. Volgens de wethouder kunnen mensen nog zo’n tien jaar lekker in Moerdijk blijven wonen. Maar de klok tikt wel: de bouw van drie nieuwe energiestations moet in 2028 beginnen en in 2033 klaar zijn. Andere projecten gaan gelijktijdig van start.
Het gemeentebestuur stelt één belangrijke voorwaarde: eerst geven, dan nemen. Het Rijk en de provincie moeten dus iets terugdoen voor deze ‘nationale opgave’. Denk aan een menselijke aanpak: snelle vervangende woningen, financiële compensatie en een fonds om de leefbaarheid in Moerdijk zolang het bestaat goed te houden.
Wat gebeurt er verder?
Er is nog geen concreet plan voor nieuwe huizen of hoeveel geld mensen voor hun woning krijgen. Wel denkt men eraan om bewoners bij elkaar te houden in een nieuwe gemeenschap – maar dat is geen must. “Niet iedereen wil dat,” geeft Dingemans toe.
Nu volgt de volgende stap: het plan gaat naar de gemeenteraad voor goedkeuring. Als die instemt, wordt het aangeboden aan het Rijk en de provincie. Zij moeten op 1 december de knoop doorhakken. En wachten langer? Volgens de gemeente is dat onacceptabel. “Op 1 december moet er een besluit zijn. Onze inzet staat vast.”
