Het is zover: de visdeurbel gaat vandaag weer aan!
Voor de vijfde keer op rij gaat vandaag de beroemde visdeurbel in Utrecht weer live! Via visdeurbel.nl kun je via een onderwatercamera meekijken en zelfs de Weerdsluis openen voor vissen die naar de overkant willen zwemmen. Vorig jaar keken meer dan 20 miljoen mensen uit binnen- en buitenland naar de wachtende vissen. Er werd maar liefst 150.000 keer aangebeld om de vissen door de sluis te helpen, zo meldde het Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden.
Waarom is de visdeurbel zo belangrijk?
De Weerdsluis is een cruciale route voor vissen. Volgens stadsecoloog Anne Nijs is het “eigenlijk de enige weg die de vissen kunnen nemen” om bij andere wateren te komen. Maar omdat de sluis in het voorjaar nog niet vaak opengaat voor plezierboten, kunnen vissen soms wekenlang wachten. En dat is gevaarlijk: “Dan kunnen ze opgegeten worden door andere vissen en vogels,” legt Nijs uit. Daarom is de visdeurbel in het leven geroepen. Dankzij dit initiatief worden er nu jaarlijks duizenden vissen doorgelaten.
Wereldwijd succes
De visdeurbel is niet alleen in Nederland een hit. Mensen van over de hele wereld delen hun ervaringen op TikTok en X. Er komt zelfs fanmail binnen bij de organisatie. Nijs vertelt: “Vanmorgen vertelde iemand dat ze een feest wil geven ter ere van de visdeurbel en zich afvroeg wanneer de deurbel precies live ging. Ook krijgen we veel berichten van mensen die zeggen rustig te worden van de onderwaterbeelden.”
Hoe lang blijft de visdeurbel aan?
De visdeurbel is elk jaar actief van begin maart tot eind mei. Vorig jaar bleef hij zelfs een maand langer aan omdat mensen er zoveel plezier aan beleefden. En volgens Nijs zal de visdeurbel ook in de toekomst elk jaar weer terugkomen.
De Man met de Gouden Arm: James Harrison Overleden
James Harrison, een Australiër die bekendstond als ‘de man met de gouden arm’, is op 88-jarige leeftijd overleden. Deze bijzondere bloeddonor heeft tijdens zijn leven naar schatting meer dan 2 miljoen baby’s gered. Dat melden Australische media, zoals 9news en The Sydney Morning Herald. Harrison begon al in 1954 met het doneren van zijn bloed, dat een zeldzaam antilichaam bevatte: anti-D. Dit antilichaam wordt gebruikt om zwangere vrouwen te behandelen die risico lopen om gevaarlijke antilichamen door te geven aan hun ongeboren kind. Zonder deze behandeling kunnen baby’s ernstige gezondheidsproblemen krijgen, zoals bloedarmoede of hartafwijkingen.
Een Leven Gewijd aan Anderen
James Harrison overleed in een verpleeghuis in New South Wales. De Australische bloedbank van het Rode Kruis prees zijn ongelooflijke bijdrage aan de samenleving. “James heeft maar liefst 1173 keer zijn arm uitgestoken om onbekenden en baby’s te helpen”, zei Stephen Cornelissen, de topman van de bloedbank. “Hij deed dit zonder ooit iets terug te verwachten.” Zelfs na het overlijden van zijn vrouw Barbara bleef Harrison doneren, wat zijn toewijding en medeleven onderstreepte. “Hij laat een ongelooflijke erfenis achter,” voegde Cornelissen toe.
Een Erfenis die Blijft Bestaan
Wat Harrison zo bijzonder maakte, was zijn zeldzame bloedtype. Zijn bloed en plasma kunnen zelfs na zijn dood nog levens redden. Wetenschappers hopen dat ze zijn bloed kunnen gebruiken om in laboratoria anti-D te ontwikkelen, zodat deze levensreddende behandeling op grotere schaal beschikbaar komt. Harrisons dochter, Tracey Mellowship, beschreef haar vader tegenover 9news als “een vrijgevige ziel met een groot gevoel voor humor.”
Een Inspiratie voor Velen
James Harrison was niet alleen een held voor de Australische gemeenschap, maar ook een inspiratie voor bloeddonoren wereldwijd. Zijn verhaal herinnert ons aan de kracht van vrijgevigheid en de impact die één persoon kan hebben op miljoenen levens. Vorig jaar maakte RTL Nieuws een interessante reportage over bloeddonoren voor honden en katten, die ook de moeite waard is om te bekijken.
Mannen op afstand gehouden bij vrouwenurinoirs: ‘Ze zijn nieuwsgierig’
In Oeteldonk (Den Bosch) zorgen twee ’toiletdames’ ervoor dat vrouwen ongestoord gebruik kunnen maken van de nieuwe vrouwenurinoirs. Mannen worden hierbij geweerd. Tijdens de start van carnaval op de elfde van de elfde bleken veel mannen namelijk nieuwsgierig naar deze nieuwe voorziening. De vrouwenurinoirs zijn een nieuw fenomeen en na een test op de elfde van de elfde zijn ze nu te vinden op de Markt in Den Bosch. Het idee is simpel: vrouwen moeten snel een plas kunnen doen, net zoals mannen bij een mannenurinoir.
Privacy
Het was al duidelijk dat het niet vanzelfsprekend is dat vrouwen de urinoirs gaan gebruiken. De reacties zijn verdeeld. Het hoofd van de gebruiker is zichtbaar, terwijl de rest achter een roze pilaar verstopt zit. Niet helemaal verborgen dus. Sander, verantwoordelijk voor het openbare sanitair in Den Bosch tijdens carnaval, erkent dit. “Als ze in een groepje bij elkaar staan, zijn de dames wel wat zelfverzekerder,” zegt hij. Sander wil niet met zijn achternaam in de media.
Nieuwsgierige mannen
Uit de testfase in november zijn lessen getrokken. Deze carnaval staan er twee vrouwen bij de urinoirs om mannen op afstand te houden. “Nu er wat mensen bij staan om de heren buiten te houden, gaan vrouwen er wat makkelijker op,” legt Sander uit. Vorige keer stonden er mannen ‘om het hoekje te spieken’. “Ze zijn nieuwsgierig, maar daardoor werden de vrouwenplaskruizen te weinig gebruikt,” zegt hij. Een jonge carnavalsvierster is nog steeds niet gerust: “Ik ben wel bang dat een jongen er even overheen kijkt, dat is wel een risico.”
Een blijvertje
Ondanks alles denkt Sander dat de urinoirs zullen blijven. “We horen het in de evaluatie met de gemeente, maar ik denk dat het een blijvertje is. Dames moeten ook vrij zijn om te kunnen plassen waar ze willen, en niet gedoemd zijn om in een rij aan te sluiten,” zegt hij. De aanwezige dames die een oogje in het zeil houden, zorgen ervoor dat vrouwen die bang zijn voor gluurders de urinoirs toch gebruiken. “Met die vrouwen die er nu voor staan durf ik het wel aan,” zegt een vrouw.
Plasmadonor die ruim 2 miljoen baby’s redde, overleden op 88-jarige leeftijd
James Harrison, een Australiër die bekend stond als ‘De man met de gouden arm’, is op 88-jarige leeftijd overleden. Zijn familie maakte vandaag bekend dat hij op 17 februari is gestorven. Harrison redde naar schatting 2,4 miljoen baby’s door zijn unieke bloedplasma te doneren. Zijn bloed bevatte een zeldzaam antilichaam, anti-D, dat gebruikt wordt om medicijnen te maken voor zwangere vrouwen. Deze medicijnen voorkomen dat het bloed van de moeder het ongeboren kind aanvalt, wat anders kan leiden tot bloedarmoede of hartfalen bij de baby.
Een leven gewijd aan doneren
Harrison begon met doneren nadat hij op zijn veertiende meerdere bloedtransfusies had ontvangen tijdens een zware longoperatie. Uit dankbaarheid besloot hij zelf donor te worden. Tot zijn 81ste bleef hij trouw elke twee weken plasma doneren, zonder ooit een afspraak te missen. In 2005 werd hij zelfs wereldrecordhouder voor het doneren van het meeste bloedplasma, een record dat pas in 2022 werd verbroken door een Amerikaan.
Een bescheiden held
Volgens de voorzitter van de Australische bloeddonororganisatie deed Harrison het puur uit goedheid. “Hij verwachtte er niets voor terug,” zei hij. Zelfs na het overlijden van zijn vrouw bleef Harrison doneren. Zijn dochter vertelde dat haar vader enorm trots was op zijn bijdrage. “Het maakte hem gelukkig om te horen over de talloze gezinnen die dankzij hem konden bestaan.”
James Harrison laat een ongelooflijke erfenis achter. Zijn toewijding heeft niet alleen levens gered, maar ook gezinnen bij elkaar gehouden. Een echte held, die nooit op zoek was naar erkenning, maar die wel een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten.
Australië redt Litouwse oceaanroeier die aandacht vraagt voor Oekraïne
De Australische marine heeft een Litouwse avonturier gered die midden in een gevaarlijke situatie zat tijdens zijn poging om de Stille Oceaan over te roeien. Aurimas Mockus, de dappere roeier, had een noodsignaal uitgezonden nadat hij in een heftige tropische storm terechtkwam. De storm, genaamd Alfred, joeg windsnelheden tot wel 100 kilometer per uur en veroorzaakte golven van maar liefst zeven meter hoog. Best heftig, toch?
Aurimas was bezig met een solo-expeditie om de oceaan over te steken, een tocht van maar liefst 12.000 kilometer, om aandacht te vragen voor Oekraïne, dat nog steeds zwaar te lijden heeft onder de oorlog. Hij was in september begonnen aan zijn avontuur in de Verenigde Staten en had bijna de finish bereikt. Helaas gooide de storm roet in het eten, maar gelukkig kon de Australische marine hem op tijd redden.
