Baas boven baas: rechter zegt ‘dissen is dissen’
BREAKING: New York geeft Kendrick Lamar carte blanche om Drake te blijven uitschelden voor pedo. Waarom? Omdat de rechter de beschuldiging in “Not Like Us” ziet als puur theater, niet als waarheidsgetuigenis. Drake had Universal Music (label van beide rappers) voor de rechter gesleept met claims van laster en gebrek aan veiligheid, maar de rechter zegt: “Nah, dit is gewoon rapbeef.” Ter herinnering: in “Not Like Us” gooit Lamar eruit “I hear you like ’em young” en beveelt dames om hun kleine zusjes ver weg te houden van Drizzy. Het nummer scoorde een paar Grammys en werd dé soundtrack van 2024. Volgens rechter Vargas snapt de luisteraar prima dat het om overdrijving gaat: “Dit is geen NOS-journaal, dit is een rap battle vol kanker, pistolen en diss-track clichés.” Ook de albumhoes – Drake’s huis vol virtuele ‘zede-delict stickers’ – valt onder artistieke vrijheid. Drake’s team is not amused en kondigt hoger beroep aan.
John Lodge (82) van The Moody Blues overleden – een laatste groet aan een meester van de symfonische rock
Een schok voor de fans
Familie van Lodge deelde zojuist droevig nieuws: de bassist/zanger is “plotseling en onverwacht” heengegaan. Hij werd 82.
De stem achter de grootste klassiekers
Ken je die warme baslijn en de zilveren tenor in Nights in White Satin, Question of Isn’t Life Strange? Dat is puur John Lodge. Hij leerde zichzelf basgitaar spelen, speelde eerst in wat lokale bandjes en stapte uiteindelijk in 1966 in het al bestaande The Moody Blues. Samen met Justin Hayward kwam hij precies op het juiste moment binnen.
Van r&b tot symfonische rock
De groep startte in 1964 als The Moody Blues 5 (daarna M&B5), maar kreeg pas echt kleur toen Lodge en Hayward erbij kwamen. Het album Days of Future Passed (1967) gooide de boel om: rockmuziek mét een volledig orkest erbij. Resultaat: Nights in White Satin en Tuesday Afternoon – twee monumenten waarvan we nog steeds kippen krijgen.
De Mellotron-magie
Later kregen de heren het orkest ingeruild voor een Mellotron. De psychedelische laagjes van dat instrument zorgden voor de typische ‘Moody Blues-sound’. Tracks vloeiden naadloos in elkaar over – iets wat in de vroege seventies nog niet vanzelfsprekend was. In Melancholy Man hoor je prachtig hoe die Mellotron zweeft.
Tot het slotakkoord
John maakte tussendoor solo-uitstapjes, maar bleef trouw aan de band. In 2018 nam de Rock and Roll Hall of Fame The Moody Blues op, en tijdens die ceremonie gaven ze samen hun allerlaatste optreden. Daarmee werd definitief het doek gesloten.
Rust zacht, John – je baslijnen klinken voorgoed door op onze platenspeler.
Bradley Cooper krijgt mogelijk de hoofdrol in nieuwe Ocean’s Eleven-prequel
Bradley Cooper ligt op dit moment in de race om de hoofdrol te spelen in de aankomende Ocean’s Eleven-prequel. De film neemt ons mee naar het Europese criminele ondergrondje van de jaren zestig, lang voordat Danny Ocean met zijn bende aan de slag ging. Regisseur Steven Soderbergh zit dit keer niet op de regisseursstoel, maar scenarist Carrie Solomon werkt wel aan het script. De Ocean’s-franchise begon oorspronkelijk in 1960 met Frank Sinatra en zijn Rat Pack en kreeg later een reboot met George Clooney, Brad Pitt en Matt Damon. In 2018 verscheen al de spin-off Ocean’s Eight met Sandra Bullock en Cate Blanchett.
Peter Eggink grijpt internationale magie-trofee tijdens speciale show
Tijdens de uitreiking op 19 december trakteert hij ook meteen het publiek op een optreden. “Waardering van vakbroeders is echt dé dikste knipoog die je kunt krijgen!” vertelt Eggink enthousiast. “Deze prestigieuze Golden Merlin Award in ontvangst mogen nemen is een mega-compliment en voor mij vooral een bevestiging dat trouw blijven aan je eigen stijl en creativiteit uiteindelijk loont.”
Al in 2016 pakte hij een ‘gewone’ Merlin Award voor het bedenken van nieuwe illusies. Toen kreeg hij de prijs voor vijftien jaar aan door-de-ijsberen-bijdragen aan de goochelscene. Grootheden zoals David Copperfield, Siegfried & Roy én Hans Klok gingen Eggink vroeger al voor. Met deze nieuwe award komt hij nu in datzelfde illustere rijtje te staan.
Aqua krijgt haar eigen megamusical: barbie, doctor Jones én turbotempo door Denemarken
Zangeres Lene Nystrøm straalt als ze tegen Ritzau vertelt dat ze “een hele waslijst” met aanbiedingen op tafel hadden liggen. De keuze viel uiteindelijk op het Deense AHA Creations, en dat is volgens haar geen kleinigheid. “Van het idee tot de podiumindeling: hun plan alleen al straalt enorm door. Dit wordt echt de grootste musicalproductie die ooit in Denemarken is gebouwd.”
En er is groter nieuws: het stuk moet straks internationaal scoren. Lene kijkt al vooruit naar premières “in heel andere landen” zodra het debuut in eigen land klaar is.
Voor wie zich afvraagt waarom Aqua zó’n feest verdient: de Deense popgroep bestaat inmiddels bijna dertig jaar en domineerde eind jaren negentig vrijwel elk hitlijstje. Denk aan die onvergetelijke klassieker Barbie Girl uit 1997, gevolgd door Doctor Jones, My Oh My, Turn Back Time en nog een paar nummers die nu al in je hoofd beginnen te spelen.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws kan je binnenkort dus ook zinloze Aqua-karaoke meezingen terwijl live-acteurs de decors overhoop halen.
Roos uit Oh Oh Cherso over maandenlange duizeligheid: ‘Zodra ik ging staan was het mis’
Roos uit Oh Oh Cherso deelt vandaag openhartig hoe zwaar de afgelopen maanden zijn geweest. Wat begon als een valse start op een zomerse juniochtend – ze werd zo duizelig wakker dat ze amper naar de badkamer kon lopen – draaide uit in een wekenlang achtbaanritje zonder einde.
Eerste hulp en zoveel vraagtekens
De huisarts luisterde, kneep in de pols en stuurde haar door naar de fysio. “Draaiduizeligheid, ziekte van Ménière, labyrintitis of neuritis vestibularis… ze wisten het niet en ik kon niet eens rechtop zitten,” vertelt Roos op Instagram. Ze sjouwde met een spuugzakje mee naar elke afspraksessie en knipperde haar ogen dicht bij elk bewegingsspelletje. Na een paar dagen kreeg ze medicatie, waarna het ‘enigszins draaglijk’ werd.
Luisteren, stilliggen, doorspoelen
“Liggend kon ik nog een beetje functioneren. Binnen een paar seconden nadat ik mijn bed uit rolde, draaide de wereld als een draaimolen.” Familie en vrienden stonden paraat voor de kids; Roos hing slap tussen de kussens. “Gehoor op één kant verdween écht helemaal. Alsof iemand zachtjes een stopcontact had getrokken,” schetst ze.
Na twee weken leek het tij te keren: het draaien stopte plots en ze kon weer staan, lopen, lachen. Maar de vermoeidheid bleef. En enkele weken later klampte de duizeligheid zich weer vast in vlagen.
MRI in het verschiet
De KNO-arts besloot een MRI in te plannen: “Zo kunnen we een paar dingen uitsluiten die niet passen bij een ‘simpele’ ontsteking.” De scan vond afgelopen week plaats – spannend, maar geruststellend: “Ik heb niet het gevoel dat er iets ernstigs speelt. Fijn dat ze het serieus nemen en geen risico nemen.”
Gezondheid blijkt goud waard
Roos sluit af met een positieve noot: “Zolang ik niet rechtop hoef te staan of op mijn hoofd hoef te dansen, is alles prima. Gezondheid blijkt weer eens het aller-allerbelangrijkste.” 🔗
